สำนวน "ลิเกหลงโรง" เป็นคำที่มีรากศัพท์จากการแสดงลิเก ซึ่งเป็นศิลปะพื้นบ้านของไทย คำว่า "ลิเก" หมายถึง การแสดงที่มีเนื้อเรื่องและละครร้องประกอบเพลง ส่วนคำว่า "โรง" ในที่นี้หมายถึงสถานที่แสดงหรือโรงละคร พูดง่ายๆ ก็คือ "ลิเกหลงโรง" หมายถึง การแสดงลิเกที่ยังไม่จบและผู้นั่งดูไม่ยอมลุกไปกลับบ้านจนหมดเวลา ซึ่งบางครั้งถูกนำมาใช้ในเชิงเปรียบเปรยถึงบุคคลที่ทำอะไรไม่รู้จักกาละเทศะ ไม่เหมาะสมกับสถานการณ์ จากประสบการณ์ส่วนตัว เมื่อตอนเด็กเคยได้ยินผู้ใหญ่ใช้สำนวนนี้เมื่อมีเพื่อนคนหนึ่งเล่นเกมอยู่จนดึกดื่นจนแทบไม่ยอมเลิกไปไหน เขาถูกบอกว่าเป็นคน "ลิเกหลงโรง" ซึ่งฟังแล้วก็ขบขันแต่ก็สะท้อนลักษณะนิสัยที่เกาะติดหรือไม่ยอมปล่อยวางเรื่องใดเรื่องหนึ่งได้ง่ายๆ ในสมัยนี้ สำนวนนี้มักจะถูกหยิบยกมาใช้ในหลายสถานการณ์ทั้งในเรื่องงานหรือชีวิตประจำวัน เพื่อเตือนให้รู้จักวางตัว และตัดสินใจไม่ยึดติดจนเกินไป นอกจากนี้ยังช่วยเพิ่มสีสันในการสื่อสารให้มีความน่าสนใจและสนุกสนานมากขึ้นอีกด้วย หากใครสนใจเรื่องราวของภาษาไทยโดยเฉพาะสำนวนและวลีต่างๆ การศึกษาที่มาของคำและความหมายในเชิงลึกจะช่วยให้เข้าใจภาษาและวัฒนธรรมไทยได้ดียิ่งขึ้น พร้อมทั้งนำไปประยุกต์ใช้ในชีวิตจริงได้อย่างเหมาะสมและถูกต้องมากขึ้น