ในฐานะที่เดินทางและติดตามสถานการณ์ทางการเมืองไทยอยู่บ่อยครั้ง ผมเห็นว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญไม่ใช่เพียงแค่การปรับปรุงกฎหมาย แต่ที่แท้จริงคือการ 'แก้สันดาน' หรือทัศนคติและพฤติกรรมของผู้มีอำนาจและนักการเมืองในระบบ จากเนื้อหาที่พูดถึง สว. 250 คน ที่มีอำนาจเลือกนายกฯ และการที่นักการเมืองบางกลุ่มกลัวรัฐธรรมนูญ 2560 เพราะในนั้นมีบทลงโทษรุนแรงต่อการทุจริต เช่น การจำคุกตลอดชีวิต หรือการยึดทรัพย์ กฎหมายเหล่านี้สะท้อนถึงความพยายามที่จะลดปัญหาการโกงกินและการบริหารประเทศที่เสียหายอย่างจริงจัง ประสบการณ์ตรงของผมแสดงให้เห็นว่าสังคมและประชาชนเริ่มตระหนักถึงความสำคัญของความโปร่งใสและการตรวจสอบ ซึ่งจะช่วยให้ระบบการเมืองไทยเดินหน้าต่อไปได้อย่างมั่นคง แต่ก็จำเป็นต้องมีความเข้าใจและขจัดวัฒนธรรมที่เอื้อให้เกิดการทุจริตและผลประโยชน์ทับซ้อน ดังนั้น การแก้ไขปัญหาไม่ควรมุ่งเน้นแค่เพียงการเปลี่ยนแปลงตัวอักษรในรัฐธรรมนูญ แต่ควรมองที่การเปลี่ยนแปลงวิธีคิดของคนในระบบ รัฐธรรมนูญ 2560 นั้นเป็นเหมือนตัวเร่งปฏิกิริยาที่ช่วยสร้างแรงกดดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลงนี้ ผมเชื่อว่าเมื่อคนหัวใจเปลี่ยน แผนการแก้ไขรัฐธรรมนูญและกติกาทางการเมืองก็จะมีประสิทธิภาพมากขึ้น และจะสร้างพื้นฐานที่มั่นคงสำหรับการพัฒนาประเทศที่แท้จริง รวมถึงทำให้การเมืองไทยสามารถก้าวข้ามความขัดแย้งที่มีมาอย่างยาวนานได้ในที่สุด