การฝึกแฮนด์แสตนด์ไม่ได้เหมาะแค่กับคนที่มีร่างกายสมบูรณ์แบบเท่านั้น แต่ยังเป็นการท้าทายที่น่าสนใจสำหรับผู้หญิงที่มีเข่าเทียมด้วยเช่นกัน สำหรับฉัน การเริ่มต้นฝึกแฮนด์แสตนด์นั้นเริ่มจากความอยากทดลองและพิสูจน์ว่าสุขภาพและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อสามารถพัฒนาได้ไม่ว่าจะมีข้อจำกัดทางร่างกายอย่างไร การฝึกนี้ช่วยให้กล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวแข็งแรงขึ้น รวมถึงกล้ามเนื้อแขนและไหล่ที่จำเป็นต้องใช้ในการพยุงน้ำหนักตัว แม้ว่าจะมีเข่าเทียม การฝึกแฮนด์แสตนด์ก็ทำได้อย่างระมัดระวังและปรับเหมาะสมตามความสามารถของตัวเอง เช่น การฝึกยืนกับผนังเพื่อเพิ่มความมั่นคงก่อนที่จะค่อยๆ ปลดปล่อยตัวลำตัวขึ้นจากผนัง เมื่อรู้สึกมั่นใจมากขึ้นแล้ว สามารถฝึกสมดุลโดยไม่พึ่งผนังได้ ที่สำคัญคือความสม่ำเสมอและความอดทน เพราะแฮนด์แสตนด์เป็นทักษะที่ต้องใช้เวลาในการพัฒนา และในระหว่างนี้ จะมีช่วงเวลาที่รู้สึกท้อแท้หรือเจ็บปวดบ้าง ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ที่ฝึกอย่างจริงจัง นอกจากนี้ การพูดคุยและแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับกลุ่มคนที่ฝึกทักษะนี้หรือมีข้อจำกัดทางร่างกายแบบเดียวกันก็ช่วยเพิ่มแรงจูงใจและความเข้าใจในกระบวนการฝึกมากขึ้น สุดท้ายนี้ เด็กๆ เรียกฉันว่ายายแล้ว แต่ฉันยังตั้งใจฝึกอยู่ เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้ทุกคนเห็นว่าความแข็งแรงและสุขภาพดีสามารถพัฒนาได้ทุกวัย โดยไม่ควรจำกัดตัวเองจากข้อจำกัดต่างๆ ที่ร่างกายมี