เมื่อพูดถึงคำว่า "เซาเพื่อ" หรือการหยุดเพ้อและคิดถึงใครสักคน จริงๆ แล้วมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยในชีวิตประจำวันของใครหลายคน สำหรับผมเองก็เคยผ่านช่วงเวลาที่ไม่สามารถหยุดคิดถึงคนที่เรารักหรือใครสักคนได้ ความทรงจำและความรู้สึกเหล่านั้นเหมือนเป็นเงาที่ตามหลอกหลอนอยู่ในใจ ผมอยากจะแชร์ว่าการ "เซาเพื่อ" นั้นไม่จำเป็นต้องหมายถึงการลืมคนๆ นั้นไปทั้งหมด แต่อาจจะเป็นการให้พื้นที่ตัวเองได้พักจากความคิดที่วนเวียน และเปิดโอกาสให้เราดูแลใจตัวเองมากขึ้น เช่น ปล่อยเวลาให้ใจเย็นลง เรียนรู้ที่จะยอมรับความรู้สึกของตัวเองโดยไม่ต้องรีบผลักไส หรือปล่อยวางอย่างทันที การแชร์ผ่านแฮชแท็ก #ครูพี่ติ๊ก❤️ และ #ม่อนวรวิทย์ ที่เห็นในบทความนี้ ทำให้ผมคิดว่าหลายคนอาจมีประสบการณ์คล้ายกัน การแสดงออกถึงความเศร้าและความคิดถึงในวิธีนี้ช่วยทำให้เราไม่รู้สึกโดดเดี่ยว มันเหมือนการมีเพื่อนร่วมทางที่เข้าใจใจเรา สุดท้าย อยากจะฝากว่า "เซาเพื่อ" เป็นกระบวนการหนึ่งในการเยียวยาใจ ไม่ว่าจะผ่านการเขียน การพูดคุยกับเพื่อน หรือแม้กระทั่งการทำกิจกรรมผ่อนคลายต่างๆ เพราะเมื่อเราให้เวลากับตัวเอง ในที่สุดก็จะสามารถเปิดใจรับความสุขใหม่ๆ ได้อีกครั้งอย่างเต็มที่