ชอบดีไซน์ตัวละคร “ชาร์ลี” ในเรื่องมาก เราเห็นบาดแผลการสูญเสียเพื่อนรักจนนำไปสู่โรคซึมเศร้า และชีวิตใหม่ในโรงเรียนมัธยมปลายของชาร์ลี ตลอดการดูเราคอยเชียร์ให้ชาร์ลีได้เจอเพื่อนดี ๆ ซึ่งดีมาก ความสัมพันธ์ของสามคนนี้มันเยียวยาใจเรามาก ตัวหนังนำเสนออาการทางจิตของชาร์ลีได้ดีมาก ตอนสุดท้ายที่เค้าเฉลย

ซื้อแบบไม่คิดอะไรมากอยากลองอ่านงานวรรณกรรมไทยดูเลยได้เล่มนี้มา อ่านนานมากกกกตอนนี้ก็ยังไม่จบ มันหดหู่จนอ่านติดต่อกันไม่ไหวอึดอัดมาก ด้วยความเป็นคนต่างจังหวัดเลยพอจะเข้าใจสภาพสังคมของ “ฟัก” โคตรจะหดหู่ บทที่ติดในหัวแล้วแบบอ่านต่อไม่ไหวจนต้องหยุดคือหน้า๘๗ ติดอยู่หน้านั้นนานมาก ฉากตีหมาคือโคตรหดห