Love makes people blind.

ตอนที่ได้อ่านประโยคประมาณว่า “ความรักทำให้คนตาบอดจริงไหม—คนเราไม่ได้ตาบอด แค่กลัวความจริง” มันเหมือนโดนสะกิดแรงๆ เพราะหลายครั้งที่เรายอม “เห็นแค่สิ่งที่อยากเห็น” เราไม่ได้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำร้ายเรา แต่เรากลัวการยอมรับว่าเขาอาจไม่รักเราแบบที่เราหวัง หรือกลัวว่าถ้าเดินออกมาแล้วจะไม่เหลือใคร ถ้าถามว่า “ความรักทำให้คนตาบอด” ความหมายสำหรับฉันคือ ภาวะที่ความรู้สึกพาเราไปไกลจนตรรกะเงียบลง เราเริ่มหาข้อแก้ตัวให้ทุกอย่าง—ทั้งคำพูดแรงๆ การหายไปเป็นช่วงๆ หรือการทำให้เราร้องไห้ซ้ำๆ เหมือนประโยคในหนังสือที่พูดถึงการตกหลุมรักคนเลว ที่บางวันเหมือนขึ้นสวรรค์ บางวันเหมือนตกนรกบนดิน ความจริงไม่ได้ซับซ้อน แต่ใจเราต่างหากที่ยังไม่อยากเชื่อ อีกคำที่คนชอบค้นคือ “แล้วเป็นไงไอคนที่บอกว่ารัก” สำหรับฉันมันคือประโยคที่ใช้ถามตัวเองมากกว่าถามเขา—ถ้าเขาบอกว่ารัก ทำไมเราถึงรู้สึกโดดเดี่ยว ทำไมเราต้องเป็น “นักกล่อมความสัมพันธ์ตัวจริง” คอยปลอบ คอยให้อภัย คอยรอให้ความเจ็บปวดจาง ทั้งที่ความสัมพันธ์ที่ดีไม่ควรต้องทรมานเป็นนิสัย สิ่งที่ช่วยให้ฉันค่อยๆ กลับมาคือ “รักตัวเอง” แบบทำได้จริง ไม่ใช่แค่พูดสวยๆ ฉันเริ่มจาก 3 อย่างง่ายๆ 1) ตั้งขอบเขตให้ชัด: อะไรที่ทำแล้วเจ็บซ้ำ เช่น ด่าทอ เงียบหาย นอกใจ—กำหนดเลยว่าเจอเมื่อไหร่จะหยุดคุย/ถอยออกมา ไม่ต้องรอให้พังจนหมด 2) เช็กความจริงด้วยหลักฐาน: เวลาใจจะเข้าข้างเขา ให้ดูการกระทำ ไม่ใช่คำพูด ถ้าเขารักจริง เราจะไม่ต้องเดา ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องเป็นคน “ได้โคตรชำนาญ” ในการเสียใจ 3) ดูแลตัวเองให้เป็นกิจวัตร: นอนให้พอ กินให้ครบ ออกไปเจอเพื่อน ทำสิ่งที่ทำให้ภูมิใจเล็กๆ ทุกวัน พอเรากลับมาแข็งแรง เราจะเห็นชัดขึ้นว่าอะไรควร “ช่างแม่ง” และอะไรควรเก็บไว้ในชีวิต สุดท้าย ถ้าคนๆ หนึ่งกำลังจะกลายเป็นแค่ความทรงจำที่อยากลบ ก็ไม่เป็นไรเลย บางความรักไม่ได้มาสอนให้เราอยู่ด้วยกัน แต่มาสอนให้เรารู้ว่าเราควรถูกปฏิบัติแบบไหน และควรรักตัวเองแค่ไหนก่อนจะรักใครอีกคน