Book review until the last body...?

ถ้าใครกำลังลังเลว่า “จนศพสุดท้าย…เลยหรือ” (最後にして最初のひと / And then there will be none?) สนุกไหม ควรอ่านแนวไหนถึงจะอิน—ขอเล่ามุมที่ช่วยตัดสินใจแบบคนอ่านจริง ๆ นะ สิ่งที่ทำให้เล่มนี้เด่นคือ “โจทย์” ของเรื่อง: โคมัตสึได้โอกาสย้อนเวลากลับไป 7 วันก่อนตาย และสามารถ “เพิ่มวันมีชีวิต” ได้ด้วยการฆ่าเพื่อนร่วมปล้นในวันที่เกิดเหตุ ฟังดูเหมือนนิยายเอาชีวิตรอด/ระทึกขวัญ แต่พออ่านไปมันจะกลายเป็นเกมจิตวิทยาที่ชวนถามตลอดว่า สรุปคนที่กำลังไล่ฆ่าเพื่อน ๆ คือใครกันแน่ และใครโกหกอะไรไว้บ้าง จุดที่หลายคนเสิร์ชชื่อเรื่องแล้วอยากรู้มักเป็น 3 อย่าง: 1) พล็อตย้อนเวลามีความซับซ้อนไหม? สำหรับเราอ่านเข้าใจง่าย ไม่ต้องจดไทม์ไลน์เยอะ เป็นการย้อนกลับไปช่วงสั้น ๆ แบบชัดเจน เน้น “ผลลัพธ์ของการตัดสินใจ” มากกว่ากฎไซไฟละเอียด ๆ เลยอ่านเพลินถ้าชอบแนวตั้งคำถามทางศีลธรรมว่า ถ้าเพิ่มชีวิตได้ด้วยการฆ่าคน เราจะทำไหม? 2) ความลุ้น/ความพีคมาเมื่อไหร่? ส่วนตัวรู้สึกว่าช่วงแรกจะค่อย ๆ ปูตัวละครและสถานการณ์ เลยอาจดูเรื่อย ๆ แต่พอเริ่มมีคนตายทีละคน ความสนุกจะขยับขึ้น เพราะเราจะเริ่มจับสังเกต “ความผิดปกติ” ของแต่ละคน และแรงจูงใจที่ซ่อนอยู่ จุดขายจริง ๆ คือการเฉลยที่ทำให้ย้อนกลับไปคิดว่า อ๋อ…เลยมีการหลอกแบบแนบเนียนนี่เอง 3) เหมาะกับใคร/ไม่เหมาะกับใคร? เหมาะ: คนชอบนิยายสืบสวนสอบสวน/นิยายฆาตรกรรมที่เดาฆาตกรยาก ชอบพล็อตแปลกใหม่แบบย้อนเวลา และชอบตอนจบที่เน้นแรงจูงใจ (motive) มากกว่าฉากแอ็กชัน อาจไม่เหมาะ: คนที่อยากได้ความพีคทุกบทตั้งแต่หน้าแรก หรือชอบคดีที่ซับซ้อนด้วยหลักฐานแน่น ๆ และการสืบสวนเชิงเทคนิคหนัก ๆ ทริคอ่านให้สนุกขึ้น (ที่เราทำเอง): - ตอนเริ่มมีคนตาย ให้ลองตั้ง “รายชื่อผู้ต้องสงสัย” แบบหยาบ ๆ แล้วค่อยตัดออกตามพฤติกรรม/คำพูดเล็ก ๆ น้อย ๆ - อย่าโฟกัสแค่ว่าใครคือฆาตกร แต่ให้จับว่า “ใครได้ประโยชน์” จากการตายแต่ละครั้ง เพราะเล่มนี้พาไปที่แก่นของแรงจูงใจจริง ๆ สรุปคือ ถ้าเสิร์ช “จนศพสุดท้าย…เลยหรือ” เพราะอยากได้เล่มสืบสวนอ่านง่าย เดาฆาตกรยาก และมีหักมุมด้านเหตุผลของการฆ่า เล่มนี้ตอบโจทย์ โดยเฉพาะช่วงท้ายที่พีคกว่าที่คาดไว้