คติธรรมคำสอน#พระอาจารย์ตะวัน
#คติธรรม #ติดเทรนด์ #Lemon8ฮาวทู #พระอาจารย์ตะวัน🙏 "ไม่ว่าเราจะหนีไปไกลแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องกลับมาดูที่ใจของตัวเอง เพราะใจคือสิ่งที่เราหนีไม่พ้น... แต่กลับเป็นสิ่งที่ ‘มองเห็นได้ยากที่สุด’
พอเราเริ่มเห็นตัวเอ ง โดยเฉพาะเห็นความผิดพลาดของตัวเอง และเริ่มแยกแยะออกได้ เราจะพบความจริงว่า ‘ถ้าความคิดของเราดีจริง ชีวิตเราคงดีไปนานแล้ว’ แต่ทุกวันนี้ ชีวิตยังคงวนเวียนอยู่กับความกังวลในวงจรแห่งความทุกข์ หาที่วางใจไม่ได้ เพราะไม่รู้จะยึดเหนี่ยวอะไรเป็นที่พึ่ง
แท้จริงแล้ว สิ่งที่เราพยายามวิ่งหนีมาตลอดชีวิต กลับเป็นสิ่งที่เราควรหันมามองมากที่สุด เพราะใจของเราคือสมบัติชิ้นเดียวและเป็นที่พึ่งสุดท้ายที่เรามี
การมองเห็นใจตัวเองเป็นเรื่องยาก แต่ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ เมื่อใดที่เกิดความทุกข์แล้วเราเริ่มรู้สึกตัว นั่นคือจุดเริ่มต้นของการทบทวนตัวเอง การภาวนาจะช่วยให้เราเห็นโทษและความผิดพลาด โดยเฉพาะยามที่ใจดีดดิ้นบีบคั้น
ซึ่งกระบวนการเรียนรู้นี้เด่นชัดขึ้นหลังจากการบวช ทำให้ได้เห็นว่าแท้จริงแล้ว แม้กายจะอยู่วัด แต่ใจกลับไม่ได้อยู่ด้วยเลย มันเตลิดเปิดเปิงไปตามสถานที่ต่างๆ ที่เคยไปเที่ยวไปเล่น เกิดความบีบคั้น จนทำให้ได้รู้ว่า ที่ผ่านมาเราไม่เคยอยู่กับตัวเองได้เลย
ใจเราพยายามหนีและซ่อนตัวเองไว้ตลอดเวลา พยายามสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมา เพื่อกลบเกลื่อนความจริง (เหมือนแมวกลบขี้) เอาดินกลบสิ่งปฏิกูลเอาไว้ เพราะลึกๆ แล้วเรารังเกียจตัวตนเดิมของตัวเอง จึงไม่สามารถอยู่กับปัจจุบันได้ ต้องดิ้นรนหนีไปเรื่อยๆ ที่เป็นเช่นนี้เพราะเราไม่รู้จักที่พึ่งที่แท้จริง ทั้งที่หลักสำคัญที่สุดที่เราจะพึ่งพาได้ มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นคือ ”ความรู้สึกตัว“
โดยอาศัยอานาปานสติ (อยู่กับลมหายใจเข้าออก) ในการฝึกหัดให้ใจที่เคยเตลิด ได้กลับมามีหลักตั้งมั่น พอใจเริ่มนิ่ง มันก็จะไม่ ดีดดิ้น
บางครั้งเรามักเข้าใจผิด คิดว่า "ความเร็ว" คือความถูกต้อง แต่ลึกๆ มันเกิดจากความกลัวที่คอยเร่งเร้า จนลืมมองผลลัพธ์ที่จะตามมา แต่บทเรียนและความผิดพลาดเหล่านั้นแหละ ที่จะสอนเรา
"การยอมรับว่าตัวเองเข้าใจผิดได้" และพร้อมจะรู้สึกตัวว่าเคยเห็นผิด นั่นคือการเปิดใจ และเป็นประตูบานใหญ่ที่ทำให้เราได้ศึกษาธรรมะที่แท้จริง
หัวใจสำคัญในการปฏิบัติคือ "ความซื่อสัตย์" ที่จะมองเห็นตัวเองตามความเป็นจริง พอเริ่มกลับมาดูใจแบบไม่มีสัญญาความจำมาก่อน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นข้างในมันจะเด่นชัด และกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที จนบางครั้งเราอาจจะตกใจกับ 'สิ่งสกปรก' ที่ผุดขึ้นมาในใจ
💬 ทำไมในใจเราถึงด่าเพื่อน?
💬 ทำไมเรา ถึงด่าครูบาอาจารย์?
💬 ทำไมอยากลุกขึ้นไปเตะพระพุทธรูป?
ครูบาอาจารย์ท่านจึงเตือนให้สังเกต "ตัวที่มีเจตนา"
เพราะปกติเราไม่เคยเป็นแบบนี้ แต่พอเริ่มปฏิบัติ... อัตตาตัวตนมันจะเริ่มทำงาน จากคนที่ไม่เคยทำดี พอเริ่มมีดีนิดเดียว ใจมันจะเริ่มพองโต มันจะเริ่มเปรียบเทียบ และเที่ยวให้คะแนนคนอื่นทันที
เหมือนตอนเดินบิณฑบาตแล้วมองพระรูปอื่นว่า "สู้เราไม่ได้หรอก เรารู้สึกตัวดีกว่า"
แต่พอวันลงอุโบสถ ปรากฏว่าท่านเป็นพระสวดปาฏิโมกข์ ส่วนตัวเราเองทำวัตรเช้า-เย็นยังไม่เป็นเลย... วันนั้นแทบอยากมุดดินหนี 🏃♂️💨
ถึงมีคำพูดที่ว่า “ผู้ที่เชื่อว่าตนดีแล้ว คนนั้นแหละมันชั่ว”
คำพูดนี้ไม่ได้มีไว้ทำลายใคร แต่พูดเพื่อสะท้อนให้เห็นตัวดิ้นและตัวเปรียบเทียบ ที่คอยทำ งานอยู่ตลอดเวลาในใจ
ส่วนคนที่เริ่มรู้สึกตัวว่า "ทำไมตัวเองชั่วจังเลย"
นั่นแสดงว่า เริ่มเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจตัวเองแล้ว
เมื่อไหร่ที่จับได้ว่าใจมันแอบกระโดดออกไปเปรียบเทียบหรือตัดสินคนอื่น ให้รีบเตือนตัวเองทันทีว่า "ใจมันเริ่มเป็นบ้าอีกแล้วนะ"
จงหยุดวิ่งหนี... แล้วกลับมาอยู่กับลมหายใจด้วยความซื่อสัตย์
แล้วเราจะพบว่า 'ใจของตัวเอง' นี่แหละ
คือสมบัติชิ้นเดียวที่เราจะหวังพึ่งพาได้อย่างแท้จริง
โอวาทธรรม : พระอาจารย์ตะวัน ปัญญาวัฒฑโก
#ธรรมะเตือนสติ #เห็นตัวเอง #พ้นทุกข์ #พระอาจารย์ตะวัน
ในชีวิตจริงผมเห็นว่าหลายคนมักพยายามหนีความรู้สึกด้านลบและความผิดพลาดในใจตัวเองโดยการหากิจกรรมหรือสิ่งอื่นมาเบี่ยงเบนความสนใจ แต่สิ่งที่พระอาจารย์ตะวันสอนทำให้ผมตระหนักว่า การเผชิญหน้ากับใจตัวเองอย่างตรงไปตรงมาเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญที่สุดในการพัฒนาตนเอง ผมเริ่มฝึกอานาปานสติ โดยการนั่งนิ่งๆ พร้อมกับสังเกตลมหายใจเข้าออกอย่างมีสติ สิ่งที่รู้สึกได้คือใจเริ่มนิ่งขึ้นและไม่วอกแวกไปกับความคิดฟุ้งซ่านเหมือนก่อนหน้านี้ การฝึกนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ผมเคยรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวและอยากหนีกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมที่ไม่ต้องเจอกับความจริงในใจ แต่การยอมรับว่าใจมีทั้งด้านดีและด้อย ทำให้ผมเข้าใจมากขึ้นว่าการเติบโตทางจิตใจต้องอาศัยความซื่อสัตย์ต่อตัวเองจนสุดทาง ในบางครั้งที่ผมรู้สึกเหนื่อยและท้อแท้กับการฝึก บทเรียนที่ได้จากพระอาจารย์ตะวันเรื่อง "การยอมรับความผิดพลาดและความเป็นมนุษย์" ช่วยฉุดให้ลุกขึ้นสู้ต่อ เพราะผมเข้าใจว่าความผิดพลาดไม่ใช่สิ่งเลวร้าย แต่มันคือกระจกที่สะท้อนให้เราเห็นสิ่งที่ต้องปรับปรุง ชีวิตประจำวันเมื่อนำคำสอนนี้มาใช้ ผมลดการตัดสินและเปรียบเทียบผู้อื่นลงมาก แม้ใจยังโต้ตอบบ้าง แต่ผมจะรีบเตือนตัวเองให้อยู่กับลมหายใจและความซื่อสัตย์แทนที่จะปล่อยให้ความอัตตาครอบงำ เมื่อใจค่อยๆ เรียนรู้ที่จะอยู่กับปัจจุบัน ความวิตกกังวลก็ลดลงและชีวิตดูมีความหมายมากขึ้น สุดท้ายนี้ ผมพบว่าใจของเราคือสมบัติที่แท้จริงและที่พึ่งสุดท้ายที่ไม่ว่าสถานการณ์ใดก็ไม่สามารถพรากไปได้ การฝึกฝนและเรียนรู้ที่จะหยุดหนีและเผชิญหน้ากับใจตัวเองจึงเป็นหนทางที่จะไปสู่ความสงบสุขอย่างแท้จริงตามคำสอนของพระอาจารย์ตะวัน
สาธุ