จากประสบการณ์ส่วนตัวของผม เรื่องจุดต่ำสุดในชีวิตไม่ได้วัดจากการมีแฟนหรือคู่ครองแบบไหน แต่มาจากความรู้สึกของตัวเองว่าความสัมพันธ์นั้นทำให้เราสบายใจหรือเจ็บปวดมากกว่ากัน ในบทสนทนาเกี่ยวกับ "จุดต่ำสุดของผู้ชาย" ที่บางคนอาจมองว่าเป็นการคบกับแฟนเกย์หรือแฟนนกะเทยถือเป็นจุดต่ำสุด ผมกลับมองว่าการตัดสินค่าของความสัมพันธ์จากเรื่องเพศหรือคำนิยามสังคมเป็นเรื่องไม่ถูกต้อง เพราะหัวใจของความรักคือความสบายใจและความเข้าใจกันต่างหาก หลายครั้งที่ผมเห็นคู่รักที่มีความแตกต่างทางเพศ ทัศนคติ หรือสภาพแวดล้อม แต่ก็สามารถสร้างความรักที่มั่นคงและดีต่อใจกันได้ โดยเฉพาะเมื่อทั้งสองฝ่ายร่วมกันพัฒนาตัวเองและสนับสนุนกันในชีวิตคู่ การแข่งขันเพื่อพัฒนาตัวเองและเติบโตไปพร้อมกันคือหัวใจสำคัญที่ทำให้ความรักก้าวไปข้างหน้า ด้วยเหตุนี้ ผมจึงคิดว่าการที่ใครจะถูกมองว่าขั้นต่ำหรือสูงสุดในชีวิตมันขึ้นอยู่กับตัวเราเองและความรู้สึกภายในมากกว่า ใครที่คิดว่าความรักต้องเป็นไปตามแบบแผนหรือค่านิยมของคนอื่น จะทำให้เสียโอกาสในการได้พบความสุขที่แท้จริง อยากแนะนำให้ทุกคนเปิดใจและพิจารณาดูความสัมพันธ์ของตัวเองจากความรู้สึกสบายใจและการเติบโตร่วมกัน แทนที่จะยึดติดกับตำแหน่งทางสังคมหรือความคิดเห็นของผู้อื่น เพราะท้ายที่สุดแล้ว จุดต่ำสุดและจุดสูงสุดของชีวิตมันคือสิ่งที่เราเลือกและสร้างเองเท่านั้น