ช่วงราวน์วอร์ดศัลยกรรม (Surg) ของนศพ.ที่ MDBTU เป็นช่วงที่ทำให้รู้สึก “โตขึ้นแบบก้าวกระโดด” เลยค่ะ โดยเฉพาะวันที่เป็นเวร—จังหวะงานจะถี่มาก ทั้งดูคนไข้ใหม่ ติดตามอาการคนไข้เก่า เขียนโน้ต เตรียมเคสขึ้นห้องผ่าตัด และคุยกับทีมพยาบาลให้ลงตัว พอถึง “เวรสุดท้าย” จะมีความรู้สึกหลายอย่างปนกัน: โล่งใจที่ผ่านมันมาได้ แต่ก็คิดถึงทีมที่ช่วยกันประคองตลอดรอบ สิ่งที่อยากแชร์เป็นทริคเล็กๆ สำหรับน้องๆ ที่กำลังจะขึ้นวอร์ด (หรือเพื่อนๆ ที่อยากรู้ว่าชีวิตนศพเป็นยังไง) คือการเตรียมตัวก่อนราวน์เช้าสำคัญมาก ฉันจะทำเช็กลิสต์ง่ายๆ: 1) วันนี้คนไข้แต่ละเตียงมีปัญหาอะไร 2) ผลแล็บ/ภาพถ่ายล่าสุดเป็นยังไง 3) มีแผนการรักษาที่ต้องตามต่อไหม เช่น NPO, antibiotic, drain, wound care พอข้อมูลแน่น เวลาอาจารย์ถามจะตอบได้เป็นระบบ และช่วยให้ทีมเดินต่อเร็วขึ้น อีกอย่างที่ทำให้เวรศัลยกรรมรอดคือ “การสื่อสาร” กับพี่ๆ พยาบาลและเพื่อนในทีม บางครั้งงานไม่ได้หนักเพราะเคสอย่างเดียว แต่หนักเพราะเราประสานงานไม่ชัด เช่น คนไข้ต้องงดน้ำงดอาหารก่อนผ่าตัด หรือมีคำสั่งยาที่ต้องยืนยัน การถามให้ชัดตั้งแต่แรกและแจ้งกันเป็นรอบๆ จะลดดราม่าและลดงานซ้ำได้เยอะมาก สำหรับใครที่เจอเวรแล้วท้อ ขอบอกว่าความเหนื่อยของราวน์วอร์ดมัน “คุ้ม” ตรงที่เราได้เห็นภาพจริงของการดูแลคนไข้แบบทีมสหวิชาชีพ ได้ฝึกคิดเป็นขั้นตอน และได้เรียนรู้มารยาทในวอร์ด เช่น การเคารพเวลาอาจารย์ การพูดกับคนไข้ด้วยความสุภาพ และการขอโทษ/แก้ไขเมื่อทำพลาด และสุดท้ายคือเรื่องมิตรภาพ—นี่แหละที่ทำให้คำว่า “แก๊งแก่ของรุ่น” มีความหมาย เวรดึก เวรเช้า งานพรีเซนต์ เคสฉุกเฉิน มันทำให้เราสนิทกันแบบที่ไม่มีห้องเรียนไหนให้ได้ง่ายๆ ผ่านเวรสุดท้ายแล้วอย่าลืมขอบคุณกันเหมือนที่ฉันชอบทำ: ขอบคุณอาจารย์แพทย์ พี่ๆ แพทย์ พี่พยาบาล และเพื่อนๆ ทุกคนที่ช่วยกันมาตลอดรอบ แล้วพบกันใหม่ในราวน์ถัดไปนะ