ในสมัยพุทธกาล วันหนึ่ง ชายคนหนึ่งออกจากบ้านแต่เช้าตรู่เห็นพระภิกษุยืนห่มจีวรอยู่ในวัด โดยสถานที่ห่มจีวรนั้นมีหญ้างอกชายจีวรจึงเกลือกกลั้วกับหญ้าที่เปียกหยาดน้ำค้าง เขาเห็นแล้วคิดว่า "เราควรถากหญ้าบริเวณนั้น"ในวันรุ่งขึ้น เขาจึงถือจอบไปถากที่นั้นจนเตียนโล่ง
ในวันรุ่งขึ้น เมื่อพระภิกษุมาห่มจีวรที่ตรงนั้นเขาเห็นชายจีวรของพระภิกษุรูปหนึ่งตกลงบนพื้นดินจึงเปื้อนฝุ่น จึงคิดว่า "เราควรเกลี่ยทรายลงในที่นี้" แล้วขนทรายมาเกลี่ยลงในที่นั้น
ต่อมาอีกวันช่วงก่อนเพลมีแดดกล้า เขาเห็นเหล่าพระภิกษุกำลังห่มจีวรอยู่ในที่นั้น เห็นเหงื่อไหลออกจากกายของพวกท่าน จึงคิดว่า "เราควรสร้างมณฑปในที่นี้" แล้วจึงสร้างมณฑปขึ้น
รุ่งขึ้นอีกวันหนึ่ง ฝนพรำแต่เช้าตรู่ เขาเห็นพวกภิกษุมีจีวรเปียก จึงคิดว่า "เราควรสร้างศาลาในที่นี้" แล้วจึงสร้างศาลาขึ้นและคิดว่า "บัดนี้เราควรทำบุญฉลองศาลา"
เขาจึงนิมนต์ภิกษุสงฆ์มีพระพุทธเจ้าเป็นประมุขให้ภิกษุทั้งหลายนั่งทั้งภายในภายนอกศาลานั้นแล้ว ถวายภัตตาหาร ในเวลาเสร็จภัตกิจ เขาได้กราบทูลเล่าบุญทั้งหมดที่ทำมาให้พระพุทธองค์ทราบ ได้แก่ ถากหญ้า ถมทราย สร้างมณฑป และสร้ างศาลา
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสอนุโมทนาว่า "อะนุปุพเพนะ เมธาวี โถกัง โถกัง ขะเณ ขะเณ กัมมาโร ระชะตัสเสวะ นิทธะเม มะละมัตตะโน แปลว่า ผู้มีปัญญา สร้างบุญกุศลอยู่คราวละน้อยๆโดยลำดับ จะกำจัดมลทินคือกิเลสของตนได้ เหมือนช่างทองปัดเป่าสนิมทอง ฉะนั้น" เมื่อจบพระธรรมเทศนาชายนั้นได้บรรลุธรรมเป็นพระโสดาบัน
คำอธิบาย ข้อคิด และอ้างอิง
1. มณฑปหมายถึง สถาปัตยกรรมชนิดหนึ่งฐานล่างเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส สร้างด้วยไม้ หรือก่ออิฐถือปูน ยอดหลังคาเป็นทรงจอมแหปกติสร้างไว้สำหรับประดิษฐานสิ่งที่เคารพสักการะ เช่นพระพุทธรูป พระไตรปิฎกเป็นต้น ในที่นี้สร้างไว้สำหรับให้พระภิกษุใช้เป็นสถานที่ห่มจีวร
2. บุญทุกบุญที่เราทำไม่ว่าจะเล็กน้อยหรือบุญใหญ่ เช่น กวาดวัด ถากหญ้า ถวายภัตตาหาร หรือสร้างศาลา ล้วนช่วยชำระล้างใจของเราให้สะอาดจากมลทินคือกิเลสทั้งสิ้น และเมื่อสั่งสมบุญจนมากพอแล้วก็จะได้บรรลุธรรมเป็นพระอริยบุคคลในที่สุด
3. พระไตรปิฎกและอรรถกถาแปล ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่ม 43 หน้า 13 - 15
กราบขอบพระคุณข้อมูลแหล่งที่มา:เพจธรรมะในพระไตรปิฎก โดยพระมหา สมคิด ชยาภิรโต
จากเรื่องราวในบทความนี้ ทำให้ผมได้นึกถึงประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยทำงานอาสาช่วยซ่อมแซมวัดในชุมชนเล็กๆ ของผม การได้เห็นว่าสิ่งเล็กๆ เช่น การกวาดลานวัด หรือการจัดเตรียมห้องน้ำให้สะอาด ไม่ได้เป็นแค่การทำงานชั่วครั้งชั่วคราว แต่กลับทำให้ใจรู้สึกสงบและเป็นสุขอย่างไม่คาดคิด ผู้เขียนในบทความได้เรียนรู้ว่า การทำบุญโดยเริ่มจากสิ่งเล็กๆ เช่น ถากหญ้า ถมทราย จนสร้างมณฑปและศาลาสำหรับพระภิกษุไม่เพียงแต่ช่วยให้พระภิกษุมีที่พักที่เหมาะสม แต่ยังสะท้อนถึงการตั้งใจในการทำบุญอย่างต่อเนื่องและใจที่บริสุทธิ์ จะช่วยชำระล้างกิเลสในใจเรา คล้ายกับการปัดสนิมทองคำให้กลับสว่างไสว ผมเองเวลาได้มีโอกาสร่วมทำกิจกรรมในวัด ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมอาหาร หรือดูแลพื้นที่วัด ผมรู้สึกว่าทุกความพยายามเล็กๆ ที่เราทำล้วนมีคุณค่าและนำพาใจเราให้เข้าใกล้ธรรมะมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนเรื่องในบทความที่แสดงให้เห็นว่าการสะสมบุญที่ละน้อยอย่างสม่ำเสมอสามารถนำไปสู่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ทางจิตใจได้ นอกจากนั้นบทความยังอธิบายถึงมณฑปที่เป็นสถาปัตยกรรมสำหรับให้พระใช้ห่มจีวร ซึ่งผมเพิ่งเข้าใจความหมายลึกซึ้งของมันว่าไม่ได้เป็นเพียงแค่ที่พัก แต่เป็นสัญลักษณ์แห่งความเคารพและความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อพระภิกษุสงฆ์อีกด้วย สุดท้าย ผมอยากชวนทุกคนที่ได้อ่านบทความนี้ลองเริ่มต้นทำบุญด้วยสิ่งเล็กๆ รอบตัว เช่น การเก็บกวาดทำความสะอาดที่วัด หรือร่วมถวายภัตตาหาร เพราะแม้จะดูเล็กน้อยแต่ก็สะสมเป็นพลังบุญที่ยิ่งใหญ่ได้เหมือนอย่างในเรื่องเล่าชายผู้บรรลุธรรมนี้ครับ
