จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าคนเรามักใช้ความน่าสงสารเป็นวิธีป้องกันตัวเองเวลาโดนวิจารณ์หรือเผชิญกับปัญหา แต่ถ้าเรายังยึดติดกับการเป็น "เหยื่อ" อยู่ตลอดเวลา ก็จะทำให้ไม่สามารถพัฒนาตัวเองจริงๆ ได้ ผมเคยผ่านช่วงเวลาที่มีปัญหาความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง ปัญหาที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่ไม่ได้มาจากฝ่ายอื่นเพียงฝ่ายเดียว แต่กลับเป็นเพราะตัวผมเองที่ไม่ได้ยอมรับข้อผิดพลาดหรือปรับปรุงพฤติกรรมเมื่อถูกทักท้วง การปฏิเสธความรับผิดชอบและใช้ความน่าสงสารมาปกปิดแค่นั้น กลับยิ่งทำให้สภาพแวดล้อมรอบตัวแย่ลงเรื่อยๆ จุดเปลี่ยนของผมคือการหยุดตั้งตัวเป็นเหยื่อ และเริ่มทบทวนตัวเองอย่างจริงจังว่า อะไรคือสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดปัญหาเหล่านั้น การเปิดใจยอมรับความจริงและความรับผิดชอบทำให้ผมและคนรอบข้างมีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นมาก สิ่งที่อยากแนะนำสำหรับทุกคนคือ อย่ายึดติดกับบทบาทเหยื่อเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ เพราะมันเป็นเพียงแค่ความรู้สึกชั่วคราวที่ไม่มีวันช่วยให้คุณก้าวไปข้างหน้าได้จริง ๆ แต่เมื่อคุณยอมรับตัวเองและพฤติกรรมผิดพลาด แล้วเริ่มแก้ไข จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีให้ชีวิตดีขึ้นอย่างยั่งยืน จำไว้ว่า "นิ้วที่ชี้โทษผู้อื่นนั้น มีสี่นิ้วที่ชี้กลับมาหาเราเอง" หากเราหันกลับมามองตัวเองอย่างจริงจังและปรับปรุงพฤติกรรม ปัญหาที่เคยวุ่นวายก็จะค่อยๆ คลี่คลาย ความสัมพันธ์จะดีขึ้น และเราจะพบว่าเราไม่จำเป็นต้องใช้ความน่าสงสารเป็นเกราะกำบังอีกต่อไป