Words we shouldn't say to ourselves.🙅♀️🗣⚠️
บางทีสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกแย่ ไม่ใช่คนอื่นพูด…แต่เป็น “บทพูดในหัว” ของเราเองค่ะ ฉันเคยติดนิสัยพูดกับตัวเองแบบตัดโอกาสตัวเองอยู่บ่อยๆ โดยไม่รู้ตัว เช่น เวลาพลาดนิดเดียวก็จะคิดว่า “เห็นไหม เราทำไม่ได้หรอก” ซึ่งมันคือการปิดกั้นตัวเองแบบเงียบๆ และทำให้เราไม่กล้าลองอีก สิ่งที่ช่วยฉันได้คือการ “จับคำพูดทำร้าย” ให้ทัน แล้วเปลี่ยนให้เป็นประโยคที่ยังจริง แต่ใจดีกว่าเดิม (ไม่ใช่หลอกตัวเอง) ลองดูตัวอย่างที่ใช้ได้จริงในชีวิตประจำวันนะคะ 1) จาก “เราไม่เก่งเลย” → เป็น “ตอนนี้เรายังไม่ถนัด แต่เราฝึกได้” ประโยคแรกปิดประตูทันที ส่วนประโยคใหม่เปิดทางให้พัฒนา และทำให้เราไม่หยุดอยู่กับที่ 2) จาก “ทำไมเราเป็นแบบนี้ตลอด” → เป็น “เรากำลังมีแพตเทิร์นเดิม เดี๋ยวลองแก้ทีละจุด” การด่าตัวเองทำให้จม แต่การมองเป็นแพตเทิร์นทำให้เราหาทางออกได้ 3) จาก “ช่างมัน ไม่ต้องพยายามแล้ว” → เป็น “ขอพักก่อน แล้วค่อยกลับมาทำต่อ” พักกับเลิกต่างกันมาก การให้สิทธิ์ตัวเองพักช่วยรักษาแรงใจ 4) จาก “คนอื่นเก่งกว่าเราเยอะ” → เป็น “เราอยู่คนละช่วงเวลา เอาแบบที่เราไหวก่อน” การเปรียบเทียบทำให้ใจหมดแรง ลองเปลี่ยนเป็นโฟกัสเส้นทางตัวเอง 5) จาก “ถ้าพูดไปเดี๋ยวเขาหาว่าแย่” → เป็น “เราพูดให้ชัด สุภาพ และเคารพตัวเองได้” ถ้าอยาก “พูดให้ตัวเองดูดี” ไม่จำเป็นต้องเอาชนะ แค่สื่อสารให้ชัดและไม่ทำร้ายตัวเองก็พอ ทริคเล็กๆ ที่ฉันทำแล้วเห็นผล คือจด “คำพูดที่เผลอพูดบ่อย” ไว้ 3 วัน แล้ววงคำที่ทำให้ใจหด เช่น ไม่ไหว, ไม่เก่ง, ทำไม่ได้ จากนั้นเตรียม “ประโยคสำรอง” ไว้ใช้แทน พอเริ่มหลุดพูดประโยคเดิม ก็หยุด 1 วินาทีแล้วเปลี่ยนทันที สุดท้ายอยากบอกว่า การรักตัวเองไม่ใช่การพูดบวกตลอดเวลา แต่คือการเลิกใช้คำพูดทำร้ายกับตัวเองซ้ำๆ และค่อยๆ เลือกบทพูดที่พาเราไปข้างหน้าได้ ถ้าวันนี้ยังทำไม่ได้ทั้งหมด แค่เริ่มทัน 1 ประโยค ก็ถือว่าเก่งมากแล้วค่ะ
