Who was it? Lock yourself in for a reason. Because deep down, just 'afraid of falling.'
Now we're stuck in a loop that's very confusing with ourselves. I don't know what we really want. When we ask other people for advice, we always raise a hundred and eight reasons to "protect ourselves" from things we don't like.
"Why have a reason to live like that? Can you try life?"
When I really stopped thinking about myself, I got the answer...We try to make this much sense because we're just "scared."
"Afraid of falling, afraid of rejection, so try not to risk anything.
And choose to get out of trouble.
"Afraid of people not accepting, the mouth says not to care, but deep down is to care about other people's eyes all the time.
When it's stuck in the Comfort Zone like this, I don't know how to start adjusting. Who's been through this point? How to deal with this kind of fear? Let's share it. 🙇🏻♀️
หลายครั้งที่ความกลัวทำให้เราต้องสร้างเหตุผลขึ้นมาปกป้องตัวเอง เพื่อไม่ให้ต้องเผชิญกับความล้มเหลวหรือการปฏิเสธ ซึ่งเป็นเรื่องที่ผม/ดิฉันเองก็เคยพบเจอมาเหมือนกัน ตอนแรกก็รู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในใจกับเหตุผลที่ตัวเองคิดขึ้น จนแทบไม่สามารถตัดสินใจอะไรใหม่ๆ ได้ เพราะกลัวว่าจะทำผิดพลาด กลัวความไม่แน่นอน กลัวคนอื่นจะไม่เข้าใจ หรือไม่ยอมรับ ความรู้สึกเหล่านี้มันหนักหน่วงและเหนื่อยมากจริงๆ แต่หลังจากลองตั้งคำถามกับตัวเองว่า สิ่งที่เรากลัวนั้นคืออะไร และจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราไม่ได้หลีกเลี่ยงมัน ผม/ดิฉันพบว่า ความล้มเหลวและการผิดพลาดไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นบทเรียนสำคัญที่ช่วยให้เราเติบโต การยอมรับความกลัวและก้าวผ่านมันทีละขั้นจึงเป็นสิ่งจำเป็น ผม/ดิฉันเริ่มต้นจากการให้อภัยตัวเอง ลองล้มบ้างโดยไม่ต้องสมบูรณ์แบบ และเปิดใจรับฟังความคิดเห็นจากคนรอบข้างอย่างจริงจัง เพื่อปรับตัวและเรียนรู้โดยไม่ต้องปกป้องตัวเองด้วยเหตุผลมากเกินไป สิ่งสำคัญคือการสร้าง Comfort Zone ใหม่ที่มีความท้าทายแต่ก็ปลอดภัย เป็นพื้นที่ที่เราได้ลองน้อยๆ และค่อยๆ ขยายขอบเขตความกลัวออกไป นอกจากนี้ การพูดคุยแชร์เรื่องราวและความกลัวกับคนที่ไว้ใจจะช่วยปลดปล่อยความรู้สึกและลดแรงกดดันที่มีต่อตัวเองได้มาก สำหรับใครที่ยังอยู่ในจุดที่ไม่รู้จะเริ่มยังไง ผม/ดิฉันอยากบอกว่า ทุกก้าวเล็กๆ ที่กล้าเผชิญหน้ากับความกลัวถือเป็นความสำเร็จแล้ว และไม่ต้องรีบร้อนหรือกดดันตัวเองจนเกินไป เพราะการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงมักเกิดจากการทำซ้ำอย่างสม่ำเสมอและใจเย็นด้วยการให้ความรักแก่ตัวเองอย่างจริงจังที่สุด
