ตอนที่ 10 — คนใจดีคนนั้น…ไม่ใช่กับผม (ตอนจบ)
สี่เดือนหลังเรื่องทุกอย่างจบลง
ผู้บริหารถูกสอบสวน
supplier ถูกระงับสัญญา
ข่าว defect ถูกเงียบหายไปจากหน้าสื่ออย่างรวดเร็ว
เหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น
แต่สำหรับลิน…
มันยังไม่จบเลยสักวัน
—
“หัวหน้า ล็อตนี้ต้อง recheck ไหมครับ”
เสียงโอเปอเรเตอร์ดังขึ้นจากหน้าไล น์
ลินสะดุ้งทันที
เพราะคำว่า recheck ทำให้หัวใจเขากระตุกแรงอย่างควบคุมไม่ได้
“หัวหน้า?”
“อ…อ๋อ” ลินรีบก้มดูเอกสารในมือ
“เช็กอีกรอบครับ”
เขาพยายามตอบให้ปกติที่สุด
ทั้งที่ฝ่ามือเริ่มเย็น
ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เขาเริ่มเป็นแบบนี้บ่อยขึ้น
แค่เสียง alarm ดัง
หรือเห็น error บนหน้าจอ
หัวใจก็จะเต้นแรงจนหายใจไม่ทัน
บางคืนยังสะดุ้งตื่นเพราะฝันว่า production line พังอีกครั้ง
และสิ่งที่แย่ที่สุดคือ…
เขาเริ่มไม่แน่ใจแม้แต่ความคิดตัวเอง
เพราะตลอดเวลาที่อยู่กับธีร์
เขาถูกควบคุมจนเคยชินเกินไป
เคยชินกับการมีใครสักคนคอยมอง
คอยสั่ ง
คอยตัดสินทุกอย่างแทน
จนหลังจากธีร์หายไปจริง ๆ
ลินกลับใช้ชีวิตต่อไม่ถูก
—
คืนนั้นฝนตกเบา ๆ
ลินเดินออกจากโรงงานหลัง OT เสร็จเกือบเที่ยงคืน
แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เขาก็ชะงัก
มีใครบางคนยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน
ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัว
หัวใจเขาเต้นแรงทันที
ธีร์
อีกฝ่ายไม่ได้เดินเข้ามา
เพียงยืนอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ
เหมือนรู้ดี… ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้อีกแล้ว
ลินมองผู้ชายคนนั้นนิ่ง ๆ
ทั้งที่ควรเดินหนี
ควรปล่อยให้ทุกอย่างจบไปตั้งนานแล้ว
แต่สุดท้าย…
คนที่เดินข้ามถนนไปเองกลับเป็น เขา
ธีร์ดูผอมลงกว่าเดิม
ไม่มีสูท
ไม่มีตำแหน่ง
ไม่มีรอยยิ้มแบบซุปเปอร์เมเนเจอร์ที่ทุกคนคุ้นเคย
เหลือแค่ผู้ชายคนหนึ่ง
ที่ดูเหนื่อยพอ ๆ กับเขา
“พี่ยังกลับมาที่นี่ทำไม”
เสียงลินเรียบกว่าที่คิด
ธีร์เงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนตอบเบา ๆ
“ผมแค่อยากเห็นว่านายยังสบายดีไหม”
ลินหัวเราะออกมาเบา ๆ
แต่ดวงตากลับเริ่มแดง
“พี่คิดว่าผมจะกลับไปสบายดีได้ยังไง”
บรรยากาศเงียบลงทันที
ธีร์มองเขานิ่ง ๆ
เหมือนเริ่มเข้าใจแล้วว่าลินหมายถึงอะไร
“ผมรู้แล้วนะ…”
ลินพูดต่อช้า ๆ
“ว่าพี่พยายามช่วยผม”
หัวใจของธีร์เหมือนหยุดไปชั่วขณะ
“แต่พี่รู้ไหม” เสียงลินเริ่มสั่น
“พี่มีสิทธิ์บอกความจริงกับผมตั้งแต่แรก”
ลมเย็นพัดผ่านระหว่างทั้งคู่
“แต่พี่เลือกควบคุมผมแทน”
ธีร์หลุบตาลงช้า ๆ
เป็นครั้งแรก… ที่เขาเถียงไม่ออกเลย
“พี่ช่วยผมไว้ก็จริง”
ลินยิ้มบางทั้งที่น้ำตาเริ่มคลอ
“แต่พี่ก็เป็นคนทำให้ผมพังเหมือนกัน”
หัวใจธีร์บีบรัดทันที
เพราะเขารู้ดี… ว่ามันจริงทุกอย่าง
ลินไม่เหมือนเดิมแล้ว
คนที่เคยมั่นใจในงาน
เคยเชื่อใจการตัดสินใจตัวเอง
ตอนนี้กลับต้องคอยระแวงทุกอย่างอยู่ตลอด
และส่วนหนึ่งของมัน…
เกิดจากเขาเอง
“ลิน…”
เสียงของธีร์แหบลงเล็กน้อย
แต่ลินส่ายหน้าเบา ๆ
“ผมไม่ได้เกลียดพี่แล้ว”
คำพูดนั้นทำให้ธีร์ชะงัก
“แต่ผมก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เหมือนกัน”
ความเงียบตกลงมาระหว่างทั้งคู่
ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
เพราะต่างคนต่างรู้ดีว่า
บางอย่างในความสัมพันธ์นี้พังไปแล้วจริง ๆ
และไม่มีคำขอโทษไหนซ่อมมันกลับมาได้ทั้งหมด
สุดท้ายธีร์จึงเพียงพยักหน้าช้า ๆ
ก่อนถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว
เหมือนยอมรับมันในที่สุด
แต่ในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังจะหันหลังกลับ
ลินกลับพูดขึ้นเบา ๆ
“พี่ธีร์”
อีกฝ่ายหยุดทันที
ลินเม้มปากแน่น
ก่อนถามออกไปทั้งที่หัวใจสั่น
“ช่วงที่พี่หายไป…”
เขาหลบสายตาเล็กน้อย
“…พี่เคยคิดถึงผมไหม”
คำถามนั้นทำให้ธีร์ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก
ไม่ใช่รอยยิ้มเย็นชา
ไม่ใช่รอยยิ้มแบบคนควบคุมทุกอย่าง
แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เหนื่อยจนไม่เหลืออะไรจะปิดบังแล้ว
“ทุกวัน”
เสียงตอบเบามาก
แต่ชัดพอให้หัวใจลินเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง
ทั้งคู่ยืนมองกันอยู่ใต้สายฝนเงียบ ๆ
ไม่มีใครเดินเข้าไปหา
แต่ก็ไม่มีใครเดินจากไปก่อนเหมือนกัน
เพราะต่อให้ความสัมพันธ์นี้จะบิดเบี้ยวแค่ไหน
สุดท้ายแล้ว…
พวกเขาก็ยังเป็นบาดแผลที่ลืมกันไม่ลงอยู่ดี
