หลายครั้งที่เราหมดพลังใจเพราะต้องคอยระวังความรู้สึกของคนอื่นอยู่เสมอ ฉันเองก็เคยเจอความรู้สึกนี้เหมือนกัน ที่เหมือนต้องหมุนวนอยู่ในวงล้อความรู้สึกที่ไม่รู้จบ การพยายามถนอมความรู้สึกคนอื่นนั้นเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้ามากเกินไปจนลืมใส่ใจตัวเอง ก็จะทำให้เรารู้สึกเหนื่อยล้าและสูญเสียความเป็นตัวเองไป ฉันพบว่าการหยุดและฟังเสียงของตัวเองเป็นเรื่องสำคัญมาก ลองถามใจตัวเองว่าเราต้องการอะไรจริงๆ และตั้งขอบเขตระหว่างการใส่ใจคนอื่นกับการดูแลใจตัวเองให้สมดุล คุณค่าของตัวเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับการทำให้คนอื่นพอใจเสมอไป การเรียนรู้ที่จะบอกปฏิเสธอย่างสุภาพและยอมรับความรู้สึกของตัวเองเป็นก้าวแรกที่จะช่วยให้เราหยุดวงล้อความรู้สึกที่หมุนไปเรื่อยๆ แล้วกลับมามีความสุขกับตัวเองได้อีกครั้ง สุดท้ายแล้ว การรักตัวเองและให้กำลังใจตัวเองคือสิ่งสำคัญที่สุด อย่าปล่อยให้ความหวังดีที่มีต่อคนอื่นทำให้เราเสียสละความสุขของตัวเองจนหมดไป