หลายครั้งที่เราพบว่าตัวเองมักจะ "ส่องคนอื่น" หรือเปรียบเทียบชีวิตกับคนรอบข้างโดยไม่ได้รู้ตัว ซึ่งความรู้สึกนี้สามารถนำไปสู่ "เกลียดตัวเอง" หรือรู้สึกด้อยค่าลงอย่างมาก นักเขียนหลายคนและผู้ที่ผ่านประสบการณ์ลักษณะนี้มักเล่าว่าความริษยาและอิจฉานั้น ราวกับไฟที่เผาใจให้ร้อนขึ้นทุกวัน ทั้งที่ลึกๆ เรารู้ดีว่าความอิจฉาไม่ได้ช่วยให้เราไปต่อหรือประสบความสำเร็จเลย แต่อาจทำให้เราติดอยู่กับจุดเดิมและหมดกำลังใจไปด้วยซ้ำ ในชีวิตจริง หลักธรรมะและชาดกหลายเรื่องสอนให้เรารู้จักปล่อยวาง การไม่ยึดติดหรือจับจ้องกับชีวิตคนอื่นมากเกินไปจะช่วยลดความทุกข์ใจลงได้ การยอมรับในตัวเองและเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามีนั้นสำคัญไม่น้อย เพราะบางครั้ง เราอาจไม่เคยสังเกตเห็นความดีหรือจุดแข็งของตัวเองเลยจากความรู้สึกที่เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นอย่างไม่เป็นธรรม ประสบการณ์ส่วนตัวในการฝึกใจให้สงบและรักตัวเอง คือการฝึกสติมองความคิดของตัวเองโดยไม่ตัดสิน และการย้ำเตือนตัวเองว่า "ชีวิตใครชีวิตมัน" ไม่จำเป็นต้องวัดค่าความสำเร็จด้วยเกณฑ์เดียวกันกับคนอื่น การพูดคุยกับตัวเองเบาๆ อย่างอ่อนโยนว่า "ฉันทำดีที่สุดแล้ว" ช่วยสร้างความมั่นใจให้ใจไม่เศร้าและเริ่มรู้สึกมีความสุขกับปัจจุบันมากขึ้น สุดท้าย ขอเชิญชวนผู้อ่านลองสังเกตความคิดและความรู้สึกของตัวเองในแต่ละวัน ถ้ารู้สึกว่าใจเริ่มร้อนหรือมีความริษยากับคนอื่น ให้หยุดและถามตัวเองว่า "สิ่งนี้จะช่วยให้ฉันมีความสุขจริงหรือ?" การฝึกฝนใจด้วยวิธีนี้ไม่เพียงช่วยลดความทุกข์ แต่ยังเป็นก้าวสำคัญที่นำไปสู่การรู้จักรักและเคารพตัวเองอย่างแท้จริงอีกด้วย