สืบเนื่องจากกรณีที่ นาย พงศกร มหาเปารยะ ลูกชายของ นายกรณ์ จาติกวณิช และนางวรกร จาติกวณิช ได้ออกมาโพสต์ข้อความแสดงความไม่พอใจหลังมีเหตุสุดวิสัย ต้องเข้าโรงพยาบาลรัฐ แล้วเกิดอาการหิวน้ำจึงแจ้งพยาบาล(ห้องฉุกเฉิน) แต่พยาบาลกลับตอบว่า "แล้วจะให้ทำไง?"
"ไม่เคยคิดว่าจะเจอเอง ปกติเป็นคนพูดดี ยิ้มหวานกับพยาบาลทุกที่ แต่คือ เราก็เคยไปแต่เอกชนไง .. วันนี้มี เหตุสุดวิสัยต้องไป...( รพ รัฐ จ้าาา)
ให้รอนานเป็นชั่วโมง เราไม่ว่าไม่เป็นไรเลย แต่เราคอแห้ง ก็เลยบอกพยาบาลที่เดินผ่านมาว่า เราหิวน้ำ คอแห้ง ปากแห้ง มากแล้ว
นางพยาบาลหันมาชักสีหน้า ขมวดคิ้ว เชิดปากขึ้นข้างนึง ถามย้อนมาว่า "แล้วจะให้ทําไง?"
คือ..บอกเราดีดีก็ได้ว่าหาน้ำดื่มได้ที่ไหน
คำตอบยังไม่เท่าไหร่...แต่ สีหน้าคือ!!?
ชั้นไม่เคยได้รับการปฏิบัติเยี่ยงนี้!!
เข้าใจแล้วทําไมคนถึงด่า รพ รัฐ กันจัง ที่ผ่านมา ก็เคยคิดเข้าข้างพยาบาลรัฐนะเวลามีดราม่า
แด่หลังจากนี้ คงอยู่ทีมช่วยด่าอ่ะจ๊ะ.. ปล สุดท้าย หมอบอก "หมอรักษาไม่เป็นนะ อาการนี้ ให้กลับไปกรุงเทพ หรือเข้าไปเพชรบุรี" อห อห อห"
---
จากโพสต์ดังกล่าว ทำให้มีกระแสวิพากษ์วิจารณ์ทั่วโซเชียลในวงกว้าง ล่าสุด ปฐม อินทโรดม กรรมการสภาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งประเทศไทย (DCT) และผู้บริหารในกลุ่มบริษัทเทคโนโลยี ได้ออกมาโพสต์ถึงเรื่องดังกล่าวว่า
แท้จริงแล้วความผิดอาจจะไม่ได้อยู่ท่โรงพยาบาล แต่อยู่ที่ความคาดหวังของคนเราเองเสียมากกว่า
โดยมีข้อความดังต่อไปนี้
---
วันนีมีดราม่าเรื่องคนที่เข้าโรงพยาบาลรัฐเป็นครั้งแรก หลังจากใช้โรงพยาบาลเอกชนมาตลอด แล้วไม่พอใจที่พยาบาลไม่รีบมาดูแลตอน “หิวน้ำ” เพราะเคยชินกับการมีเจ้าหน้าที่คอยเสิร์ฟน้ำ คอยถามไถ่ และตอบสนองแทบทุกความต้องการ
ผมอ่านแล้วก็รู้สึกว่า ปัญหาอาจไม่ใช่โรงพยาบาล แต่เป็น “ความคาดหวัง” ของคนมากกว่า
ทุกวันนี้ผมเองก็ใช้บริการทั้งโรงพยาบาลรัฐแ ละเอกชนสลับกันไป แล้วแต่เรื่องและความเหมาะสม แต่ทุกครั้งที่เดินเข้าโรงพยาบาลรัฐ ผมไม่เคยเอามาตรฐานการบริการของโรงพยาบาลเอกชนไปตัดสินเลย เพราะรู้ดีว่าราคาที่เราจ่าย มันคนละโลก
โรงพยาบาลเอกชน ค่ารักษาที่แพงขึ้น ไม่ได้ซื้อแค่หมอหรือยา แต่ซื้อเวลา ซื้อความสะดวก ซื้อพนักงานที่มีจำนวนมากพอจะดูแลรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ตั้งแต่น้ำดื่มไปจนถึงการอำนวยความสะดวกทุกอย่าง
ในขณะที่โรงพยาบาลรัฐ งบประมาณ บุคลากร และจำนวนคนไข้ ล้วนมีข้อจำกัด พยาบาลหนึ่งคนอาจต้องดูแลผู้ป่วยหลายสิบคนในเวลาเดียวกัน หน้าที่แรกของเขาคือดูแลคนที่อาการวิกฤต ไม่ใช่วิ่งมาเสิร์ฟน้ำทันทีเมื่อมีคนเรียก
ถ้าเรายังเดินเข้าโรงพยาบาลรัฐด้วยความคาดหวังแบบเดียวกับโรงพยาบาลเอกชน สุดท้ายเราจะผิดหวังทุกครั้ ง และที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ เราอาจเผลอไปตำหนิคนที่กำลังทำงานหนักที่สุดในระบบ
ทุกวันนี้คนจำนวนมากเรียกร้อง “ความเท่าเทียม” แต่กลับลืมว่าความเท่าเทียม ไม่ได้แปลว่าทุกคนจะได้รับบริการเหมือนกันทุกระดับราคา
เวลาขึ้นเครื่องบิน เราไม่เคยโวยวายว่า ทำไมสายการบินต้นทุนต่ำไม่มีเลานจ์ ไม่มีอาหารเหมือนชั้นธุรกิจ เพราะเรารู้ว่าเราจ่ายไม่เท่ากัน
เวลาเข้าพักโรงแรม เราก็ไม่เคยโกรธโรงแรมสามดาวที่ไม่มี Butler เหมือนโรงแรมห้าดาว เพราะเรารู้ว่าเราเลือกบริการคนละระดับ
แต่พอเป็นโรงพยาบาล หลายคนกลับลืมหลักง่าย ๆ ข้อนี้
สิ่งที่โรงพยาบาลรัฐควรถูกคาดหวังมากที่สุด คือมาตรฐานการรักษา ความปลอดภัย และความทุ่มเทของบุคลากร ไม่ใช่การบริการแบบโรงแรมห้าดาว
แน่นอน ถ้ามีเจ้าหน้าที่พูดจาไม่สุภาพ หรือปฏิเสธการดูแลผู้ป่วยโดยไม่มีเหตุผล ก็ควรถูกวิจารณ์ แต่ถ้าพยาบาลกำลังช่วยคนไข้ที่อาการหนักกว่า แล้วเรากลับไม่พอใจเพราะไม่มีคนมาเสิร์ฟน้ำ นั่นอาจสะท้อนว่า สิ่งที่ต้องได้รับการรักษา ไม่ใช่ระบบสาธารณสุข แต่อาจเป็น “ความคาดหวัง” ของเราเอง
สังคมที่น่าอยู่ ไม่ใช่สังคมที่ทุกคนเรียกร้องให้โลกปฏิบัติต่อเราตามความเคยชิน แต่คือสังคมที่รู้จักปรับความคาดหวังให้เหมาะกับบริบท และเห็นใจคนที่กำลังแบกรับภาระอยู่ตรงหน้า
บางครั้ง การเป็นผู้ใช้บริการที่ดี ก็สำคัญไม่แพ้การมีผู้ให้บริการที่ดีนะครับ
เรื่องดราม่าที่เกิดขึ้นกับประสบการณ์ในโรงพยาบาลรัฐนี้ ทำให้เราได้ตระหนักถึงประเด็นสำคัญของการใช้บริการสาธารณสุขในบ้านเรา คือ "ความคาดหวัง" ของผู้ใช้บริการกับสภาพความเป็นจริงของโรงพยาบาลซึ่งมีข้อจำกัดหลายด้าน จากประสบการณ์ส่วนตัวของผมเองที่เคยเข้าโรงพยาบาลรัฐหลายครั้ง ผมพบว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่แค่การได้รับบริการที่รวดเร็วหรือการได้รับการดูแลเหมือนโรงแรมห้าดาว แต่เป็นเรื่องของความปลอดภัย และการรักษาที่ถูกต้องครบถ้วน อย่างไรก็ดี ผมก็เข้าใจว่าการบริการด้านอำนวยความสะดวกในโรงพยาบาลรัฐยังมีช่องว่างมากเมื่อเทียบกับโรงพยาบาลเอกชนซึ่งให้บริการด้วยต้นทุนที่สูงกว่า ในฐานะผู้ใช้บริการ เราควรมีความเข้าใจถึงความแตกต่างของระบบและงบประมาณที่โรงพยาบาลแต่ละแห่งได้รับ และพยายามปรับความคาดหวังให้เหมาะสมโดยไม่ลดทอนความเป็นมนุษย์ในความรู้สึกของเราเอง เมื่อเจอการบริการที่ไม่สมบูรณ์แบบ การมีทัศนคติที่เปิดกว้างและเห็นใจบุคลากรที่กำลังทำงานอย่างหนักในระบบสาธารณสุข จะช่วยให้สังคมเราน่าอยู่ขึ้น นอกจากนี้ ประสบการณ์ของพงศกรมหาเปารยะยังสะท้อนถึงความจำเป็นในการปรับปรุงระบบบริบาลในโรงพยาบาลรัฐให้ดีขึ้น เช่น การเพิ่มบุคลากร สนับสนุนอุปกรณ์อำนวยความสะดวก และการอบรมเรื่องการสื่อสารกับผู้ป่วย เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ผู้ป่วยรู้สึกถูกปฏิบัติอย่างไม่เหมาะสม ท้ายที่สุด เรื่องนี้ยังเป็นบทเรียนให้กับผู้ใช้บริการทุกคนว่าการเป็น "ผู้ใช้บริการที่ดี" มีความสำคัญไม่น้อยกว่าการเป็น "ผู้ให้บริการที่ดี" เพราะความเข้าใจและความเห็นใจซึ่งกันและกัน คือกุญแจสำคัญที่จะทำให้ระบบสาธารณสุขของประเทศพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นอย่างยั่งยืน
โลกมิได้หมุนรอบตัวเราคนเดียวหรือหมุนรอบใครๆทั้งนั้น