สุนัขเฝ้าวัด เมื่อแม่ไก่พาลูกเข้าวัด สุนัขเฝ้าวัดเดินเข้ามาใกล้ ลูกไก่ต่างพากันกลัว แต่สุนัขกลับนอนลงข้าง ๆ และไม่ทำร้ายพวกมัน จากวันนั้นสุนัขกลายเป็นเพื่อนผู้คอยเฝ้าระวังภัย ข้อคิด: อย่าตัดสินผู้อื่นจากรูปลักษณ์ เพราะมิตรภาพอาจเกิดขึ้นในที่ที่เราไม่คาดคิด

ชีวิตเล็ก ๆ ที่ได้รับโอกาส วันหนึ่งมีคนพบแม่ไก่กับลูกไก่จำนวนมากอาศัยอยู่ในเขตอภัยทาน พวกเขาจึงช่วยกันดูแลและไม่รบกวนสัตว์เหล่านั้น จากครอบครัวไก่เล็ก ๆ กลายเป็นฝูงไก่ที่ใช้ชีวิตอย่างสงบในวัด ข้อคิด: การให้โอกาสหนึ่งชีวิตได้อยู่รอด อาจเป็นความดีเล็ก ๆ ที่มีความหมายยิ่งใหญ่ 🐔🐥🌿🙏

ใต้ร่มโพธิ์ อากาศร้อนมาก แม่ไก่จึงพาลูก ๆ ไปหลบแดดใต้ต้นโพธิ์ในวัด ลูกไก่ทั้งห้าตัวนอนเบียดกันอยู่ข้างแม่ ลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ แม่ไก่มองลูกแล้วคิดว่า “ไม่ว่าจะไปที่ไหน ขอเพียงลูกอยู่พร้อมหน้า แม่ก็มีความสุขแล้ว”

ลอดสะพานข้ามคลองเจ้าเมือง ถนนสุขสวัสดิ์ พระประแดง

แต่ก่อนนางเดินมาหาทุกวัน ตอนนี้ไม่รู้ว่านางไปอยู่ไหนแล้ว รักและคิดถึงเสมอ วันเสาร์ที่ 4 สิงหาคม 2561

ฝูงเป็ด 🦆🦆🦆

ไหว้เจ้าที่เจ้าทาง

นักล่าหมูกระทะ พาราไดซ์ เพลส แซ่บหลาย วันเสาร์ที่ 15 สิงหาคม 2569

Meeting Happy มีความสุขที่สุด วันเสาร์ที่ 15 สิงหาคม 2569

ที่ดินของวัด ไม่ได้มีแค่ผืนดิน ในความเชื่อของชาวอีสาน ที่ดินที่ถูกอุทิศให้วัดไม่ได้มีความหมายเพียงแค่ทรัพย์สินหรือกรรมสิทธิ์ตามกฎหมาย แต่ยังเป็นพื้นที่แห่งบุญ ศรัทธา และความผูกพันของชุมชนที่สั่งสมกันมานาน ผู้คนมาทำบุญ ถวายอาหาร กรวดน้ำ และอุทิศส่วนกุศลให้ผู้ล่วงลับ จึงเกิดความเชื่อว่า วิญญาณห

อย่าทิ้งเมื่อหมดประโยชน์ พระรูปหนึ่งมองไก่ที่ถูกนำมาปล่อยแล้วคิดถึงคำสอนเรื่องความเมตตา มนุษย์บางครั้งให้คุณค่ากับสิ่งหนึ่งในวันที่มันสร้างประโยชน์ให้เรา แต่เมื่อมันแพ้หรือหมดประโยชน์ กลับถูกทอดทิ้ง สัตว์เองก็มีชีวิต มีความกลัว และต้องการอาหารเหมือนกัน “ถ้าเรารับผิดชอบชีวิตหนึ่งตั้งแต่แรก การท

จากไก่ถูกทิ้ง สู่บทเรียนแห่งเมตตา หลายเดือนต่อมา กรงใหม่ถูกสร้างขึ้นสำเร็จ ไก่มีพื้นที่เป็นสัดส่วน วัดสะอาดขึ้น และพระไม่ต้องคอยไล่จับไก่ทั่วศาลาเหมือนเมื่อก่อน ผู้คนที่เคยนำอาหารมาช่วยยังคงแวะเวียนมา เจ้าอาวาสมองไก่เหล่านั้นแล้วกล่าวว่า “ขอให้เรื่องนี้เป็นบทเรียนว่า ก่อนจะเลี้ยงสัตว์ เราต้องพ

วัดที่กลายเป็นบ้านพักพิง เมื่อจำนวนไก่เพิ่มขึ้น วัดแห่งหนึ่งจึงกลายเป็นเหมือนบ้านพักพิงโดยไม่ตั้งใจ พระต้องแบ่งเวลาไปดูแลทั้งกิจของสงฆ์และสัตว์ที่ถูกนำมาปล่อย บางวันอาหารไม่เพียงพอ บางวันฝนตกหนักจนต้องช่วยกันหาที่หลบให้ไก่ ชาวบ้านที่เห็นความลำบากจึงเริ่มเข้ามาช่วย วัดไม่ได้ต้องการเป็นสถานที่รั

วันที่ไก่กลายเป็นสมาชิกวัด จากไก่เพียงไม่กี่ตัว วันเวลาผ่านไป จำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทุกเช้า พระต้องนำข้าวที่เหลือจากบิณฑบาตมาแบ่งให้ไก่กิน ก่อนออกไปทำกิจของสงฆ์ ไก่บางตัวเดินตามพระเหมือนรู้จักกันมานาน เด็กที่มาไหว้พระเริ่มตั้งชื่อให้พวกมัน เช่น “เจ้าทอง” “เจ้าดำ” และ “เจ้าขาว” สิ่งที่เริ่มต้น