หรืออาจจะเป็นเพราะเกสร
กลิ่นอายของสายฝนกับกลิ่นชื้นดินโชยเข้ามาแตะจมูก ท้องฟ้าในยามนี้ดูสีหม่น ๆ ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้แคมปิ้งตัวหนึ่ง ภายในห้อง จ้องมองออกไปที่ระเบียงกว้างนั้น ลมเย็นโชยเข้ามาต้องสัมผัสผิวกาย เสียงรถกำลังวิ่งวุ่นกันขวักไขว่บนถนนที่หน้าปากซอยไม่ไกลนั่น เสียงนั้นดังส่งมาไกลถึงยังชั้นสี่บนตึกนี้
ฉันนอนเหยียดเท้าเอนกายยาวอยู่บนเก้าอี้เล็กที่ว่า ปลายขาค ือโต๊ะสนามตัวเล็กที่แข็งแรงพอประมาณรับน้ำหนักได้ ข้างกายมีแมวสาวสองตัวนอนแผ่หลาอยู่ข้าง ๆ อย่างสบายใจ แล้วบทสนทนาเมื่อตอนกลางวันก็โผล่เข้ามาในหัวตอนนี้
”ดอกไม้ที่อยู่ในภาพนั้นมันคือดอกอะไร“ รุ่นพี่ในปลายสายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปนตื่นเต้น ฉันไม่รู้ว่าหล่อนรู้ได้ยังไงว่า ฉันเก็บภาพดอกไม้นั้นมา
”ดอกนั้นหรอ ฉันเองก็ไม่รู้ จำชื่อมันไม่ได้ รู้แค่ว่าฉันได้ผ่านไปในที่ที่หนึ่งมา อยู่ ๆ มันก็เผลอสวยสะดุดตาฉันเฉยเลย ฉันเคยเห็นมันเมื่อนานมาแล้ว ตอนนั้น ฉันแค่มอง แต่ไม่ได้หยุดชื่นชม และหยุดมองมันจนเต็มตาเหมือนอย่างในตอนนี้“ ฉันพูดจบ รุ่นพี่พูดต่อ
”ฉันรู้จักดอกไม้ดอกนี้ สำหรับฉันมันไม่ได้ดูสวยจนน่าสะดุดตาจนต้องเก็บภาพมา แต่ฉันแค่ตกใจว่า ทำไม ดอกไม้ที่ว่า กลับเป็นดอกเด ียวกับภาพของแก ฉันคิดว่า มันน่าจะเป็นดอกอื่นดอกนั้นในสวนสวยนั่นที่ฉันได้เคยพบเห็นมาต่างหากล่ะ“
ฉันหัวเราะ ปนขำรุ่นพี่ในปลายสาย ที่ภาพของดอกไม้นั้นมันหลุดเกินจินตนาการของพี่เขา ฉันแอบยิ้มขำเบา ๆ เพียงคนเดียว
“และฉันไม่คิดว่า แกจะชอบและเก็บภาพดอกนี้มา หรือมันอาจจะเป็นเพราะมันคลับคล้ายคลับคลาเหมือนกับดอกที่แกเคยชอบ แล้วมันดันเหมือนหรือคล้ายกันเข้านะ”
ฉันยิ้มขำอีกรอบ
“เปล่าค่ะ จริง ๆ ครั้งแรกที่เห็น ก็แอบสะดุดตาเบา ๆ อยู่เหมือนกัน แต่ไม่ได้ตั้งใจเก็บภาพมาไว้เหมือนกับดั่งในตอนนี้เท่านั้นเอง“
น้ำเสียงของรุ่นพี่นั้นฟังดูน่าฉงนปนสงสัย แต่พอรู้ว่ามันคือดอกไม้ที่อยู่เหนือความคาดหมายของในสวนนั้น ก็ไม่แปลกที่อีกคนจะตกใจ ส่วนฉันนั้นได้แค ่เอ็นดู ^^
”พี่คะ…จริง ๆ ฉันเองก็ไม่รู้หรอกว่าดอกไม้นี้จะสวยสู้สายตาใครที่มองมาไหม แต่สำหรับฉัน มันเป็นดอกที่ดูแปลกตาแต่น่าสวยดี ฉันเลยได้แต่เก็บเป็นภาพถ่ายมา เพราะไม่กล้าแม้แต่จะสัมผัส หรือเข้าใกล้ เพราะกลัวว่ามันจะช้ำแล้วตายไป ฉันแค่อยากมีมันไว้มองนาน ๆ ฉันเลยได้เพียงแค่เก็บภาพของดอกไม้นั้นมา”
รุ่นพี่เงียบฟัง แล้วตอบกลับมาทั้งถอนหายใจ
”ฉันยังยืนยันว่า มันไม่ได้สวยจนน่าสะดุดตา“
ฉันทำได้แค่ยิ้มคนเดียวผ่านสายไป ทั้งพูดก่อนจะทิ้งท้ายเอาไว้ว่า…
”หรืออาจจะเป็นเพราะว่า…ฉันเผลอไปแพ้เกสรมันเข้ากันนะ“
บทสนทนาของเราจบลง
และคงทิ้งไว้เพียงแค่รอยยิ้มฉัน เพียงคนเดียว…
.
.
.
.
ครั้งหนึ่งที่ฉันได้ไปเดินเล่นในสวนหลังฝนตกใหม่ ๆ กลิ่นชื้นของดินและกลิ่นเกสรดอกไม้ลอยเข้าจมูกอย่างสดชื่น ดอกไม้เหล่านั้นไม่ได้โดดเด่นด้วยความงดงามแบบตะกาลตา แต่กลับมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ทำให้ฉันต้องหยุดมองและถ่ายภาพเก็บไว้ แม้ไม่รู้ชื่อดอกไม้เหล่านั้นก็ตาม หลายครั้งที่เราเจอดอกไม้เพียงผ่านตา แต่ไม่เคยให้ความสำคัญพอที่จะจำชื่อหรือราวมชมมันอย่างลึกซึ้ง แต่บางครั้งก็มีดอกไม้ที่แม้จะดูธรรมดา กลับสามารถกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างในใจเรา เหมือนตอนที่ฉันเก็บภาพดอกไม้นี้ไว้ในความทรงจำโดยไม่ได้ตั้งใจ การพูดคุยกับรุ่นพี่ถึงความแตกต่างในการมองเห็นความงดงามของดอกไม้ดอกเดียวกัน สะท้อนให้เห็นว่าความสวยงามในสายตาของแต่ละคนต่างกันไป บางคนอาจไม่ได้เห็นความพิเศษที่ฉันรู้สึก และบางครั้งก็อาจเป็นเพราะสิ่งที่เราไม่สามารถเห็นได้ด้วยตา อย่างเช่นกลิ่นเกสรของดอกไม้ที่ชวนให้ใจฉันรู้สึกอบอุ่นและหลงใหลจนเผลอรัก ประสบการณ์ครั้งนี้สอนให้รู้ว่า ความงามและความผูกพันที่เกิดขึ้นกับธรรมชาติไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบหรือถูกต้องตามมาตรฐานใด ๆ แต่มันขึ้นอยู่กับความรู้สึกที่เรามอบให้กับสิ่งนั้น และบางทีความรู้สึกแพ้เกสรของฉันอาจเป็นสัญญาณเล็ก ๆ ที่บอกว่าดอกไม้นี้มีค่าจากใจจริง ๆ เมื่อเราได้เปิดใจให้กับธรรมชาติและความรู้สึกภายใน เราก็จะพบความสุขแบบเรียบง่ายที่ค่อย ๆ ซึมซับเข้ามา เป็นเรื่องเล่าที่ฉันอยากแบ่งปันให้คนอื่นได้รู้ว่าบางครั้งความงามที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบเสมอไป แต่เป็นความทรงจำและความรู้สึกที่เรามีต่อมันต่างหากที่สำคัญที่สุด
