“ผมเห็นมีคนวิ่งไปทางนั้น” ฮูยันกระซิบบอกมิมปี “เธอเห็นจริง ๆ เหรอ?” “จริงซี ก่อนที่รถจะหยุด เขาวิ่งหนีเข้าไปในป่านั่น” ฮูยันบอกอย่างตื่นเต้น “แต่เธอต้องไม่พูดนะ” มิมปีกำชับขึ้นมาในทันที “ทำไมเหรอ?” “เขาจะจับเจ้าของวัวนะซี ที่ปล่อยวัวขึ้นมาบนทางรถไฟ” “ทำไมล่ะ รถไฟไม่ผิดหรอกหรือที่ไปชนวัวเขาเข้

ตรงที่คอดกิ่วของแผ่นดิน ซึ่งน้ำเค็มสองฝั่งเพียรจะกระซิบหากัน มีรอยขีดเขียนของความทะเยอทะยานพาดผ่าน ประหนึ่งจะสะบั้นสายสะดือของป่าและเล ให้กลายเป็นเพียงทางผ่านของเหล็กและกำไร เรากำลังถอนเสาเข็มของความเงียบ เพื่อตอกฝังความเร็วที่อุปโลกน์ขึ้นในกระดาษ ข้ามหัวชีวิตเล็ก ๆ ที่ไม่มีสิทธิ์จะส่งเสีย

น้ำแข็งสามสี่ก้อนที่ผมแกะออกมาจากถาดพลาสติกในตู้เย็นมีหน้าตาบิดเบี้ยว ไม่ได้ใสแจ๋วและกลมมนเหมือนน้ำแข็งที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อ แต่มันคือผลิตผลจากการทำงานของเครื่องใช้ไฟฟ้าที่กินไฟบ้านผมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ผมหย่อนมันลงในแก้วกาแฟที่ชงเองอย่างเคย ๆ เสียงน้ำแข็งกระทบก้นแก้วดังแกร๊กเหมือนเสียงเตือนสติใ

[ สองทางแยกออกจากกันในป่าเหลืองอร่าม น่าเสียดายที่ข้าไม่อาจเดินทั้งสองทาง ในเมื่อเป็นเพียงผู้เดินทางคนเดียว ข้ายืนอยู่นาน เพ่งมองลงไปตามทางหนึ่งให้ไกลที่สุด จนสุดสายตา ตรงที่มันโค้งลับเข้าไปในพุ่มไม้ แล้วข้าก็เลือกอีกทางหนึ่ง ซึ่งก็ดูงามไม่แพ้กัน และอาจมีเหตุผลดีกว่าเล็กน้อย เพราะมันมีหญ้า

กับข้าวมื้อนี้ น้ำพริกปลาทูกับผักลวกจิ้ม เรียบง่ายอย่างที่เป็น แต่พอได้มานั่งมองจริง ๆ มันก็อดคิดไม่ได้ว่า ของพวกนี้กว่าจะมารวมกันอยู่ตรงนี้ มันผ่านอะไรมาบ้าง น้ำมันที่ใช้ทอดปลา ค่าน้ำมันเชื้อเพลิงที่ชาวประมงใช้ออกทะเล แม่ค้าที่ขนของมาตลาด รถและเรือที่วิ่งไปวิ่งมาอยู่ทุกวัน มันเหมือนทุกอย่างเชื่

ช่วงนี้ผมค่อย ๆ รู้สึกว่าเรื่องพลังงานที่เคยเป็นเพียงฉากหลังของชีวิตเริ่มขยับเข้ามาอยู่ใกล้ตัวมากขึ้น ข่าวจากตะวันออกกลางที่ดูเหมือนไกลออกไปคนละฟากโลก กลับค่อย ๆ เชื่อมโยงมาถึงสิ่งธรรมดาในแต่ละวันอย่างเงียบ ๆ ไม่ว่าจะเป็นราคาน้ำมัน ค่าไฟ หรือค่าครองชีพที่เปลี่ยนไปทีละเล็กทีละน้อย จนบางครั้งเราก็ไม่

บางช่วงของวัน โดยเฉพาะเวลาที่อะไร ๆ รอบตัวเริ่มช้าลง ผมมักนึกถึงเพื่อนบางคนขึ้นมาอย่างไม่มีสัญญาณล่วงหน้า ไม่ได้มีเหตุผลชัดเจน และไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไรเป็นพิเศษที่ต้องบอกกัน เพียงแค่จู่ ๆ ชื่อของใครคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความคิด บางครั้งมันเกิดขึ้นตอนกำลังเดินอยู่คนเดียว บางครั้งก็เกิดขึ้นระหว่าง

หลายวันที่ผ่านมา ผมสังเกตว่าตัวเองไม่ได้เขียนอะไรเลย ทั้งที่โดยปกติแล้ว การเขียนเป็นกิจวัตรอย่างหนึ่งของชีวิต ไม่ถึงกับต้องบังคับตัวเอง แต่ก็มักเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ผมไม่ได้ตั้งใจหยุด และไม่ได้ตัดสินใจว่าจะพัก เพียงแต่วันหนึ่งผ่านไปโดยไม่มีประโยคใดเกิดขึ้น แล้ววันต่อมาก็เป็นเช่นเดียวกัน เหมือนมีร

ผมชอบคิดว่าตัวเองเป็นคนมีเหตุผล—นี่คือคำโกหกที่ผมฟูมฟักเลี้ยงดูมันมาอย่างดี ผมใช้มันเป็นน้ำยาฆ่าเชื้อ ล้างมือทุกครั้งก่อนจะหยิบจับเรื่องการเมือง เพื่อจะได้ไม่ต้องรู้สึกว่ามือเปื้อนเลือดใคร ผมเรียกความเฉื่อยชาของตัวเองว่าวุฒิภาวะ เรียกความกลัวการเปลี่ยนแปลงว่าสติ เรียกการไม่เลือกข้างว่าความซับซ้อน ท

กัปตันหนุ่มผู้เพิ่งได้รับตำแหน่ง ได้พบชายแปลกหน้าที่หลบหนีมา เขาเป็นคนที่ฆ่าคนมาแล้ว และกำลังถูกตามล่า แต่ชายผู้นี้ไม่ได้บุกเข้ามาอย่างรุนแรง ไม่ได้ข่มขู่หรือเรียกร้องอะไร เขาเพียงปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบงัน และค่อย ๆ ซ้อนทับอยู่ในชีวิตของกัปตันราวกับเป็นเงาที่ไม่มีใครทันสังเกต ความน่ากลัวของเรื่อ

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ผมใช้เวลาอยู่กับเรื่อง “เสียง” มากกว่าที่ตั้งใจไว้ ตอนแรกมันดูเป็นเพียงข่าวเทคโนโลยีอีกชิ้นหนึ่ง ข่าวที่บอกว่า AI สามารถโคลนนิ่งเสียงมนุษย์ได้เหมือนจริงขึ้น หลอกลวงได้แนบเนียนขึ้น ฟังดูน่ากลัว แต่ก็เป็นความน่ากลัวแบบเดียวกับข่าวยุคใหม่จำนวนมากที่เราอ่านผ่านแล้วก็เลื่อนผ่านไปโดย

รำพึงรำพันของอิซาเบล ขณะเธอเหม่อมองดูสายฝนที่กำลังตกในมาคอนโด ของ กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ ซึ่งในสำนวนแปลไทยของ แดนอรัญ แสงทอง คงเป็นชิ้นที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายที่สุดในรวมเรื่องสั้นชุด การเดินทางเที่ยวสุดท้ายของเรือปีศาจ เรื่องของผู้หญิงคนหนึ่งที่นิ่งมองฝนตก และพูดกับตัวเองไปเรื่อย ๆ ทำให้ยิ่ง