...ปฏิกิริยาตอนที่พยาบาลพาลูกมาหาเราครั้งแรก ตื่นเต้น ดีใจ เห็นแล้วก็รู้สึกเอ็นดู หลงรัก เจ้าก้อนนี่หน้าตาตลกจังเลย แต่ว่าเราไม่กล้าอุ้ม ทำเพียงแค่เอานิ้วเขี่ยๆแก้ม เพราะเขาดูบอบบางจัง ...ในใจฉันทั้งอยากอุ้ม อยากกอด อยากหอมเจ้าตัวจิ๋วของแม่ แต่ความกลัวมันมีมากกว่า เราอุ้มไม่เป็น เรากลัวเขาเจ็บ มัน

...เราผ่าคลอดตอน 39w+6d เวลา 3 ทุ่มกว่า ซึ่งก่อนหน้านั้น เราไม่เครียดเรื่องน้ำนมเลย ไม่บำรุงอะไรทั้งนั้น ...หลังจากคลอดลูก เราไม่มีน้ำนมเลย ไม่มีจริงๆ เราก็ยังไม่กังวล เพราะคิดว่าเดี๋ยวก็มา ...จนถึงตอนที่พยาบาลเอาลูกมาส่งให้ในวันรุ่งขึ้น แล้วลูกเราร้อง เขาร้องแบบหิวมาก พยาบาลให้เราเอาลูกเข้าเต้า

ตรวจแค่ไหนถึงมั่นใจว่าท้องจริง เราแต่งงาน เดือนธันวาคม 2567 ตอนนั้นเราอายุ 33 แล้ว เราตั้งเป้าหมายแต่แรกว่าแต่งงานแล้วจะมีลูกเลย เดือนกุมภาพันธ์ 2568 เราก็ทำเหมือนเดิม ตรวจปัสสาวะแรกของวัน คราวนี้ขึ้นขีดจางๆ ไม่เงาแล้ว หัวใจพองมากๆ พอตรวจปัสสาวะที่ 2 คราวนี้ไม่ขึ้นขีด ก็คิดไป 2 ทาง ใจนึงก็คิด

...หลังจากที่พบว่าตัวเองตั้งครรภ์แน่นอนแล้วเพียงไม่กี่วัน เราก็บอกข่าวดีแก่สามี และจัดแจงทำนัดฝากครรภ์ ที่ รพ.จุฬาลงกรณ์ 11 เม.ย.68 เช้าวันนั้น ทุกอย่างเหมือนจะปกติ แต่ช่วงสายๆของวัน เราดันมีอาการเหมือนคนปวดท้องประจำเดือนเบาๆ ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก รู้สึกแค่ว่าน่ารำคาญจัง คิดในใจถึงประจำเดือน