โตขึ้นจึงรู้ว่าชีวิตไม่เคยง่ายเลย

เมื่อก่อนเคยทำงานประจำเป็นนักวิทยาศาสตร์การแพทย์ก่อนหน้านั้นก็ทำมาหลายอย่างมากสัมภาษณ์งานมาก็เยอะกว่าจะได้งานเอาจริงก่อนได้งานนี้เรารู้ตัวตั้งแต่เรียนแล้วว่าเราทำงานสายที่จบมาไม่ไหวแน่ๆ เพราะไม่ชอบเลย แต่สภาพแวดล้อมมันบังคับให้ต้องทำ จนสุดท้ายพบว่าทนไม่ไหวทนไปมากกว่านี้คงเป็นบ้าแน่ๆ

ความรู้สึกตอนที่ทำให้ตัดสินใจลาออกจากงานประจำคือ

-กลับมาห้องนอนดึกมากๆเพราะอยากให้ถึงพรุ่งนี้ช้าที่สุดไม่ยากตื่นไปทำงานอีกแล้ว

- กลัวการโดนตำหนิ

- ไม่อยากรับโทรศัพท์

-ไม่เหลือความมั่นใจในตัวเอง

- รู้สึกเหมือนเราคือคนเดียวที่เป็นทุกข์กับงานที่ทำ ทุกคนรอบตัวดูชีวิตมีความสุข มองไปรอบตัวไม่มีใครทุกข์แบบเราเลย

- คนรอบตัวให้คำปรึกษาเหมือนเรื่องที่เราเจอมันง่ายมาก แต่เรารู้ว่ามีแค่เราคนเดียวเท่านั้นแหละที่เป็นทุกข์อยู่ตรงนี้

- เครียด ร้องไห้คนเดียวบ่อย ใจเต้นแรง หายใจไม่ทั่วท้องตลอดเวลา จะอ๊วก

- ไม่มีความสุข รู้สึกความสุขมันหายไปหมดเลย

-รู้สึกสมองรวนตัดสินใจอะไรยากมากขนาดเลือกของสองอย่าง หรือบวกเลขง่ายๆ ยังทำไม่ได้เลย

-มีคนบอกว่าลาออกควรมีเงินสำรอง 6 เดือน มีงานรองรับ มันก็ดูเซฟดีแหละใครๆก็รู้ เราก็รู้แต่ทนขนาดนั้นไม่ไหวอ่ะออกเลยจบๆ

- พ่อแม่ห้าม ไม่เข้าใจสักอย่างถามว่าทำไมเรียนได้แต่ทำงานไม่ได้ แต่เราไม่สนใจสุดท้ายก็ลาออกอยู่ดี

เพราะเรารู้สึกว่าคนทุกข์คือเรา

พอลาออกมาก็ดิ้นรนไปเรื่อยๆหาทางออกใหม่ๆไปเรื่อยๆสุดท้ายพบว่าก็รอดมาได้นี่หว่า สุดท้ายชีวิตมันตบให้เราเข้าที่เข้าทางเอง แต่กว่าจะมาถึงตอนนี้ตอนนั้นยอมรับเลยว่ามืดแปดด้านสะบักสะบอม กว่าจะกลับมาสดใสได้ก็นานอยู่เหมือนกัน เราขอเป็นกำลังใจเล็กๆ ให้สำหรับคนที่กำลังเหนื่อยกับงานหรือกำลังจะลาออก ชีวิตมันไม่ง่ายจริงๆแหละสุดท้ายเราก็ต้องตัดสินใจจากไพ่ที่เรามีในมือ ให้ดีที่สุดถึงมันจะยากหน่อยแต่มันจะผ่านไปได้ และไม่ต้องรู้สึกว่าตัวเองขี้แพ้หรือแปลกแยก ไม่ต้องกลัวใครดูถูก ใจดีกับตัวเองให้เยอะๆ แกต้องผ่านไปได้แน่นอน

#โตขึ้นจึงรู้ว่า #ประสบการณ์ชีวิต #ลาออกจากงาน