บางคนงง!!!ว่าเราหายไปไหน เปาเลยไม่ได้หายไปไหน แต่แค่สบายใจดีกับฟามรู้สึกตอนนี้ ไม่ต้องโดนทำร้านฟามรู้สึกในหลายๆเรื่อง ไม่ต้องเป็นถังขยะให้ใคร ไม่ต้องเป็นบราๆๆๆๆ ไม่ต้องสร้างภาพให้ใคร #ไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องอะไรให้ใคร เพราะมีคนรับกำต่อจากเรา #ได้เกิดใหม่ในทางที่เราสบายใจ #ให้พวกขี้คุกขี้ขโมยเล่นบ

เส้นบางๆสองเส้นที่บางครั้งขนานไปด้วยกันหรือแม้นบางครั้งอาจเดินไปด้วยกันด้วยซำ้ เข่นความชั่วกับความดี คนขี้ขโมยกับคนคนขี้คุก คนพูดจาดีกับคนหยาบคาย คนสร้างภาพกับคนจริงใจและอีกสารพัดที่บางครั้งต้องเดินไปด้วยกันด้วยดี หรือเดินสวนทางกัน ทุกสิ่งย่อมต้องอาศัยกันถึงแม้คนบางคนเกลียดแทบตาย ยังต้องปั้นหน้าว่า

"โรคเหงา"เป็นโรคชนิดหนึ่ง ที่รักษาหายขาดไม่ได้ อาจจะกำเริบเป็นพักๆแล้วแต่ช่วงเวลา ตอนเราเด็กๆ เราจะไม่รู้จักโรคนี้ เพราะเราจะมีผู้คนมากมายอยุ่รอบตัวเรา แต่พอเราโตขึ้น โรคนี้มันจะค่อยไปกำเริบ บ่อยแค่ไหนก้อคิดอยุ่กับตัวเรา ไม่มีตัวยาหรือวิธีรักษาที่จะรักษามันได้จริงๆ แต่จะมียาวิเศษอยู่ชนิดหนึ

คือเราเป็นคนโรคส่วนตัวสูงมาก ชอบอยู่คนเดว ทำอะไรคนเดว มีฟามสุขกับการอยุ่คนเดว แต่จะมีคนบางจำพวกที่ให้ความสงสารและเวทนาในความเป็นเพื่อน ให้ความช่วยเหลือมาตลอด จึงไม่เคยรู้ตัวเองลำ้เส้นเราตลอด ไล่ก้อไม่ไป ว่าก้อโวยวาย คือน่าเบื่อ ไร้ความคิด ไร้สมอง มาห้องคนอื่นแต่ขาดซึ่งความเกรงใจเราทุกอย่าง สร้างแต่