📨จดหมายที่ไม่ได้ซึมแค่น้ำหมึก | วันนี้อ่านอะไรดี 📖 EP.1

ปัจจุบันการติดต่อสื่อสารเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างกันและกันมีหลากหลายช่องทางที่สะดวกและรวดเร็ว สามารถอัปเดตเรื่องราวได้ปัจจุบันทันด่วน แต่ ‘รัตติกาล’ และ ‘นับดาว’ ยังคงเลือกใช้จดหมายน้อยเป็นตัวแทน ในการเล่าสู่กันฟังเรื่องราวของกันและกัน นับตั้งแต่ปี 2009 จนถึง 2026 ร่วม 17 ปี ที่สัมพันธ์ของเขาฝังแน่น ผ่านตัวอักษรจากน้ำหมึกที่มือของทั้งสองบรรจงลากเส้นตัวอักษรลงไปในนั้น

สวัสดีผู้อ่านทุกคนครับ #วันนี้อ่านอะไรดี โพสต์แรกของผม อยากจะมาแบ่งปันงานเขียนนวนิยายที่เพิ่งอ่านจบสด ๆ ร้อน ๆ ให้ได้ลองชิมกันพอกรุบกริบ #จดหมายจากนายรัตติกาล เขียนโดย ดาหลา หนังสือเพิ่งออกมา เมื่อต้นปี 2569 นี้เอง

ต้องบอกก่อนว่าก่อนหน้านี้ผมเคยโดนงานของคุณดาหลาอย่าง กาลครั้งหนึ่ง 2545 และบันทึกจากน่านฟ้า ตกให้ติดมาก่อน ดังนั้น ผมจึงไม่พลาดที่จะคว้าจดหมายจากนายรัตติกาลออกมาอยู่ในมือของผมอย่างแน่นอน

ซิกเนเจอร์ของหนังสือสามเล่มที่ผมกล่าวถึงนั้น ผมกำลังมองว่าจุดร่วมของตัวละครเอกแต่ละคน มักจะใช้หรือมักจะมีเรื่องราวที่ผูกพันกับจดหมาย บันทึก เล่มนี้ก็เช่นกัน ตามชื่อเรื่องเลยคือมีการสื่อสารผ่านจดหมาย ซึ่งน้อยคนที่เลือกใช้วิธีนี้ แต่ผมว่ามันเป็นกลวิธีเล่าเรื่องที่น่าสนใจมาก เพราะบางสิ่งที่ปรากฏในบันทึกหรือจดหมายนั้น ย่อมมีความเกี่ยวโยงกับวิถีชีวิตหรือเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตของตัวละคร เราอาจจะต้องถอดรหัสเหตุผลบางอย่างจากในนั้น

‘รัตติกาล’ ชายหนุ่มผู้ที่ดูจะมีโลกส่วนตัว แต่ก็เป็นนักผจญภัยตัวพ่อ และ ‘นับดาว’ หนุ่มวัยใส ร่าเริง ทะเล้น ได้พบกันครั้งแรกในปี 2009 ในกิจกรรมหนึ่ง เด็กชายนับดาวพยายามจะขอเบอร์เพื่อนคนนี้ไว้ติดต่อ แต่เด็กชายรัตติกาลกลับตอบเพียงว่า “ถ้าอยากคุยต่อ.... ก็เขียนมานะ” (P.11) หลังจากนั้นจดหมายหลายร้อยฉบับ ก็ถูกส่งกันมาเรื่อย ๆ ตามโอกาสต่าง ๆ แทบจะสม่ำเสมอร่วม 17 ปี

จนวันหนึ่งจดหมายจากต่างแดนก็ส่งมาถึงนับดาวในปี 2026 ในขณะเดียวกันนับดาวกำลังทุกข์อกทุกข์ใจกับปัญหาบางอย่างที่ทำให้เขาอยากหลีกหนีไปให้ไกลที่สุด นับดาวคิดในว่า สำหรับรัตติกาล ‘ผมแค่อยากเจอเขา แค่นั้นเลย’ (P.15)

มาเก๊าคงไม่ใช่สถานที่ที่นับดาวคุ้นเคย แต่เขาเดินทางมาตั้งไกลเพื่อมาหาคนที่เคยคุ้นเสียมากกว่า นับดาวและรัตติกาล ต่างมีอดีตที่อยากหนีเช่นกัน เมื่อทั้งสองได้พบกันจริง ๆ หลังจากที่ซุ่มตัวอยู่ในโลกน้ำหมึกมานาน นับดาวและรัตติกาลก็พยายามจับมือเพื่อช่วยกันข้ามผ่านช่วงเวลาที่ไม่อยากประสบด้วยกันมาได้จนสำเร็จ

ทุกคนเคยได้ยินเพลงนี้ของคุณแนน วาทิยา ไหมครับ “อยู่ใกล้กัน ยิ่งหวั่นไหว ห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย สั่งหัวใจให้เมินเฉย ไม่รู้ต้องทำยังไง ใกล้เธอ ทำไมทุกครั้งใจมันสั่น ๆ จิตใจของฉันนั้นวุ่นวาย ตัวของฉันควบคุมไม่ได้ เมื่อสุดท้าย หัวใจมันรักเธอ” ตอนอ่านไประยะหนึ่ง เนื้อเพลงท่อนนี้ลอยมาในหัวของผมเลยครับ (ขณะที่พิมพ์อยู่ ก็เปิดเพลงนี้คลอ ๆ ไปด้วย) นั่นแหละครับ นับดาวของเราเริ่มมีความหวั่นไหวบางอย่างเกิดขึ้นในใจ นับวันแสดงออกมาอย่างชัดเจน คุณคิดว่ารัตติกาลจะรับรู้ถึงความรู้สึกนี้ไหมล่ะครับ?

เป็นเรื่องที่น่าติดตามต่อไปว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมคงไม่สปอยล์อะไรไปมากกว่านี้ นอกจากจะปูพื้นเรื่อง ให้ทุกคนได้ลองนึกว่าเรื่องจะดำเนินไปประมาณไหน

แต่ชีวิตมนุษย์อะเนาะ มันอาจจะโรยกลีบกุหลาบตลอดทางก็คงเป็นไปไม่ได้ หนามที่เคยอยู่ร่วมกันมา เสมือนเป็นชีวิตหนึ่งก็ย่อมตำเท้าได้ด้วยเช่นกัน เรียกได้ว่า จดหมายจากนายรัตติกาล เล่มนี้ เสิร์ฟให้ทุกรสชาติจริง ๆ ครับ

ถ้าอ่านโพสต์นี้แล้วเกิดสนใจขึ้นมา ผมว่าถึงเวลาที่คุณจะต้องเข้าไปกดเล่มนี้มาอ่านแล้วแหละครับ

ส่วนตัวหลังอ่านจบ ผมก็ตกตะกอนได้อย่างหนึ่งว่า คนเรา ถ้ารักใครก็ให้รีบบอก อยากทำอะไรก็รีบทำ อย่าลืมว่าเวลาเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว โชคชะตาของมนุษย์ไม่อาจกำหนดได้ อะไรก็ย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ อย่าปล่อยให้เวลาพัดผ่านไปเหมือนสายลมที่ผ่านมา การคิดแบบนี้จะไม่ทำให้เรารู้สึกเสียดายอะไรในภายหลังเลย

ไว้กับกันใหม่กับ ‘วันนี้อ่านอะไรดี’ ในโอกาสหน้าครับ

ขอให้มีความสุขกับทุกการอ่านครับ 🙂

#รีวิวหนังสือ

#รีวิวหนังสือน่าอ่าน

#วรรณกรรมไทย