Come to live, eat, pay, pay taxes. Pay premiums, not the right to control the rules of the store, dear.

จากประสบการณ์ส่วนตัว การเข้าใจเรื่องสิทธิและบทบาทของต่างด้าวในแต่ละประเทศมีความสำคัญมาก เพราะถึงแม้คนต่างชาติจะอาศัยอยู่ในประเทศนั้นๆ ทำงานและชำระภาษีอย่างถูกต้อง แต่ในแง่ของการเข้าถึงการบริหารหรือมีอำนาจกำหนดนโยบายของรัฐ ยังคงจำกัดไว้ให้เฉพาะพลเมืองของประเทศเท่านั้น ตัวอย่างเช่น ในญี่ปุ่นซึ่งเป็นประเทศที่ผมเคยอาศัยอยู่ ทั้งแรงงานต่างด้าวและผู้อพยพได้รับสวัสดิการบางอย่างเช่นเดียวกับพลเมือง แต่พวกเขาไม่มีสิทธิในการบริหารหรือเข้าร่วมตัดสินใจในกิจกรรมที่ถือเป็นอำนาจรัฐ เช่น การนั่งบอร์ดองค์กรของรัฐหรือตัดสินใจทิศทางการจัดการกองทุนสาธารณะ สิ่งนี้ถือเป็นแนวปฏิบัติทั่วไปในหลายประเทศทั่วโลก เช่น เยอรมนี ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร และเกาหลีใต้ ที่ให้การคุ้มครองแรงงานต่างด้าวแต่ไม่เปิดโอกาสให้มีสิทธิบริหารหรือมีอำนาจเหนือพลเมือง นอกจากนี้ ภายในสหภาพยุโรปเองก็ไม่มีประเทศสมาชิกใดให้แรงงานต่างด้าวนั่งบอร์ดกองทุนของชาติ เหตุผลสำคัญที่อยู่เบื้องหลังแนวทางนี้คือการรักษาอำนาจอธิปไตยของรัฐที่ถือเป็นหลักพื้นฐานของกฎหมายรัฐธรรมนูญโลก เพราะการกำหนดนโยบายหลายล้านล้านบาทและทิศทางของประเทศย่อมต้องตกอยู่ในมือของพลเมืองที่มีผลประโยชน์ร่วมกันและรับผิดชอบต่อประเทศนั้นโดยตรง ดังนั้น การจ่ายภาษีและการทำงานอย่างถูกกฎหมายเป็นสิ่งจำเป็นและได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะได้สิทธิในการกำหนดกฎหรือเข้าไปมีบทบาทบริหารเหมือนกับพลเมืองของรัฐนั้นอย่างแท้จริง บทความนี้จึงช่วยเปิดมุมมองให้เราเข้าใจข้อจำกัดเหล่านี้ได้ดีขึ้นและสามารถปรับตัวอยู่ร่วมกับกติกาพื้นฐานของสังคมและรัฐชาติได้อย่างเหมาะสม