kiến
hôm rồi trong lớp có bạn chọn kể về đề tài loài kiến, bạn ấy khi thuyết trình đã nói về quần thể, và tập tính sinh hoạt của loài kiến, và trong thời khắc ấy, có câu hỏi đến với mình, đó là loài kiến có cô đơn không ???
bởi đôi lần mình cũng đã bắt gặp, những con kiến chỉ đi một mình, có thể nó bị lạc đàn, hoặc một tập tính sinh hoạt của chúng, nhưng mình vẫn mặc định chúng cô đơn , bởi mình chỉ nghĩ, loài người sắp đặt đến ngưỡng cửa 8 tỷ người, mà vẫn cô đơn, vẫn giấu kín, thì loài kiến có đến tỷ tỷ đi nữa thì chúng cũng không thoát khỏi định luật của các loài đang sống trong tinh cầu này … và loài kiến chúng cũng cô đơn , chỉ là kiến cô đơn theo cách của kiến, người cô đơn theo cách của người , cá voi cũng vậy , và loài bọ xít cũng thế …
hôm nay trong công ty của mình, cũng có một sự cô đơn, đó là một bạn đồng nghiệp mới vào làm , có thể bạn ấy không hoà nhập được với văn hoá công ty đã có từ trước, và lạc lõng đôi phần, công việc và sự sắp xếp không theo kịp, nên cấp trên nói Thôi Việc, khi bước ra từ phòng họp, ngồi lại bên bàn máy tính chỉ lặng thinh , ánh mắt đỏ hoe, chỉ nhìn căm căm vào máy tính, không khí ấy thật ngộp thở, nhìn lấy sự thể ấy thật cô độc , không gian xung quanh thật nhiều người, nhưng dường như bạn ấy chỉ cảm thấy chỉ có một mình , mình cũng cảm thấy có sự nặng nề trong đó, sự nặng nề không thể đứng lên được, nó giống như kiểu, nếu bản thân bạn 65 kí và nếu rơi vào trường hợp ấy, cơ thể bạn sẽ là 100 kí , lực hút của trái đất dường như chỉ hút có một mình bạn ,nó khiến đôi chân không thể đứng lên được … để rồi rất lâu sau đó, mới có thể đủ vững vàng và đứng lên
và câu hỏi : “ nếu rơi vào trường hợp đó, bạn sẽ xử lý như thế nào “ phần nhiều trong chúng ta sẽ trả lời, sẽ không để rơi vào trường hợp đó … nhưng sự thể buộc bạn vào vị trí đó thì như thế nào , đó chính là đủ mạnh mẽ, và bước đi, trước khi mi mắt hằn đỏ …
đấy chỉ là những liên kết và lặp lại trong những ngày liền mà mình được thấy, kiến và loài người, cả những tình huống khiến ta trở nên cô đơn và cô lập …
- Dee -
ความโดดเดี่ยวไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับทั้งมนุษย์และสัตว์ หลายครั้งที่ผมเห็นมดเดินเดี่ยว ๆ ทั้งที่โดยธรรมชาติแล้วมดเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่เป็นกลุ่มใหญ่ การที่เห็นมดตัวหนึ่งโดดเดี่ยว อาจเกิดจากการหลงทางหรือบางครั้งก็เป็นส่วนหนึ่งของพฤติกรรมที่ยังไม่เข้าใจดีนัก ในชีวิตจริงของผมเอง การได้เห็นมดเดินเดี่ยวทำให้คิดถึงเวลาที่คนเรารู้สึกโดดเดี่ยวแม้ล้อมรอบด้วยผู้คนมากมาย อย่างเช่นกรณีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่เพิ่งเริ่มงานใหม่ แต่ไม่สามารถปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมองค์กรได้ จนทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองแยกออกจากกลุ่ม แม้ว่าเขาจะนั่งอยู่ในห้องเดียวกับคนจำนวนมากก็ตาม ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เกิดขึ้นกับมดและมนุษย์นั้น แม้จะต่างชนิดกันแต่ก็สะท้อนให้เห็นถึงความเป็นเอกลักษณ์ของการมีชีวิต คือการที่ทุกชีวิตต่างมีมุมมองความโดดเดี่ยวไม่เหมือนกัน อาจไม่ใช่ความเหงาในรูปแบบเดียวกับมนุษย์ แต่ก็เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นในแบบของพวกเขา เวลาที่เรารู้สึกโดดเดี่ยว สิ่งที่สำคัญคือการเรียนรู้วิธีรับมือ และก้าวต่อไป แม้ว่าสถานการณ์จะทำให้เรารู้สึกเหมือนถูกกดดันจนแทบจะยืนไม่ไหวก็ตาม การได้แบ่งปันความรู้สึกและพูดคุยกับใครสักคนถือเป็นวิธีช่วยเยียวยาที่ดี ในฐานะคนที่เคยเผชิญกับช่วงเวลาที่รู้สึกแยกจากสังคม ผมพบว่าในบางครั้ง การยอมรับความรู้สึกโดดเดี่ยวและเข้าใจว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโตและชีวิต ช่วยทำให้เรามีกำลังใจที่จะเดินต่อไป แม้ใครจะดูเหมือนไม่เห็นเราก็ตาม บทเรียนจากมดที่เดินโดดเดี่ยว ทำให้ผมนึกถึงความสำคัญของการไม่ตัดสินใครเพียงเพราะเขาอยู่คนเดียว หรือดูเหมือนไม่มีใครยอมรับ เพราะทุกชีวิตล้วนมีเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ข้างในและอาจแค่กำลังรอใครสักคนเข้ามาเป็นเพื่อนเดินทางร่วมทางชีวิตด้วยกัน
