1 ปีที่ผ่านมา…จากหัวหน้าทีมออกแบบบริษัทเทค สู่แม่ค้าตลาดนัด 🤔

โพสต์นี้ตั้งใจมาสรุปชีวิตที่เปลี่ยนไปจากปีที่ผ่านมา แบบหน้ามือเป็นหลังมือ พลิกชีวิตสุดๆ ก่อนหน้านี้มีเล่าให้ฟังไปแล้ว 5 โพสต์แบบละเอียด ฟีลเรียลลิตี้โชว์ในโลกความจริง ยังไม่เคยไปถึงจุดที่ประสบความสำเร็จถึงมาเล่าสู่กันฟัง แต่กำลังอยู่กลางพายุเลยต่างหาก 🥹 อารมณ์ ความรู้สึกมันสดใหม่มากกับสิ่งที่เผชิญอยู่ในทุกๆวัน

เอาหล่ะ เข้าเรื่องเลยดีกว่า 1 ปีที่ผ่านมาเจออะไรมาบ้าง ก่อนหน้านี้อาชีพเราคือหัวหน้าทีมกราฟิกของบริษัท tech แนว startup แห่งนึง ทำมาได้เกือบ 4 ปี ตัดสินใจลาออกด้วยฐานเงินเดือนสุดท้าย 70k ชีวิตการทำงาน ได้ลองทำอะไรหลายอย่างที่ไม่เคยทำ ทั้ง build ทีม คุมทีม, ทำ event ใหญ่, สร้างระบบงาน แก้ปัญหา ค่อยๆไต่ระดับการเติบโต จากเงินเดือนบริษัท A (บริษัทเก่าก่อนหน้าที่อยู่มา 9 ปี) เริ่มต้นที่ 16,000฿ ตอนจบใหม่ จนอัพมาถึงตอนก่อนหน้านี้ ถามว่าสำเร็จมั้ย ก็คิดว่าใช่ มันสามารถภาคภูมิใจได้ในระดับมาตรฐานของคนบนโลกนี้ ที่งานดี ตำแหน่งสูง เงินเดือนดี แต่แน่นอนของแบบนี้ไม่ได้ได้มาง่ายๆ มันแลกมากับโบนัสชีวิตที่ไม่ใช่ตัวเงินแต่คือภาวะทางจิต

ก่อนจะลาออกสิ่งที่เราต้องเจอตลอดเวลา 2 ปีก่อนออกคือคน toxic ในองค์กร เอาจริงมันเป็นเรื่องปกติด้วยซ้ำที่หลายๆองค์กรจะมีคนที่ไม่ถูกจริตกับเรา ทำให้เราลำบากและอึดอัดใจ แต่ต้องบอกว่าสภาพจิตและความอดทนของแต่ละคนไม่เท่ากัน บางคนแบกรับได้และหาวิธีอยู่ร่วมกับคนแบบนี้ แต่บางคนก็แบกรับไม่ไหวจนต้องพึ่งยาเพื่อให้ชีวิตดำเนินต่อไปให้ได้เหมือนกัน และแน่นอนเราเป็นแบบหลัง ช่วงแรกที่บริษัทกับกำลังขยายและเติบโตก็มักจะมีคนหมุนเวียนเข้าออกบริษัทมาเรื่อยๆ หนึ่งในนั้นคือคนที่เป็นเหตุผลหลักให้เราต้องรับยา สิ่งที่เราต้องเผชิญระยะเวลา 1 ปี คือ การเข้ามาเพื่อกด(หัว) เอาวิธีทำงานของตัวเองมาเป็นจุดศูนย์กลางการทำงานร่วมกัน ซึ่งบางอย่างมันต้องประนีประนอมปรับเข้าหากันทั้ง 2 ฝ่าย แต่พูดไปสุดท้ายคนที่ต้องปรับและทำให้ก็คือฝั่งเรา เบื้องบนไม่ได้สนใจพนักงานตีกันขนาดนั้น และที่แย่ที่สุดคือคนๆนี้สร้างความรู้สึกให้น้องในทีมไม่มั่นใจในการทำงานของตัวเอง น้องๆเกิดคำถามว่าทำดีไม่พอ และเราทนไม่ได้จนต้องลุกขึ้นมาสู้บ้างหรือเลือกแบกรับไว้เองแทนน้อง เพราะนี่คือความรับผิดชอบของหัวหน้าทีม เราบอกตรงๆว่ามันเหนื่อยมากจริงๆ และมันหนักจริงๆ นอกจากการที่ต้องทำงานออกแบบตลอดเวลา คุมทีม แบกรับ แก้ปัญหา คิดเรื่องงานตลอดเวลาทั้งตอนตื่นหรือหลับ จนเกือบวูบที่ออฟฟิศ สุดท้ายจบด้วยการบึ่งไปรับยากับหมอจิตเพื่อแก้ปัญหาชีวิตตัวเองและวนลูปอย่างนั้นเพื่อแลกกับเงินเดือน ซึ่งไม่รู้ว่ามันคุ้มค่าพอให้แลกมั้ย

หลังจากนั้นตัวต้นเรื่องก็ลาออกไป อีก 1 ปีต่อมา มันเหมือนจะดีขึ้น แต่ไม่เลย เรายังต้องรับยาอยู่เรื่อยๆ มีช่วงที่ได้ลดยาแต่ช่วงพีคเมื่อต้นปีที่ผ่านมาถูกกดดันแบบอ้อมๆกล่อมให้ลาออก ทั้ง KPI ที่เพิ่มมากขึ้นและต้องทำในส่วนที่ไม่ใช่หน้าที่ของตัวเอง การลดคนลงเรื่อยๆ การพูดเชิงจิตว่าทำเท่านี้ยังไม่พอนะ ต้องมากกว่านี้ ต้องพิสูจน์ตัวเองซิ่ ถูกลดคุณค่าลงเรื่อยๆ จนสูญเสียความมั่นใจ เรารู้สึกว่าเราทนไปเพื่อใครนะ ตัวเราหรอ? แต่ตัวเรายังต้องเอาเงินเดือนที่แลกมาเพื่อจ่ายเงินค่ายาหมอจิตเวชอยู่เลย และเรามักจะมีคำถามกับตัวเองหลายครั้งเมื่อต้องเข้าประชุมใหญ่เรื่องทิศทางบริษัทว่าจะไปต่อยังไง เรารู้สึกสวนทางกับความคิดบริษัทหลายอย่าง และพนักงานตัวเล็กๆมันไม่มีปากเสียงอะไรในนั้นให้บริษัทต้องเห็นความสำคัญมากพอจะฟัง เพราะงั้นมันเลยกลายเป็นจุดเปลี่ยนว่า ‘พอเถอะ กลับมาทำเพื่อตัวเองดีกว่ามั้ย’ ยิ่งไปต่อยิ่งรู้สึกลดคุณค่าตัวเองลงเรื่อยๆที่ต้องคอยพิสูจน์ตัวเองทุกๆวัน ทั้งๆที่เราเต็มที่มาตลอด เราเลยตัดสินใจคุยเรื่องลาออก แต่ดีที่ก่อนหน้านี้มีคุยกับน้องในทีมล่วงหน้าไป 3 เดือน และทุกคนเห็นตรงกันว่าไม่อยากไปต่อ เรารอจนน้องในทีมได้งานใหม่แล้วค่อยจัดการเอาตัวเองออกมา

เส้นทางการเป็นแม่ค้าตลาดนัดของเรามันค่อยๆเริ่มมาตั้งแต่ปลายปีก่อน เราตัดสินใจกู้เงินก้อนสุดท้ายมาลงทุน ทั้งที่ตอนแรกยังไม่คิดจะลาออกกะว่าจะทำควบคู่ไป แต่สุดท้ายก็ได้ออกมาโฟกัสร้านตัวเองจริงจัง ร้านมันคือความฝัน คืออิสระที่เราอยากมีมาทั้งชีวิต แต่เราตัดสินใจออกมาช่วงที่ตัวเองลำบากมากที่สุด หนี้ลนก้นจนตอนนี้ต้องตัดสินใจปรับโครงสร้างหนี้ เข้ารับการช่วยเหลือจากทุกธนาคาร ชีวิตเปลี่ยนพลิกกระดานเดินใหม่เกือบทั้งหมด แต่บอกตรงๆว่าตั้งแต่ออกมาโฟกัสชีวิตตัวเองกับร้าน ตอนนี้เราไม่ต้องรับยาแล้ว ชีวิตมันโค่ดเหนื่อย โค่ดเสี่ยง ไม่มั่นคงสุดๆ แต่มันมีแรงฮึดผุดไอเดียอะไรใหม่ๆออกมาเยอะแยะมาก เราโค่ดจะภูมิใจที่มีคนชมร้านเล็กๆในตลาดว่า ’ร้านน่ารักมากเลยค่ะ‘ ’แม่ค้าหาของมาจากไหนคะ ไม่เคยเห็นเลย‘ ’มีช่องทางอัพเดตสินค้ามั้ยคะ อยากติดตาม‘ มันใจฟูสุดๆ เราดีใจยิ่งกว่าตอนมีคนชมงาน event ระดับประเทศที่เราเป็น 1 ในทีมจัดงานนั้นซะอีก เพราะสิ่งๆนี้เราสร้างมาจากตัวตนเราจริงๆ

ใดๆก็แล้วแต่ ความสุขของการได้เป็นแม่ค้าตลาดนัดเล็กๆ ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก มันมีความสุขกว่าชีวิตการเติบโตในองค์กรใหญ่แบบหาอะไรมาเทียบไม่ได้จริงๆ 😊

#พัฒนาตัวเอง #บทเรียนชีวิต #เปลี่ยนแปลงตัวเอง #lemon8girls #รีวิวตัวเอง