Bye bye. Office work.
🥹 we have to work hard...
People can see our value. 🥹
We are accountants.
Graduated immediately. Got a job since I didn't even finish the exam.
At that time it was felt
Well, life should go well.
But the truth is...
We slowly burned out without even knowing it.
-
First job. We only lasted a month.
Because it feels like, "It's not."
The second job was a Michelin restaurant.
Stay four months and leave.
Because the atmosphere is really toxic.
After that, we moved the job.
Until you get a three-year address.
At that time I thought that
"Okay, here we go. We'll grow up."
But finally... not again.
-
We are fast workers
And like to do it myself, rarely ask anyone
At first I thought it was a plus.
But back and forth.
It turns out
Others see
"Our job is easy."
"Like I didn't see anything."
Actually, we're just done fast...
The boss threw us all the work.
Because know that we can
Finally, we became people
Do everything. Solve everything. Get everything.
But no one sees us as important
-
After work
But stress doesn't end
It keeps following every day.
We've been thinking about quitting since year two.
But always endured
Until one day my girlfriend asked
"Want to move in together?"
We decided very quickly.
Although in my heart I'm scared
Afraid that if one day it doesn't work
We're gonna have to go back and start over.
Then go back to work again
-
We don't have much money yet.
But honestly,
We are much more comfortable.
And then we just realized
Maybe we feel bad.
It's not because we're not good.
But it's because
We're at a place where "no one can see us."
-
If anyone is feeling like this today
We want to ask, as we used to ask ourselves,
"How much more effort do we have to try?
To be valuable in someone's eyes? "
Or actually...
We're just "in the wrong place."
-
Has anyone ever felt like this like us? 🥺
จากประสบการณ์ของผู้เขียนที่เล่าถึงการทำงานที่หลากหลาย ตั้งแต่งานบัญชี งานในร้านอาหารมิชลิน จนถึงที่ทำงานที่อยู่ยาว 3 ปี บทความนี้สะท้อนให้เห็นปัญหาที่หลายคนในวัยทำงานเคยเจอ ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกหมดไฟ ทำงานหนักแต่ไม่ถูกมองเห็นคุณค่า หรือแม้แต่ทำงานเร็วแต่กลับถูกตีความว่าทำงานน้อย ความรู้สึกแบบนี้เป็นเรื่องที่น่าเข้าใจอย่างมาก โดยเฉพาะในสังคมการทำงานที่มักประเมินค่าคนจากภาพลักษณ์ภายนอกมากกว่าผลงานจริง จากการพูดคุยกับเพื่อน ๆ หลายคนพบว่า การอยู่ในบรรยากาศงานที่ toxic หรือไม่มีการให้กำลังใจนั้นส่งผลเสียต่อสุขภาพจิตและความสุขในการทำงานอย่างมาก การตัดสินใจลาออกและมองหาทางเลือกใหม่อาจดูน่ากลัวแต่เป็นสิ่งจำเป็นเพื่อรักษาคุณภาพชีวิตและความสุขในระยะยาว ผู้เขียนบอกว่าตัวเองไม่ได้มีเงินทองมากมาย แต่กลับรู้สึกสบายใจขึ้นหลังจากได้เปลี่ยนแปลงสถานการณ์ โดยเฉพาะเมื่อพบว่าการอยู่อย่างถูกที่และได้รับการยอมรับมีความสำคัญกว่าการทำงานหนักแต่ไม่มีใครเห็นคุณค่า นี่คือบทเรียนที่ทุกคนควรใคร่ครวญเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังหมดไฟหรือไม่มีใครเห็นความพยายามของเรา สำหรับใครที่กำลังเจอสถานการณ์คล้าย ๆ กัน อยากให้ลองถามตัวเองว่า "เรากำลังอยู่ในที่ที่เหมาะสมหรือไม่?" บางครั้งการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น การพูดคุยกับคนใกล้ชิด ปรึกษาเรื่องงาน หรือแม้แต่เปิดใจรับฟังทางเลือกใหม่ ๆ อาจนำไปสู่ความสุขและความสำเร็จในแบบที่เราไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้ อย่ากลัวที่จะก้าวออกจากความไม่สบายใจ เพราะการหาคุณค่าในตัวเองนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์แบบของงานที่ทำ แต่ขึ้นอยู่กับว่าเราได้รับความเคารพและเห็นคุณค่าในที่ ๆ เราเลือกที่จะอยู่
