นิยายจิตวิทยา อธิบายคนขี้โกหก EP2 มิริน
**ตอนที่ 2: คนที่ไม่มีตัวตน**
ทุกวันนี้ หมอที่ไม่เหมือนหมอ มีเต็มติ๊กต่อกไปหมด
หมอเต้น
หมอร้องเพลง
หมอแต่งตัวแฟชั่น
หมอพูดเสียงน่ารัก
มันไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป
ดังนั้นตอนที่พี่ฟ้าเล่าถึง “หมอหูกระต่าย”
ฉันไม่เคยคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้
โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว
คนเราเป็นอะไ รก็ได้
—
แต่มีอย่างหนึ่ง
ที่ฉันไม่เคยพูดกับพี่ฟ้า
หมอทุกคนที่พี่ฟ้าพามาในชีวิตฉัน
ไม่มีตัวตนจริง
ไม่มีเฟซบุ๊ก
ไม่มีรูปที่เชื่อมโยงกับใคร
ไม่มีเพื่อน
ไม่มีครอบครัว
ไม่มีแม้แต่เงา
มีแค่
คำอธิบาย
“เขารักความเป็นส่วนตัว”
ครั้งแรกที่ได้ยิน
ฉันพยักหน้าอยู่หน้าจอ
เข้าใจ
เพราะฉันก็เป็นแบบนั้น
ฉันก็ไม่ชอบให้ใครรู้เรื่องส่วนตัว
ไม่ชอบให้ใครเข้ามามากเกินไป
มันฟังดูสมเหตุสมผล
สมเหตุสมผล
จนกระทั่ง
มันเกิดขึ้นกับ ทุกคน
—
“นี่มิริน”
พี่ฟ้าส่งรูปมา
ผู้หญิงในรูปสวยมาก
ขาว
สูง
ผมยาว
ยิ้มบาง ๆ
และหน้าตาดีมาก
เหมือนนางเอกที่ชั้นชอบเลย
“น้องพี่เอง เป็นหมอ”
ฉันพิมพ์ตอบทันที
“สวยมาก”
และฉันก็คิดแบบนั้นจริง ๆ
ฉันคิดว่า
โอ้โห
บ้านนี้ฉลาดกันทั้งบ้านจริง ๆ
พี่ฟ้าก็เก่ง
น้องก็เป็นหมอ
ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ
—
หลังจากนั้น
มิรินเริ่มมีตัวตนในชีวิตฉัน
ผ่านคำพูดของพี่ฟ้า
“มิรินฝากบอกว่าอยากอ่านงานเขียนมึง”
“มิรินบอกว่ามึงเขียนดี”
“มิรินถามว่ามึงเป็นไงบ้าง”
ฉันยิ้มทุกครั้งที่อ่าน
มันแปลกดี
ที่มีคนชื่นชมเรา
ทั้งที่เราไม่เคยเจอกัน
—
มีครั้งหนึ่ง
พี่ฟ้าสร้างแชตกลุ่ม
มีฉัน
มีพี่ฟ้า
และมีมิริน
รูปโปรไฟล์มิรินคือรูปเดิม
รูปผู้หญิงในเสื้อกาวน์
เธอพิมพ์
“สวัสดีค่ะพี่”
สุภาพมาก
เรียบร้อยมาก
สมกับที่เป็นหมอ
เราคุยกัน
เรื่องทั่วไป
เรื่องงาน
เรื่องชีวิต
ทุกอย่างปกติ
ปกติมาก
—
จนกระทั่ง
ฉันชวนเจอ
“ไหน ๆ ก็อยู่จังหวัดเดียวกัน เจอกันมั้ย”
มิรินอ่าน
แล้วเงียบ
พี่ฟ้าตอบแทน
“มิรินไม่ค่อยชอบเจอคน”
ฉันพยักหน้า
แม้ไม่มีใครเห็น
เข้าใจ
เพราะฉันก็เป็นแบบนั้น
—
แต่ลึกลงไป
ฉันมีคำถาม
เล็ก ๆ
ถ้าเราอยู่จังหวัดเดียวกัน
ถ้าเราคุยกันมานาน
ถ้าเราไม่ได้เป็นคนแปลกหน้าสำหรับกันแล้ว
ทำไม
เราถึงไม่เคยเจอกันเลย
—
มีคนมากมาย
ที่ฉันรู้จักผ่านพี่ฟ้า
หมอ
ทนาย
เพื่อน
น้อง
ทุกคนมีเรื่องร าว
มีชีวิต
มีตัวตน
ในคำพูดของพี่ฟ้า
แต่แปลก
ที่ฉันไม่เคยเจอใครเลย
นอกจากพี่ฟ้า
ในหน้าจอ
—
แล้ววันหนึ่ง
พี่ฟ้าหายไป
ไม่มีคำลา
ไม่มีคำอธิบาย
แชตเงียบ
รูปโปรไฟล์หาย
มิรินหาย
ทุกคนหาย
เหมือนไม่เคยมีอยู่
—
ฉันคิดว่า
บางที
โลกออนไลน์ก็คงเป็นแบบนี้
คนเข้ามา
แล้วก็ไป
โดยที่เราไม่เคยรู้
ว่าอะไรจริง
และอะไรไม่จริง
—
จนกระทั่ง
หลายเดือนต่อมา
มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้น
“พี่ ถึงเชียงใหม่แล้วนะ”
ฉันมองหน้าจอ
ชื่อที่ฉันไม่คุ้น
แต่รูปโปรไฟล์
ฉันเคยเห็น
ผ่านพี่ฟ้า
เธอพิมพ์ต่อ
“พี่ฟ้าเคยเล่าให้ฟัง”
หัวใจฉันเต้นแรง
“หนูอยู่หน้าห้าง …”
“เจอได้มั้ย”
เป็นครั้งแรก
ที่ใครบางคน
จากโลกของพี่ฟ้า
ออกมา
ยืนอยู่
ในโลกจริงของฉัน
ในยุคที่โลกออนไลน์กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน การสร้างตัวตนบนโลกเสมือนก็ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกอีกต่อไป เรื่องราวของ 'มิริน' ในนิยายเล่มนี้สะท้อนภาพของผู้คนที่อาจมีตัวตนจริงหรือตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกปิดหรือหลีกเลี่ยงความจริง การไม่มีโปรไฟล์โซเชียลมีเดีย ไม่มีภาพเชื่อมโยงกับใคร หรือไม่แสดงตัวตนในโลกออนไลน์ ถือเป็นเรื่องที่พบเจอได้จริงในสังคมปัจจุบัน หลายคนเลือกรักษาความเป็นส่วนตัว บางคนเก็บตัวมากจนไม่มีการพบเจอกับคนในโลกแห่งความจริง แม้จะทักทายและพูดคุยกันมายาวนานก็ตาม จากประสบการณ์ส่วนตัว ในช่วงเวลาหนึ่งผมเจอคนที่ใช้ชีวิตในโลกออนไลน์เหมือน 'มิริน' คือมีตัวตนผ่านข้อความและคำพูด แต่เมื่อขอพบหรือสานสัมพันธ์ในโลกความจริงกลับพบว่าเขาหลีกเลี่ยงจนแทบไม่มีโอกาสได้เจอ สิ่งนี้ทำให้ผมได้ตั้งคำถามและเข้าใจว่าบางทีความเชื่อมโยงในโลกออนไลน์ก็เป็นเพียงภาพสะท้อนที่ไม่สมบูรณ์ อาจจะเต็มไปด้วยคำโกหกเล็กน้อยหรือเรื่องที่ถูกปั้นแต่งขึ้นเพื่อสร้างความรู้สึกปลอดภัยให้ตนเอง นิยายนี้จึงเป็นเหมือนการเปิดพื้นที่ให้ผู้อ่านได้ไตร่ตรองถึงความซับซ้อนของมนุษย์ในยุคดิจิทัล ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการโกหก ความลวงตา หรือแม้แต่ความจริงใจระหว่างกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสังคมที่การสื่อสารส่วนใหญ่อยู่บนจอมือถือและคอมพิวเตอร์ ความสัมพันธ์แบบตัวต่อตัวอาจกลายเป็นเรื่องหายากและทำให้เกิดความรู้สึกโดดเดี่ยว แม้เราจะล้อมรอบไปด้วย “เพื่อน” ในโลกออนไลน์ก็ตาม สุดท้าย การที่เรื่องราวของมิรินหายไปอย่างไม่มีคำอธิบาย ก็เหมือนกับชีวิตในโลกออนไลน์ที่มีคนเข้ามาและก็ไปโดยที่เราไม่เคยรู้เลยว่าอะไรเป็นจริง อะไรเป็นเพียงภาพลวงตา นิยายนี้ชวนให้เราตั้งคำถาม และช่วยให้เราเตรียมใจในการรับมือกับข้อมูลและความสัมพันธ์ในโลกออนไลน์ได้ดีขึ้น
