โลกไม่ได้สอนให้เราใจร้าย แต่มันสอนให้เราอยู่ให้เป็น
อย่ากลัวที่จะ "เปิดใจ" แต่จงหัด "เปิดตา" เพื่อคัดกรองคน
เคยรู้สึกไหมว่า ทำไมยิ่งอายุมาก เรายิ่งกลายเป็นคน "ระวังตัว" มากขึ้น?
"โลกไม่ได้สอนให้เราใจร้าย แต่มันสอนให้เราอยู่ให้เป็น"
คำคมนี้พูดแทนหัวใจของคนที่เคยเจ็บปวดมาแล้วทุกคน ชีวิตไม่ได้มีแค่ขาวกับดำ และคนที่เราเจอ...ก็ไม่ได ้จริงใจเสมอไป
ลองคัดกรองดู:
บางคน... ดีด้วยจากใจจริง รักษาเขาไว้ให้ดีที่สุด
บางคน... ดีแค่ตอนมีผลประโยชน์ เหมือนใส่หน้ากากที่แนบเนียน
บางคน... ดีแค่ต่อหน้า แต่พอลับหลังคือมีดเล่มคม
บางคน... คอยเอาเรื่องเราไปนินทา เหมือนชีวิตไม่มีอะไรทำ
และบางคน... จ้องจะอิจฉา ทนเห็นใครได้ดีกว่าไม่ได้
การที่เรา "มีกำแพง" ไม่ได้แปลว่าเราไม่มีหัวใจ แต่มันคือการ "ติดฟิลเตอร์" เพื่อป้องกันความรู้สึกตัวเองไม่ให้ถูกทำลายโดยคนที่ไม่เห็นค่า การระวังตัวไม่ใช่การมองโลกในแง่ร้าย แต่มันคือการเรียนรู้วิชา "วิชาแยกแยะมนุษย์"
"ไม่ต้องพยายามเปลี่ยนคนใจร้าย... แต่จงพยายามเปลี่ยน 'การรับรู้' ของตัวเอง"
อย่าปล่อยให้คนเหล่านี้มาขโมยความสงบในใจคุณไป หน้าที่ของเร าไม่ใช่การตามสืบว่าใครเกลียดเรา แต่คือการ "เลือกคน" ที่คู่ควรกับการได้รับความดีจากเรา คัดกรองคนร้ายๆ ออกไป แล้วคุณจะมีพื้นที่ใจเหลือเฟือสำหรับคนที่รักคุณจริงๆ
คัดกรองคนให้เก่ง แล้วชีวิตคุณจะสงบขึ้นเยอะ







ขอบคุณนะคะ ใช่ค่ะ โลกไม่ได้สอนให้เราใจร้าย แต่เจ็บปวด และเหนื่อยล้ามาก กับการแบกรับอะไรมาเยอะมาก ไม่คิดอยากจะเปิดรับใครอีกแล้ว ตอนนี้อยากอยู่เงียบๆ หันมารักตัวเองอย่างจริงจังเสียที เราเป็นคนที่ให้อภัยเสมอ เมตตาต่อทุกคน ใจอ่อน มองโลกในแง่ดีเสมอ