The farther away, the worse.

ในชีวิตประจำวันของเรานั้น ความกลัวและความวิตกกังวลเป็นเรื่องที่หลายคนต้องเผชิญ โดยเฉพาะเมื่อเจอปัญหาหรือสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด เช่นเดียวกับกรณีของซาอูลในพระคัมภีร์ที่กลัวและไม่มั่นคงใจเมื่อต้องเผชิญกับศัตรู ความจริงแล้ว บางครั้งความเงียบจากพระเจ้าไม่ได้หมายความว่าทรงทอดทิ้งเรา แต่คือชั่วขณะให้เราได้มีเวลาคิดและพิจารณาตัวเองอย่างลึกซึ้ง การกำจัดพวกคนทรงและหมอดูในแผ่นดินเป็นสิ่งที่ถูกต้องตามเจตนารมณ์ของพระเจ้า แต่มันก็ไม่สามารถกำจัดความคิดและความเชื่อผิดๆ ที่ฝังลึกในจิตใจของซาอูลได้ นั่นคือบทเรียนที่สำคัญว่าการเปลี่ยนแปลงภายนอกอย่างเดียวไม่เพียงพอ ต้องเริ่มจากภายในจิตใจด้วย เช่นเดียวกับอิสราเอลที่แม้พระเจ้านำพวกเขาออกจากอียิปต์ พวกเขากลับมีใจอยากกลับไปสู่ที่เคยเป็นเพราะยังไม่ละทิ้งความคิดและความทรงจำเก่าๆ ดังนั้น เมื่อเราประสบกับความทุกข์ หรือความกลัว การเรียนรู้ที่จะเผชิญหน้าโดยไม่ถอยห่างจากความเชื่อและการพึ่งพาพระเจ้าจึงสำคัญมาก ความทุกข์สามารถทำหน้าที่เป็นเครื่องมือทดสอบใจเราแท้จริงว่าสิ่งใดอยู่ในจิตใจ และเป็นโอกาสให้เรากลับไปหาพระเจ้าเพื่อรับคำแนะนำและกำลังใจในยามยากลำบาก ในแง่นี้ การที่ซาอูลหันไปขอคำปรึกษาจากคนทรงหลังจากพระเจ้าไม่ทรงตรัสตอบ กลายเป็นสัญลักษณ์ของการที่เขายังไม่เรียนรู้ที่จะวางใจในพระเจ้าอย่างแท้จริง ทั้งนี้สะท้อนให้เห็นว่าการรักษาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพระเจ้าและการฟังเสียงพระองค์อย่างต่อเนื่องเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการดำเนินชีวิตที่มั่นคงและสงบสุข บทเรียนจากซาอูล และเหตุการณ์ต่างๆ ในพระคัมภีร์จึงสอนให้เราทุกคนระลึกไว้ว่า การเจอปัญหาและความกลัวไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้และเติบโตถ้าเราเลือกที่จะหันกลับไปหาพระเจ้าเพื่อความช่วยเหลือและคำตอบที่แท้จริง