จากประสบการณ์ส่วนตัว หลายครั้งที่ผู้ใหญ่เข้าใจผิดว่าการที่เด็กไม่ปฏิเสธหมายถึงการยินยอม เช่น ในกรณีของการขอความช่วยเหลือหรือสถานการณ์ที่อาจสร้างความกดดัน เด็กอาจรู้สึกกลัวหรือไม่กล้าแสดงออกว่าไม่ต้องการจริงๆ เพราะไม่อยากถูกตำหนิหรือกลัวการปฏิเสธจากผู้ใหญ่ ดังนั้น "เด็กไม่ปฏิเสธ" จึงไม่สามารถตีความเป็น "ยินยอม" ได้ทันที ต้องมีการสังเกตพฤติกรรมและสื่อสารให้เด็กรู้สึกปลอดภัยและรู้ว่าตัวเองมีสิทธิปฏิเสธได้ นอกจากนี้ การถามและรับฟังอย่างจริงใจเป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยให้เข้าใจเด็กได้ดียิ่งขึ้น ในด้านจิตวิทยา การรับรู้สัญญาณจากเด็กอย่างละเอียดและไม่รีบร้อนสรุปถือเป็นการเคารพความรู้สึกและสิทธิเสรีภาพของเด็กอย่างแท้จริง จึงแนะนำให้ผู้ใหญ่ฝึกฝนการฟังแบบเปิดใจและใช้คำถามปลายเปิดเพื่อช่วยให้เด็กแสดงออกถึงความจริงใจมากขึ้น ท้ายที่สุด การสร้างบรรยากาศที่เด็กรู้สึกปลอดภัยและมั่นใจจะช่วยป้องกันความเข้าใจผิด และทำให้เด็กมีโอกาสพัฒนาความมั่นใจในการปกป้องตัวเองและสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพต่อไปในอนาคต