ประสบการณ์วาซาบิบอมบ์ที่ผมได้พบในงานนี้ทำให้รู้สึกเหมือนมีตาทิพย์จริงๆ เพราะบรรยากาศเต็มไปด้วยความระแวง ตั้งแต่แรกที่งานเริ่ม คนใกล้ตัวก็เริ่มแสดงพฤติกรรมแปลกๆ เหมือนมีบางสิ่งซ่อนเร้นอยู่ภายใน บางคนถึงกับหายไปทั้งโต๊ะ ทำให้คนที่อยู่รอบข้างรู้สึกอึดอัดและสงสัยกันอย่างหนัก ผมเชื่อว่าความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้มาเพียงแค่จินตนาการ เพราะมีหลายคำพูดที่เรียกร้องให้ช่วยให้หมดเรื่องแปลกๆ เหล่านั้น เช่น "เรียกมาช่วยให้หมด.." หรือ "ดวงหรอ?" ที่สามารถสะท้อนความวิตกกังวลและความไม่สบายใจในจิตใจของทุกคนได้อย่างลึกซึ้ง นอกจากนี้ เรื่องของ "คนใกล้ร้ายสุด" ก็สร้างความน่าสนใจเป็นพิเศษ เพราะมันสะท้อนถึงปัญหาภายในกลุ่มที่อาจจะเป็นแหล่งของความทุกข์และความไม่สงบ ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้ผมคิดถึงความเชื่อและความรู้สึกที่ลึกซึ้งที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเหนือธรรมชาติ ทำให้ได้ย้อนกลับมาทบทวนและเรียนรู้ว่าความระแวงบางครั้งอาจจะเป็นเซนส์หรือสัญชาตญาณที่ช่วยเตือนภัยให้กับเราเองอย่างมาก บทเรียนที่ได้คือคนเราต้องเปิดใจรับฟังและสังเกตสิ่งรอบตัวอย่างระมัดระวัง เพื่อที่จะสังเกตว่าจริงๆ แล้ว สิ่งที่เราเรียกว่า "หนอนบ่อนไส้" นั้นคืออะไร และจะรับมืออย่างไรให้สถานการณ์กลับมาสงบสุขได้มากที่สุด