กินอาหารเช้าฉันทำโอยามาคุมิ 329
ฉันคิดว่านี่อาจเป็นนิสัยที่แย่ที่สุดของฉัน: เมื่อฉันทําชิ้นส่วนเสร็จแล้วฉันเริ่มสังเกตเห็นบางอย่างเกี่ยวกับมันและรู้สึกว่าถูกบังคับให้กลับไปแก้ไข
บ่อยกว่านั้นที่จบลงด้วยการที่ฉันฉีกสิ่งทั้งหมดออกจากกัน ในกรณีที่เลวร้ายที่สุดฉันยังเริ่มเขียนเนื้อเพลงหรือเพลงเองหรือเนื้อหาหลักของข้อความเช่นต้นฉบับหนังสือเสียงแล้วมันก็ไม่สามารถจัดการ ได้อย่างสมบูรณ์
ในความเป็นจริงมีสองครั้งในชีวิตของฉันเมื่อฉันลบบล็อกทั้งหมดที่ฉันหวงแหนและดำเนินต่อไปเป็นเวลานาน
พวกเขาถูกเรียกว่านักวิจารณ์กลางคืนของอากาซากะ-มิตสึเกะและโลคาโบนา บิโยริ
ฉันสงสัยว่าทุกคนที่อ่านข้อความนี้จะรู้จักพวกเขา แต่ฉันเสียใจที่สูญเสียพวกเขาไปมาก
มีคนญี่ปุ่นคนหนึ่งบอกว่าน้ำหกไม่เคยกลับไปที่ถาด และนั่นคือความรู้สึกของมัน
สำหรับผู้สร้าง ความสมบูรณ์แบบอาจเป็นสิ่งที่อันตราย
創作活動と日常の一部である朝ごはん作りが交差するとき、私はいつも完璧主義との戦いに直面します。例えば、一度記事を書き終えた後でも細かな表現が気になり、何度も書き直そうとしてしまうのです。これは多くのクリエイターに共通する悩みかもしれません。 かつて私は長く続けてきたブログを2回も衝動的に消してしまったことがあります。『A Nightscape Critic of Akasaka-Mitsuke』や『Locabona Biyori』といったブログは、自分にとってかけがえのないものでした。しかし、その時の完璧を求める焦りから、全てを壊してしまいました。この経験は「こぼれた水は盆に戻らぬ」という日本のことわざのように、二度と取り戻せないもののはかなさを教えてくれました。 朝ごはんを作る過程も似ています。例えば、シンプルな卵料理一つでも、味付けや火加減が少し違うだけで満足できなくなり、何度も手を入れてしまうことがあります。時には、その行為自体が食事の楽しみを奪ってしまうことも。だからこそ、創作も日常も「ほどほど」のバランスが大切だと実感しています。 私の経験から言えるのは、完璧主義は創作の原動力となる一方で、それに囚われ過ぎると新しい発想や心の余裕が失われるということです。創作の仕上げは妥協ではなく、一定のラインで手を止める勇気も必要だと思います。 この投稿を通じて、同じような悩みを持つ方々に「自分らしい創作のかたち」を見つけるヒントになれば嬉しいです。完璧を求めすぎず、小さな日々の積み重ねを楽しみながら、毎朝の朝ごはん作りを通して自分と向き合う時間を大切にしてください。
