#ถ้าพรุ่งนี้ฉันหายไป .

ถ้าวันหนึ่งฉันหายไปจริงๆ (ไม่ว่าจะจากไปแบบกะทันหัน หรือค่อยๆ ไกลกันไปตามเวลา) สิ่งที่อยากฝากไว้ให้คนที่ยังอยู่ คือ “อย่ารอ” ให้ทุกอย่างสายเกินไป เพราะหลายคำพูดมีวันหมดอายุ และหลายความรู้สึกก็ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ได้ อย่างแรกที่อยากให้ทำ…คือดูแลตัวเองก่อนเลย กินข้าวให้อิ่ม นอนให้พอ พยายามใช้ชีวิตตามปกติให้ได้ในวันที่ใจมันพัง เพราะต่อให้เรารักกันมากแค่ไหน ตอนฉันไม่มีลมหายใจแล้ว ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ สิ่งที่ทำได้มีแค่คนที่ยังหายใจอยู่เท่านั้น อย่างที่สอง อย่ากอดฉันตอนนั้นเพราะคิดว่าจะทำให้ฉันรับรู้ได้ ฉันอยากให้ความกอดนั้นเกิดขึ้น “ตอนที่ยังมีโอกาส” มากกว่า กอดตอนยังมีลมหายใจ กอดตอนยังได้ยินคำว่า “คิดถึง” และกอดตอนที่ยังมองตากันแล้วเข้าใจว่าอีกฝ่ายสำคัญแค่ไหน อย่างที่สาม อย่าเอาของที่ฉันชอบมาให้ในวันที่ฉันไม่อยู่แล้ว บางคนแสดงความรักผ่านของขวัญ แต่ความจริงคือสิ่งที่มีค่ากว่าของ คือเวลาที่ตั้งใจใช้ร่วมกัน ลองเปลี่ยนเป็น “ทำตอนนี้” เช่น พาไปกินร้านที่อยากกิน ฟังเพลงโปรดด้วยกัน หรือแค่นั่งเงียบๆ ข้างๆ กันก็พอ อย่างที่สี่ ถ้ามีคำถามที่ฉันเคยอยากรู้ หรือเรื่องที่เราค้างคาใจ อย่าปล่อยให้เป็นปมจนถึงวันสุดท้าย ความสัมพันธ์มันไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ แต่ควรซื่อสัตย์และชัดเจนให้มากที่สุด เพราะวันที่ไม่มีใครได้ยินแล้ว คำอธิบายก็กลายเป็นแค่ความเสียใจของคนพูด สุดท้าย เรื่อง “ขอโทษ” สำคัญนะ แต่สำคัญกว่านั้นคือการขอโทษให้ทันเวลา และพยายามไม่ทำซ้ำ ถ้าวันหนึ่งฉันหายไป แล้วคุณเพิ่งนึกได้ว่าควรขอโทษ…มันอาจไม่เหลือโอกาสให้แก้ไขแล้ว สิ่งที่อยากฝากจริงๆ คือ ถ้าคุณยังมีใครสักคนอยู่ข้างๆ วันนี้ ลองบอกเขาให้ชัดๆ ว่ารัก ขอบคุณ และเห็นคุณค่าเขา เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่า “พรุ่งนี้” จะยังได้พูดอยู่ไหม