บางครั้งเมืองที่ดูเหมือนเคยหลับใหลและถูกขังไว้ในกรอบของตัวเอง ก็แค่ต้องการใครสักคนมาเขย่ามันให้ตื่น บางทีความสนุกที่ดีที่สุดไม่ใช่การทำตามตำราการท่องเที่ยว หรือการแปะป้ายโฆษณาด้วยภาพจำที่ใครๆ ก็คุ้นตา ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ผมเลือกที่จะพาตัวเองและผู้คนในเมืองนี้ออกนอกลู่นอกทาง ผมไม่ได้สนใจดอกไม้หร

มองดูรูปทรงนั้นสิ... มันพยายามจะเป็น ‘มณฑล’—คือวงกลมที่สมบูรณ์แบบตามคัมภีร์—แต่ทว่ามันกลับล้มเหลวโดยสิ้นเชิง แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ของชีวิตในความหมายที่แท้จริง คนเรามักปรารถนาความเป็นระเบียบ ความเป๊ะ ความเป็นสถาปัตยกรรมทางจิตวิญญาณที่ไม่มีรอยร้าว แต่การเรียงเมล็ดถั่วที่เห็นตรงหน้า—ไอ้ความไม่ตั้

ฟ้าขอนแก่นยามนี้หรือ... มันวิปริตผิดมนุษย์ เดี๋ยวแดดก็แผดเผาจนหยาดเหงื่อแทบจะละลายไปกับผืนถนน แต่อึดใจต่อมา เมฆดำทะมึนก็หอบสายฝนมาโปรยปรายราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มันช่างเป็นฤดูที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ เหมือนกับอารมณ์ของคนที่กำลังเดินหลงทางอยู่ในเขาวงกตของชีวิต ในบรรยากาศที่โลกภายนอ

คุณลุง สุราษ ส.สีทอง อดีตเคยเป็นนักมวยดีกรีเวทีราชดำเนิน แนะนำเทคนิคเมื่อครั้งที่ท่านยังเป็นวัยรุ่นตะลุยสังเวียน #มวยไทย

เมื่อยังหนุ่ม ผมเคยคิดว่าชีวิตเป็นเรื่องง่าย ง่ายในความหมายที่ว่า ถ้าเราทำอะไรดีพอ เราก็ควรได้รับสิ่งดีตอบแทน ถ้าซ้อมดนตรีมากกว่าคนอื่น เราก็ควรเล่นได้ดีกว่าคนอื่น ถ้าสร้างงานที่จริงใจกว่าคนอื่น เราก็ควรได้รับการมองเห็นมากกว่าคนอื่น ถ้าพยายามมากพอ สักวันหนึ่งโลกก็น่าจะตอบแทนเราอย่างยุติ

ตื่นขึ้นมา. มองกระจก. อ่า... เรายังไม่ตาย. ความตายนี้ แขวนคอทุกบาดย่าง ตื่นมื้อเช้าเห็นหน้าจั่งว่ายัง... ความตายห้อยต่องแต่งอยู่บนคอเราเหมือนเครื่องประดับที่ไม่มีใครอยากใส่. มันแกว่งไปมาทุกฝีก้าว. รอดมาได้อีกวัน. แล้วยังไงต่อ? เราซ่อนตัว. เราขังเด็กน้อยคนนั้นไว้ในห้องใต้ดินของความทรงจำ. เด