ในชีวิตของคนเรานั้น บางครั้งความเจ็บปวดไม่ได้แสดงออกด้วยคำพูดหรือเสียงใดๆ แต่กลับสื่อผ่านสายตาและการกระทำที่เงียบสงัด ซึ่งเป็นเรื่องจริงที่หลายคนต้องเจอโดยเฉพาะในช่วงเวลาที่รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยว ฉันเคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกว่าความเจ็บนั้นไม่มีใครได้ยิน แค่เพียงได้ปล่อยใจให้ร้องไห้เบาๆ ในมุมหนึ่งของโลก ก็เหมือนการเยียวยาหัวใจตัวเองอย่างช้าๆ และทำให้เข้าใจว่า บางครั้งสิ่งที่เราต้องการ คือการให้ใครสักคนมองเห็นและรับรู้ถึงความรู้สึกโดยไม่ต้องพูด แฮชแท็กในโพสต์นี้อย่าง #อย่าปิดการมองเห็น จึงมีความหมายลึกซึ้งมาก เพราะมันเป็นคำเตือนให้เราไม่เพิกเฉยต่อความรู้สึกของคนรอบข้าง เพราะบางทีเขาอาจเผชิญความเจ็บปวดที่ไม่มีเสียง และต้องการเพียงแค่กำลังใจเล็กๆ เพื่อให้ผ่านช่วงเวลายากลำบากไปได้ สำหรับใครที่กำลังรู้สึกเหงาหรืออยู่คนเดียวในวันที่ใจเจ็บ อยากให้รู้ไว้ว่าคุณไม่จำเป็นต้องผ่านมันไปคนเดียว บางครั้งการเปิดใจพูดคุย หรือแม้แต่การเขียนเล่าเรื่องราวความรู้สึกของตัวเอง ก็ช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวดได้มาก ในฐานะคนที่ผ่านประสบการณ์มา ฉันอยากแนะนำให้ทุกคนไม่ปิดกั้นตัวเองและเปิดโอกาสให้ความรู้สึกได้ออกมา ทั้งนี้เพื่อการเยียวยาตัวเองอย่างแท้จริง และเพื่อให้โลกนี้เต็มไปด้วยความเข้าใจและเห็นใจระหว่างกันมากขึ้น