The belief of humans without souls.
Soulless or NPC
The belief that some humans do not have their own mind, soul, or are Solles or NPC is based on the belief that our world is a large illusion like a computer game, called some matrix, some simulations, or sometimes Maya. The goal of this illusion system is for humans with souls to be trapped in it and to be pumped into it forever. NPC or Solles is the mechanism of the illusion system and is used to fill gaps and destroy the awakening of humans with souls, such as NPC, to resist when humans pursue spiritual goals.
In these belief systems, the NPCs do not have their own ideas, lack awareness and thinking, follow the instructions of illusory systems and authority without questioning, which are observed by conventional responses, lack the vibrant complexity of a man with a soul, some say that the NPC lacks a connection to the soul and the universe outside the illusory system, or is cut off from magical knowledge, some say that there is a slight chance that the NPC will develop its thinking knowledge, but there are some types that will never have a soul, which may account for ninety percent of all humans.
In our opinion, honestly, we don't know if the world really has NPC, but we see this belief in Solles or NPC as mainly derived from our access to our own inner world but our inaccessibility to other people's inner world. We can't directly recognize what other people think. We can't recognize in real time what everyone's mind is in each mental moment, which is easy for us to think that other people are not as complex, creative, self-conscious, or question authority as we are because we know our thoughts, but we only know other people as much as they express them, which they may not show. The sharp side of itself comes out because it is maintaining manners, not feeling intimate enough to tell, or worrying about being shunned, especially in societies where speaking or being perceived as abnormal has a high price to pay.
For a simple example, we talk about the ideal world, solving social problems, dreams, questions about social conditions and distress with a friend, but often just talking about the weather, eating or not with another friend. As far as we know, it is not because we are half an NPC, but the other half has a soul, but because we do not feel afraid to speak out. We learn to keep everything quiet, whether it is about the imaginary world and the highest ideals that this world should reach. Because we have told others and they do not understand, arguing big, so we stopped telling and trying to lower it to the extent that the average person can accept. Finally, So we never fully told anyone our ultimate dream. I wrote an article and didn't write the full ideal. We thought everyone had this moment.
But other people who do not accept our ideas do not mean that they are trying to pressure us directly. Perhaps it is a result of our opinions and their mismatch. It may be a result of their own values or they do not dare to tell us what they think. Many times, their acceptance of our opinions may show that they have a spirit, a complexity of mind, not different from ours. But in terms of improving society, we should accept people's differences as long as they do not trouble others. Some people may have a random tendency to risk causing trouble, but instead of pressing on their identity. They, we should respond according to the situation and use positive reinforcement. For example, she is very good at endurance. (Please enter the name of the actions you consider evil and immoral) for life and wish her to be a good person and good person like this forever. We should automatically appreciate restraint as a virtue like a good person. To reduce the dichotomy that at a certain point, there may be a feeling that restraint does not make society look positive.
So we see the belief in Solles as dangerous because it dehumanizes other people. It leads to disconnection with society, lack of compassion, seeing ourselves as better than others, and judging others even though we never truly know others. When we can't compare the world within ourselves to that of others, how can we be sure that we are not NPC?
ถ้าตอบแบบตรงตัวก่อนเลย: soulless แปลว่า “ไร้วิญญาณ” (หรือ “ไม่มีจิตวิญญาณ”) มักใช้ได้ทั้งความหมายเชิงตรงและเชิงเปรียบเทียบ เช่น บรรยากาศที่ดูเย็นชา ไม่มีชีวิตชีวา หรือการกระทำที่เหมือนไม่มีหัวใจ ส่วนคำว่า NPC มาจากเกม (Non‑Player Character) คือ “ตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่น” ที่ถูกโปรแกรมให้พูด/ทำตามแพตเทิร์นเดิมๆ พอคำนี้ถูกยืมมาใช้ในโลกออนไลน์ บางคนเอาไปเรียกคนที่ดู “ทำตามระบบ” “ไม่ตั้งคำถาม” หรือ “ตอบสนองเหมือนสคริปต์” ซึ่งพอผูกกับความเชื่อแบบโลกเป็นซิมูเลชั่น/เมทริกซ์ ก็จะกลายเป็นแนวคิดว่า “มีคนจำนวนหนึ่งเป็น soulless NPC” ทำหน้าที่เติมเต็มฉากในเกมชีวิต แต่จากประสบการณ์ส่วนตัว เรารู้สึกว่าคำอธิบายที่ทำให้แนวคิดนี้ดู “น่าเชื่อ” คือมันอาศัยช่องว่างในการรับรู้ของเราเอง: เราเข้าถึงโลกภายในของตัวเองได้ละเอียดมาก แต่เราเข้าถึงโลกภายในของคนอื่นไม่ได้แบบเรียลไทม์ เราเลยเผลอสรุปจาก “สิ่งที่เขาแสดงออก” ว่าเขาไม่มีความลึก ไม่มีความคิด หรือไม่มีวิญญาณ ทั้งที่จริงๆ คนจำนวนมากแค่เลือกไม่แสดงออก ลองนึกภาพเวลานั่งคุยกับคนสองกลุ่ม: กับบางคนเราคุยเรื่องความฝัน อุดมคติ จิตวิญญาณ หรือคำถามใหญ่ๆ ได้ แต่กับบางคนเราคุยได้แค่เรื่องทั่วๆไป เช่น กินข้าวหรือยัง งานยุ่งไหม อากาศเป็นยังไง มันไม่ได้แปลว่าอีกฝ่ายเป็น NPC เสมอไป บางทีเป็นเพราะ “พื้นที่ไม่ปลอดภัยพอ” “ยังไม่สนิท” หรือ “เรากลัวถูกมองแปลก” เลยลดระดับความจริงของตัวเองลง (และเขาเองก็อาจทำแบบเดียวกัน) ถ้าจะใช้คำว่า “วิญญาณ” ในความหมายกว้างๆ แบบที่คนค้นหากันบ่อย วิญญาณอาจหมายถึงส่วนที่รับรู้ มีตัวตน มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความหมายในชีวิต หรือความเชื่อมโยงกับบางสิ่งที่ใหญ่กว่าตัวเรา ไม่ว่าจะมองแบบศาสนา ปรัชญา หรือจิตวิทยา คำถามสำคัญคือ: ต่อให้เราเชื่อเรื่องวิญญาณจริง เราก็ยัง “พิสูจน์จากภายนอก” ได้ยากมากว่าใครมีหรือไม่มี สิ่งที่เรากังวลที่สุดของความเชื่อ soulless NPC คือมันทำให้เราลดทอนความเป็นมนุษย์ของคนอื่นได้ง่ายมาก พอเราแปะป้ายว่าใคร “ไม่มีวิญญาณ” เราจะเริ่มขาดความเห็นอกเห็นใจ มองตัวเองเหนือกว่า และปิดโอกาสในการทำความเข้าใจความซับซ้อนของเขา สุดท้ายมันย้อนกลับมาหาเราได้ด้วย—เพราะถ้าตัดสินคนอื่นจากพฤติกรรมภายนอก แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไงว่า “เราจะไม่ถูกมองว่าเป็น NPC” ในสายตาคนอื่นเช่นกัน ถ้าอยากใช้แนวคิดนี้แบบไม่ทำร้ายใคร เราว่าลองเปลี่ยนจากการ “ตัดสินตัวตน” เป็นการ “สังเกตพฤติกรรมและบริบท” แทน เช่น คนนี้อาจกำลังเครียด อาจเคยถูกลงโทษเมื่อพูดต่าง อาจมีค่านิยมไม่เหมือนเรา หรืออาจยังไม่ไว้ใจพอจะเผยโลกข้างใน การเผื่อใจแบบนี้ทำให้คุยกันได้จริงมากกว่า และยังรักษาความเป็นมนุษย์ของกันและกันไว้ด้วย
