รีวิวหนังสือ คดีฆาตกรรมสิบคนบาป
ปกติจะไม่ค่อยชอบเล่มที่ได้รับแรงบรรดาลใจมากจาก “จนศพสุดท้าย” ของ “อกาธา คริสตี” แต่เล่มนี้ยกมาเกือบทั้งหมด ก็เลยโคตรชอบ เอาจริงไม่เกี่ยวกับว่ายกจนศพสุดท้ายมาทั้งเรื่องหรอก แต่ผมว่าเล่มนี้ทำดีจริง สนุกมาก
そして誰もいなくなる | คดีฆาตกรรมสิบคนบาป
9 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ★ ☆
เรื่องราวของของนักเรียนชมรมการแสดงที่ต้องจัดแสดงละคร เวทีเรื่อง “จนศพสุดท้าย” ของ “อกาธา คริสตี” ในวันครบรอบ 100 ปีของโรงเรียน หลังจากที่การแสดงผ่านไปได้สักพักก็พบกับความผิดปกติ นักเรียนที่แสดงคนโดนวางยาพิศโดนวางยาพิศจริง ๆ การฆาตกรรมสุดสะพรึงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
เรื่องราวของนักเรียนในชมรมจะเป็นอย่างไร การฆาตกรรมจะดำเนินไปเหมือนในจนศพสุดท้ายไหม ฆาตกรจะเป็นใคร และมันทำแบบนั้นไปทำไม ก็คงต้องไปลองอ่านกันแล้วแหละครับ
พล็อตดีเหมือนจนศพสุดท้าย แต่ไม่ได้อยู่ในสถานที่ปิดตาย ชอบการเอาจนศพสุดท้ายมาทำเป็นละครเวทีและเป็นตัวเปิดคดี เนื้อเรื่องหลังจากนี้โครงเรื่องมันเป็นแบบจนศพสุดท้ายเลย แต่การแทรกหรือดัดแปลงเนื้อเรื่องหรือเหตุการณ์ต่าง ๆ ดีมาก สนุกมาก มีความลุ้นระทึกนิด ๆ ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนมาก อ่านง่าย เข้าใจง่าย ปกติจะไม่ค่อยชอบเรื่องที่ได้รับแรงบรรดาลใจมากจาก “จนศพสุดท้าย” แต่เล่มนี้ชอบมาก ทำถึง
การดำเนินเรื่องรวดเร็วประมาณนึง ปริศนามีความน่าสนใจ เนื้อเรื่องมีความน่าติดตาม อ่านแล้วอยากรู้ว่ามันจะเหมือนจนศพสุดท้ายไหม คนเขียนจะดัดแปลงยังไง ทำให้อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ ไม่มีเบื่อ และติดมือมาก ๆ สามารถอ่านจบได้ภายในวันเดียว
การเดาทางเหมือนจะง่ายเพราะคล้ายจนศพสุดท้าย เพราะรู้หมดใครจะตายคนแรก ใครจะตายตนต่อไป ใครจะตายยังไง ถึงเป็นแบบนั้นก็รู้สึกว่าเหตุการณ์ต่าง ๆ มันพีคอยู่ดี โดยเฉพาะช่วงหลัง ๆ นี่ ว้าวมาก
การเดาตัวฆาตกรเหมือนจะง่าย แต่ก็โคตรยาก หลายคนดูน่าสงสัย ผมเดาไว้สองคน แต่คนที่ผมมันใจว่าใช่กลับไม่ใช่ เอาเป็นว่าตอนเฉลยพีคมาก ๆ ผมคิดว่าคงไม่มีใครคิดได้หรอกว่าจะเป็นคนนี้ ตอนสลับฉากไปมาก่อ นเปิดเผยตัวฆาตกรโคตรลุ้น
ช่วงก่อนจบหลังจากคดีจบไปแล้วยังมีความจริงบางอย่างที่ตอนแรกคิดว่าจะไม่มีอะไรแล้วแต่กลับมี และเป็นอะไรที่โคตรพีคเช่นกัน
โดยรวมดีมาก สนุกมาก ทำถึง ชอบมาก มีความซับซ้อนประมาณนึง แต่ก็อ่านง่าย เข้าใจง่าย ใครชอบจนศพสุดท้ายไม่ควรพลาด ส่วนใครไม่ชอบก็ลองดูได้ ส่วนตัวคิดว่าสนุกกว่าจนศพสุดท้าย
ผู้เขียน : อิมามุระ อายะ
ผู้แปล : พัชราพร แก้วกฤษฎางค์
สำนักพิมพ์ : Soul
หมวด : วรรณกรรมแปล
#นิยายสืบสวนสอบสวน #นิยายฆาตกรรม #คดีฆาตกรรมสิบคนบาป #อิมามุระอายะ #จนศพสุดท้าย
ถ้าใครกำลังหา “หนังสืบคดี/หนังสือคดีฆาตกรรม” ที่อ่านง่ายแต่ลุ้นจริง ๆ คดีฆาตกรรมสิบคนบาป เป็นเล่มที่เหมาะมาก โดยเฉพาะคนที่เคยอ่านหรือเคยได้ยิน “จนศพสุดท้าย” (And Then There Were None) มาก่อน เพราะเล่มนี้ตั้งใจเล่นกับความคุ้นเคยของคนอ่านแบบตรงไปตรงมา แต่ไม่ใช่การก็อปทั้งดุ้นนะ จุดที่ทำให้สนุกคือผู้เขียนเอาโครงที่เราคิดว่าเดาได้ มาหักมุมด้วย “บริบทของละครเวที” และความเป็นนักเรียนในชมรมการแสดง พล็อตหลักคือชมรมการแสดงต้องจัดละครในโอกาสสำคัญของโรงเรียน และเลือกหยิบเรื่องจนศพสุดท้ายมาเล่นบนเวที ช่วงแรกจะให้ฟีลเหมือนกำลังดูทีมงานเตรียมการ ซ้อมบท จัดฉาก จัดคิวขึ้นลงเวที แต่พอการแสดงเริ่มไปได้สักพัก ความผิดปกติก็เกิดขึ้นแบบชวนขนลุก เพราะมันไม่ใช่แค่ “แสดง” อีกต่อไป การวางยาพิษและการตายเกิดขึ้นจริง ทำให้บรรยากาศมันก้ำกึ่งมาก ๆ ระหว่างโลกของละครกับโลกความจริง สิ่งที่ชอบคือการใช้ “เวที/ม่าน/ฉาก” เป็นองค์ประกอบของการสืบสวนแบบมีลูกเล่น เหมือนคนเขียนตั้งใจให้คนอ่านตั้งคำถามไปเรื่อย ๆ ว่าเหตุการณ์ไหนเป็นอุบัติเหตุ เหตุการณ์ไหนเป็นการจัดฉาก และใครได้ประโยชน์จากการทำให้ทุกอย่างดูเหมือนอยู่ในบทละคร ยิ่งถ้าคุณชอบงานที่มีความเป็น “คดีฆาตกรรมแบบกลุ่ม” (คล้ายสิบคดีบาปตามที่หลายคนเรียกติดปาก) จะยิ่งติด เพราะตัวละครหลายคนอยู่ในพื้นที่เดียวกัน มีแรงจูงใจและความลับคนละแบบ ทำให้วงผู้ต้องสงสัยกว้างมาก อ่านยังไงให้สนุกขึ้น (แบบไม่สปอยล์): 1) ลองจดว่าใครอยู่ตรงไหนในช่วงที่มีเหตุการณ์ เพราะนิยายแนวนี้ชอบเล่นกับ “จังหวะ” และ “ช่องว่าง” ระหว่างฉาก 2) อย่าเชื่อความรู้สึกแรกว่ารู้ลำดับการตายแล้วจะเดาง่าย—เล่มนี้สนุกตรงที่มันทำให้เราคิดว่า ‘รู้อยู่แล้ว’ แต่พอถึงจุดเฉลยกลับรู้สึกว่าพลาดอะไรไป 3) สังเกตรายละเอียดเกี่ยวกับอุปกรณ์การแสดง/ฉาก/ม่าน เพราะมันอาจเป็นกุญแจสำคัญของคดี โดยรวมถ้าคุณเสพนิยายสืบสวนเพื่อ “ความพีค” มากกว่าความซับซ้อนเชิงเทคนิค เล่มนี้ตอบโจทย์มาก อ่านลื่น ติดมือ และจบแล้วอยากกลับไปไล่ดูว่าเราพลาดคำใบ้อะไรไปบ้าง เหมาะทั้งคนที่ชอบจนศพสุดท้ายและคนที่อยากลองแนวคดีฆาตกรรมที่เล่าใหม่ผ่านเวทีละคร
ถ้าไม่ได้อ่านจนศพสุดท้ายมาก่อนจะเข้าใจมั้ยคะ