Sea Drunk Stir-Fried Glass Lines
หลายคนเสิร์ช “ผัดขี้เมา” แล้วเจอแต่สูตรเส้นใหญ่/มาม่า แต่ถ้าอยากคุมคาร์บหรือทำแนวคีโต ฉันชอบเปลี่ยนมาใช้ “เส้นแก้ว” เพราะให้ฟีลเคี้ยวหนึบแต่ไม่หนักท้อง และเข้ากับรสผัดขี้เมามากๆ โดยเฉพาะทำเป็น “เส้นแก้วผัดขี้เมาทะเล” ใส่กุ้งกับปลาหมึก ได้ความหวานจากทะเลแบบไม่ต้องเติมน้ำตาลเยอะ วัตถุดิบที่ฉันใช้ประจำ (ทำ 1-2 ที่): เส้นแก้ว 1 ห่อ (ลวกตามชนิดเส้น), กุ้ง/ปลาหมึก/หอยตามชอบ, กระเทียมสับ 1-2 ชต., พริกขี้หนูบด/สับตามความเผ็ด, พริกไทยอ่อน 1-2 ช่อ, กระชายซอย, ใบกะเพรา, พริกชี้ฟ้าซอยเพิ่มสีสวย ส่วนซอสจะเป็นซีอิ๊วขาว + น้ำปลา + ซอสหอยนางรม (สายคีโตเลือกแบบคาร์บต่ำ) และฉันจะบีบมะนาวนิดท้ายๆ ให้หอมสด ทริคสำคัญให้ “ผัดขี้เมา” หอมและไม่คาวทะเล: 1) ทำความสะอาดทะเลก่อนผัด: ปลาหมึก/กุ้งล้างแล้วซับให้แห้ง ผสมเกลือนิดหรือบีบมะนาวเร็วๆ แล้วล้างออก จะช่วยลดคาว 2) ผัดแยกทะเลก่อน: ตั้งกระทะให้ร้อน ใส่น้ำมันนิดเดียว ผัดกุ้ง/ปลาหมึกให้พอสุก ตักพักไว้ จะไม่ปล่อยน้ำจนกระทะแฉะ 3) กลิ่นผัดขี้เมาต้องมาก่อน: ลงกระเทียม+พริกให้หอม แล้วตามด้วยกระชาย+พริกไทยอ่อน กลิ่นจะขึ้นชัดเหมือนร้าน 4) เส้นแก้วไม่ให้เละ: ลวกเส้นแค่พอนุ่ม แล้วช็อกน้ำเย็น/สะเด็ดน้ำให้แห้ง จากนั้นผัดไฟแรงเร็วๆ ใส่ซอสทีละนิด เส้นจะเคลือบซอสสวยและไม่แฉะ ถ้าใครที่เผลอเสิร์ช “ข้าวผัดขี้เมา” แล้วลังเลว่าจะทำแบบไหนดี ฉันแนะนำให้ลองเวอร์ชันเส้นแก้วก่อน เพราะได้รสขี้เมาครบเหมือนกันแต่เบากว่า เหมาะทั้งมื้อเย็นหรือทำกล่องพกไปทำงาน (ผัดให้แห้งหน่อยจะอุ่นแล้วไม่แฉะ) ส่วนคำว่า “แก๊งขี้เมา” ที่หลายคนค้นหา จริงๆ ในเมนูอาหาร “ขี้เมา” หมายถึงรสจัดจ้านสมุนไพรแน่นๆ ไม่ได้เกี่ยวกับแอลกอฮอล์โดยตรงนะ สำหรับฉันเมนูนี้ยิ่งกินกับน้ำเปล่าเย็นๆ คือเข้ามาก เผ็ดหอมจนหยุดไม่ได้เลย
