จากประสบการณ์ส่วนตัวในการเลี้ยงลูก พบว่าการเลี้ยงลูกในยุคนี้มีความท้าทายที่พ่อแม่หลายคนมักหลงผิดโดยไม่รู้ตัว เช่น การคิดว่าการไม่ใช้ความรุนแรงคือการไม่สอนลูกเลย ซึ่งจริง ๆ แล้วลูกยังต้องการขอบเขตและกฎเกณฑ์ที่ชัดเจนเพื่อรู้ว่าพฤติกรรมใดที่ควรทำหรือไม่ควรทำ การสอนอย่างเหมาะสมจึงเป็นการปกป้องลูกจากผลกระทบทางสังคมที่รุนแรงกว่าที่พ่อแม่จะทำได้ ในยุคที่หนังสือและทฤษฎีพัฒนาการเด็กมาแรง บางครั้งพ่อแม่เลี้ยงตามทฤษฎีหรือให้ลูกมีตารางกิจกรรมแน่นจนเกินไป ทำให้ลูกขาดอิสระและเกิดความต้านทานทางจิตใจ ทำให้ไม่อยากเรียนหรือเล่นตามที่ถูกบังคับ จึงควรให้เวลาลูกได้เล่นอิสระ ปล่อยให้ลูกว่างบ้าง ซึ่งช่วยปลูกฝังจินตนาการและความคิดสร้างสรรค์ได้ดี การเลี้ยงผ่านโซเชียลมีเดียที่พ่อแม่มักเทียบลูกกับเด็กคนอื่นบนโลกออนไลน์ ทำให้ลูกเกิดความเครียดและรู้สึกด้อยค่า อีกทั้งยังเสี่ยงข้อมูลส่วนตัวรั่วไหล การรักษาความปลอดภัยในโลกออนไลน์และให้เวลาที่แท้จริงกับลูกจึงสำคัญมากกว่าการถ่ายรูปหรือแชร์โพสต์ตลอดเวลา สุดท้าย การให้ลูกทำสิ่งที่ไม่ชอบบ้าง เช่น งานบ้าน ช่วยฝึกความรับผิดชอบและความอดทน นับเป็นการเตรียมความพร้อมสำหรับชีวิตจริงที่มีหน้าที่และความท้าทายที่ต้องเผชิญ การปล่อยให้ลูกเบื่อบ้างก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย แต่เป็นการสร้างภูมิต้านทานจิตใจอย่างหนึ่งที่ลูกต้องเรียนรู้ จากเรื่องราวเหล่านี้ การเลี้ยงลูกที่สมดุล คือการจัดสมดุลระหว่างความรักและวินัย ปล่อยพื้นที่ให้ลูกได้ทดลองและผิดพลาด และให้คำแนะนำที่เหมาะสมในเวลาที่เขาต้องการ จะช่วยให้ลูกเติบโตอย่างมั่นคงและมีความสุขได้จริงๆ