รีวิวหนังสือ จนศพสุดท้าย…เลยหรือ
ฆาตกรว่าพีคแล้ว แต่สาเหตุที่ทำให้เกิดแรงจูงใจพีคกว่า
最後にして最初のひと | จนศพสุดท้าย…เลยหรือ
7.5 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ☆
เรื่องราวของ “โคมัตสึ” ชายคนหนึ่งที่วางแผนโจรกรรมหรือปล้นเงินกับเพื่อน ๆ ในขณะเดินทางไปในสถานที่ที่เล็งไว้ พวกเขาประสบอุบัติเหตุรถยนต์พลิกคว่ำทำให้เสียชีวิตคาที่ โคมัตสึลืมตาขึ้นมาในสภาที่แห่งหนึ่ง และได้พบ กับยมทูต เขาได้รับโอกาสให้ย้อนเวลาไปก่อนวันออกปล้นเจ็ดวัน โดยเขาสามารถเพิ่มวันที่จะมีชีวิตต่อจากวันที่เสียชีวิตได้โดยการฆ่าเพื่อน ๆ ที่ไปออกปล้นด้วยกันในวันนั้น ในวันที่พระเอกย้อนเวลากลับไป พระเอกได้แต่เขียนนิยายเพื่อสงเข้าประกวดให้ได้เป็นสิ่งสุดท้ายก่อนตาย แต่กลับมีคนฆ่าเพื่อนของเขาไปทีละคน ๆ แล้วฆาตกรคือใครกันแน่
พล็อต “จนศพสุดท้าย” บวกกับการตายและกลับมาถือว่าน่าสนใจและดีมาก ๆ แปลกใหม่ดี ค่อนข้างล้ำเลยแหละ แต่พออ่านเนื้อเรื่องมันไม่ได้สนุกมากเท่าที่ควร ไม่ค่อยลุ้นเท่าไหร่ด้วย เนื้อเรื่องไม่ได้ซับซ้อนมากนะ อ่านง่าย เข้าใจง่าย
การดำเนินเรื่อง 50 หน้าแรกไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ เพราพระเอกยังไม่ตายแล้วกลับไป พอตายแล้วกลับไปก็น่าสนใจมากขึ้น แต่ยังไม่ถึงกับติดมือมากนะ ตอนอ ่านก็ไม่ค่อยอยากวางหรอก แต่พอวางปุ๊ปมันเหมือนไม่ค่อยอยากกลับมาอ่านเท่าไหร่ แต่ช่วงท้ายติดมือมาก
การคาดเดาเนื้อหาถือว่าไม่ยากมาก เพราะรู้ว่าจะต้องมีคนตาย แต่ใครตายก่อนตายหลังก็เดาไม่ได้หรอก แต่ใด ๆ ก็ไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรที่พีค ๆ เท่าไหร่
การเดาตัวฆาตกรยากมาก ถึงตัวละครน้อย แต่เจาะจงยาก ทำให้ตอนเฉลยพีคประมาณนึงเลย คนอื่นอาจจะเดาได้ก็ได้นะ มันมีสิ่งแปลกยากจากตัวละครอื่นชัดเจนมาก ส่วนเรื่องแรงจูงใจก็ไม่ยากมาก แต่คนเขียนใช้การหลอกที่โคตรแนบเนียนทำให้คนอ่านตัวตัวฆาตกรตัวจริงออกไป ส่วนสาเหตุหรือที่มาที่ไปที่ทำให้เกิดแรงจูงใจอันนี้คือพีคมาก ผมคิดว่าไม่น่าจะมีใครเดาได้
ช่วงท้าย ๆ ก็ถือว่าเกินคาดนะ มันมาจากที่เดาตัวฆาตกรไม่ได้ด้วยแหละ ทำให้พีคประมาณนึงเลย
โดยรวมดี สนุกประมาณนึง อ่านง่าย เข้าใจง่าย อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ อาจจะมีน่าเบื่อบ้างนิด ๆ ตัวฆาตกรเดายาก ทำให้ช่วงท้าย ๆ พีคมาก ก่อนอ่านไม่ได้คาดหวังมากนะ หยิบมาเพราะพล็อตมันน่าสนใจมาก ถือว่าไม่ได้ผิดหวังอะไร ยังอยู่ในเกณฑ์ที่ชอบ ถ้าช่วงท้าย ๆ ไม่พีค อาจจะชอบน้อยกว่านี้
ผู้เขียน : โคมัตสึ ทาฮิโตะ
ผู้แปล : สุริยงวรวุฒิ สิริวิวัฒน์กุล
สำนักพิมพ์ : Daifuku
หมวด : วรรณกรรมแปล
#นิยายสืบสวนสอบสวน #นิยายฆาตรกรรม #นิยายระทึกขวัญ #จนศพสุดท้ายเลยหรือ #จนศพสุดท้าย
ถ้าใครกำลังลังเลว่า “จนศพสุดท้าย…เลยหรือ” (最後にして最初のひと / And then there will be none?) สนุกไหม ควรอ่านแนวไหนถึงจะอิน—ขอเล่ามุมที่ช่วยตัดสินใจแบบคนอ่านจริง ๆ นะ สิ่งที่ทำให้เล่มนี้เด่นคือ “โจทย์” ของเรื่อง: โคมัตสึได้โอกาสย้อนเวลากลับไป 7 วันก่อนตาย และสามารถ “เพิ่มวันมีชีวิต” ได้ด้วยการฆ่าเพื่อนร่วมปล้นในวันที่เกิดเหตุ ฟังดูเหมือนนิยายเอาชีวิตรอด/ระทึกขวัญ แต่พออ่านไปมันจะกลายเป็นเกมจิตวิทยาที่ชวนถามตลอดว่า สรุปคนที่กำลังไล่ฆ่าเพื่อน ๆ คือใครกันแน่ และใครโกหกอะไรไว้บ้าง จุดที่หลายคนเสิร์ชชื่อเรื่องแล้วอยากรู้มักเป็น 3 อย่าง: 1) พล็อตย้อนเวลามีความซับซ้อนไหม? สำหรับเราอ่านเข้าใจง่าย ไม่ต้องจดไทม์ไลน์เยอะ เป็นการย้อนกลับไปช่วงสั้น ๆ แบบชัดเจน เน้น “ผลลัพธ์ของการตัดสินใจ” มากกว่ากฎไซไฟละเอียด ๆ เลยอ่านเพลินถ้าชอบแนวตั้งคำถามทางศีลธรรมว่า ถ้าเพิ่มชีวิตได้ด้วยการฆ่าคน เราจะทำไหม? 2) ความลุ้น/ความพีคมาเมื่อไหร่? ส่วนตัวรู้สึกว่าช่วงแรกจะค่อย ๆ ปูตัวละครและสถานการณ์ เลยอาจดูเรื่อย ๆ แต่พอเริ่มมีคนตายทีละคน ความสนุกจะขยับขึ้น เพราะเราจะเริ่มจับสังเกต “ความผิดปกติ” ของแต่ละคน และแรงจูงใจที่ซ่อนอยู่ จุดขายจริง ๆ คือการเฉลยที่ทำให้ย้อนกลับไปคิดว่า อ๋อ…เลยมีการหลอกแบบแนบเนียนนี่เอง 3) เหมาะกับใคร/ไม่เหมาะกับใคร? เหมาะ: คนชอบนิยายสืบสวนสอบสวน/นิยายฆาตรกรรมที่เดาฆาตกรยาก ชอบพล็อตแปลกใหม่แบบย้อนเวลา และชอบตอนจบที่เน้นแรงจูงใจ (motive) มากกว่าฉากแอ็กชัน อาจไม่เหมาะ: คนที่อยากได้ความพีคทุกบทตั้งแต่หน้าแรก หรือชอบคดีที่ซับซ้อนด้วยหลักฐานแน่น ๆ และการสืบสวนเชิงเทคนิคหนัก ๆ ทริคอ่านให้สนุกขึ้น (ที่เราทำเอง): - ตอนเริ่มมีคนตาย ให้ลองตั้ง “รายชื่อผู้ต้องสงสัย” แบบหยาบ ๆ แล้วค่อยตัดออกตามพฤติกรรม/คำพูดเล็ก ๆ น้อย ๆ - อย่าโฟกัสแค่ว่าใครคือฆาตกร แต่ให้จับว่า “ใครได้ประโยชน์” จากการตายแต่ละครั้ง เพราะเล่มนี้พาไปที่แก่นของแรงจูงใจจริง ๆ สรุปคือ ถ้าเสิร์ช “จนศพสุดท้าย…เลยหรือ” เพราะอยากได้เล่มสืบสวนอ่านง่าย เดาฆาตกรยาก และมีหักมุมด้านเหตุผลของการฆ่า เล่มนี้ตอบโจทย์ โดยเฉพาะช่วงท้ายที่พีคกว่าที่คาดไว้