เมื่อ “ความคิด” กับ “ความรู้สึก” เดินไปคนละทาง...
"สมองฉันสั่งตลอดเวลาเลยนะ… ว่าพอได้แล้ว เลิกโง่สักที"
"มันมีเหตุผลเป็นร้อยเป็นพันข้อมาซัพพอร์ตเลยนะ ทั้งความเฉยชา คำพูดแย่ๆ ความรู้สึกที่ไม่เคยได้รับการแคร์ สมองฉันประมวลผลออกมาหมดแล้วว่า Relationship นี้มันToxic และคนๆ นี้ไม่ได้รักฉันจริง"
"ทุกครั้งที่คิดว่าจะก้าวออกมา พอยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นชื่อ เขา หรือแค่ได้ยินเสียงเขาทักมาคำเดียว ความใจแข็งทั้งหมดที่สร้างมาเป็นอาทิตย์ ก็พังทลายลงในวินาทีเดียว"
"สมองมันรู้ทุกอย่าง รู้ว่าจบแบบไหนก็เจ็บ รู้ว่ายิ่งอยู่ยิ่งไม่มีค่า แต่หัวใจมันกลับเรียกร้องหาแต่ความเจ็บปวดเดิมๆ เพียงเพราะแค่อยากได้เศษเสี้ยวความรักจากเขา"
"มันทรมานมากเลยนะ… การที่ต้องอยู่ในสภาวะที่ 'ความคิด' กับ 'ความรู้สึก' เดินไปคนละทาง สมองตะโกนว่า 'หนีไป!' แต่หัวใจกลับกอดขาเขาไว้ แล้วอ้อนวอนว่า 'อย่าเพิ่งไปไหนเลยนะ'..."
"ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องเจ็บอีกกี่ครั้ง สมองถึงจะมีอำนาจเด็ดขาดเหนือหัวใจสักที..."
ปล.อาจจะไม่ใช่แนวคอนเท้นที่ลงประจำ แต่จู่ๆควา มรู้สึกของฉันมันก็พลั่งพรูออกมาจนอยากจะหาที่ปลดปล่อย🥺..ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ
ในชีวิตจริงหลายครั้งที่เราประสบกับสถานการณ์ที่ "ความคิด" กับ "ความรู้สึก" ไม่เดินไปในทางเดียวกัน โดยเฉพาะในเรื่องความรัก ความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะ "Toxic" หรือมีพิษทางอารมณ์นั้น สามารถทำให้เรารู้สึกสับสนและเจ็บปวดมากกว่าที่คิด จากประสบการณ์ส่วนตัว การตัดสินใจลาจากความสัมพันธ์ที่ไม่ดีนั้นไม่เคยง่าย สายตาของสมองอาจจะบอกให้เราก้าวออกมาเพื่อรักษาตัวเอง แต่ว่าหัวใจกลับรั้งไว้ด้วยความหวังและรอยแผลเก่า ๆ ที่ยังคงฝังลึกในความรู้สึก ถึงแม้จะรู้ว่าสิ่งนั้นอาจทำร้ายเรา แต่บางครั้งความต้องการความรักยังคงนำทางใจให้กลับเรื่อย ๆ สิ่งที่ช่วยได้คือการเปิดใจยอมรับว่าเรามีสิทธิ์ที่จะรู้สึกอ่อนแอ และไม่ต้องเร่งรีบที่จะ "เด็ดขาด" กับตัวเองทันที การพูดคุยกับคนใกล้ชิด การให้เวลากับตัวเอง และการตั้งคำถามว่าอะไรที่ทำให้เรายังยอมรับความเจ็บปวดนั้น ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีในการก้าวผ่านความลำบากใจเหล่านี้ไปได้ นอกจากนี้ การเข้าใจว่า "Toxic relationship" คือความสัมพันธ์ที่ลดทอนคุณค่าและภาวะจิตใจของเรา ก็ช่วยให้เรามีแรงเท่ากับการปกป้องตัวเอง ไม่ปล่อยให้คำพูดแย่ ๆ หรือความเฉยชาของคนที่ไม่ใส่ใจ มาบั่นทอนจิตใจเราอีกต่อไป ในมุมมองของฉัน การเปลี่ยนแปลงไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นในทันที แต่เป็นกระบวนการที่ต้องใช้ความอดทนและความรักตัวเองมากที่สุด เพราะสมองกับหัวใจไม่ใช่เส้นตรงเดียวกันเสมอไป บางครั้งเราต้องเรียนรู้ที่จะฟังใจและใช้เหตุผลร่วมกัน เพื่อสร้างความเข้มแข็งในตัวเองก่อนที่จะก้าวออกมาอย่างสง่างาม
