จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้ศึกษาธรรมะเกี่ยวกับความรัก ผมพบว่า "เหตุชักนำ" หรือปัจจัยที่ทำให้คนสองคนมีใจให้กันนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงแค่ความรู้สึกในโลกปัจจุบันเท่านั้น แต่ยังเป็นผลมาจากความผูกพันที่สั่งสมมาจากอดีตชาติ หรือจนถึงการมีปณิธานร่วมกันในอดีตชีวิตซึ่งเชื่อมโยงให้กลายเป็น "คู่บุญ" ที่จริงๆ แล้วย่อมต้องผ่านการสร้างบารมีและช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาอย่างยาวนาน สิ่งสำคัญที่ผมได้เรียนรู้คือความรักไม่ใช่เรื่องบังเอิญ บ่อยครั้งที่คู่รักเจอกันและรู้สึกสนิทสนมทันทีเพราะเคยมีความสัมพันธ์ในอดีตชาติเหรียญผูกพันจึงทำให้เกิดความรักที่มั่นคง ขณะเดียวกันก็มีคู่ที่แม้จะสนิทสนมกันตั้งแต่เล็กแต่เมื่อโตขึ้นก็ไม่สามารถพัฒนาไปสู่ความรักแท้ได้ เพราะอาจขาดปัจจัยสำคัญอย่างความเกื้อกูลและช่วยเหลือซึ่งกันและกันในชีวิตจริง จากการปฏิบัติธรรมและฟังคำสอนพระพุทธเจ้า ผมได้เข้าใจว่าความรักที่ยั่งยืนนั้นอยู่บนพื้นฐานของ "การช่วยเหลือเกื้อกูลกัน" ซึ่งเป็นศิลปะของการดูแลใจกันและกันอย่างแท้จริง การเป็นคู่ที่มีความสัมพันธ์ดีไม่ใช่แค่ความรู้สึกแต่เป็นการลงมือทำดีพร้อมกันทั้งคู่ ทำให้ความสัมพันธ์นั้นแข็งแรงและเต็มไปด้วยพลังแห่งธรรมะ ผมอยากฝากว่าเมื่อเราเข้าใจเหตุชักนำของความรักในมุมนี้ เราจะไม่หลงไปกับความรักที่เป็นเพียงชั่วคราวหรืออารมณ์ชั่ววูบ แต่จะเป็นการสร้างแบบแผนการรักที่ครบถ้วนในแท้จริง ที่มีคุณค่าและสามารถสร้างความสุขอย่างยั่งยืนในชีวิตคู่ได้อย่างแท้จริง