#ยิ่งอายุมากขึ้นสิ่งที่อยู่รอบตัวยิ่งเหลือน้อยลง
เมื่อเราเติบโตและมีอายุมากขึ้น ผมสังเกตเห็นว่าความสัมพันธ์และคนรอบข้างเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก บางคนจะแปรผันไปตามสถานการณ์ บางคนหายไปเพราะเหตุผลต่าง ๆ เช่น ความเหนื่อยล้า หรือเปลี่ยนใจ ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต สิ่งที่สำคัญที่สุดที่ผมเรียนรู้คือ การพึ่งพาตัวเองเป็นหลัก เพราะสุดท้ายแล้ว "ตัวเรา" คือคนที่อยู่กับเราเสมอในทุกช่วงเวลาของชีวิต แม้ยามที่ไม่มีใครเคียงข้างก็ตาม และคนในบ้านที่ยังอยู่เคียงข้างเรา คือคนที่มีคุณค่าและความจริงใจจริง ๆ นอกจากนี้ การมีความผูกพันกับคนที่เคยลำบากร่วมกันเป็นสิ่งที่ไม่สามารถวัดค่าด้วยคำพูดไม่กี่คำ พวกเขาเข้าใจความลำบากและจะไม่ทอดทิ้งเมื่อเราต้องเผชิญเรื่องร้ายต่าง ๆ อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกญาติหรือเพื่อนจะอยู่เคียงข้างเราเสมอไป ความจริงนี้กำลังสอนให้เรารู้จักประเมินค่าใจจริงของคนรอบข้าง เรื่องของเงิน แม้ว่าจะไม่ใช่ทุกอย่าง แต่เมื่อแก่ตัวลง มันจะกลายเป็นเกราะป้องกันศักดิ์ศรีและความมั่นคงที่เราสร้างไว้เอง การมีเงินเก็บและวางแผนอนาคตให้ดี ช่วยให้เรารับมือกับสถานการณ์ที่ไม่แน่นอนได้อย่างมั่นใจมากขึ้น สุดท้าย ผมเห็นว่าบุญหรือการทำความดีที่เราเคยทำไว้ในอดีต มักจะย้อนกลับมาในวันที่เราต้องการการพยุงพลังใจหรือความช่วยเหลือ ถึงแม้เราจะไม่ได้สังเกตเห็นทันที แต่ในช่วงชีวิตที่ยากลำบาก บุญนั้นจะช่วยให้เราผ่านพ้นไปได้อย่างเงียบ ๆ ดังนั้น เมื่อยังมีแรงและเวลาที่จะดูแลตัวเอง อย่าใช้ชีวิตเพียงแค่การเอาใจคนอื่นจนหมด ยังคงต้องเก็บแรงไว้สำหรับดูแลสุขภาพใจและร่างกายของตัวเอง เพื่อให้เรามีคุณภาพชีวิตที่ดี และรักตัวเองได้อย่างแท้จริงในทุกช่วงเวลาของชีวิต
เมื่อใบไม้ร่วงหล่น มันไม่ได้สูญหาย แต่กำลัคืนสู่ธรรมชาติ เช่นเดียวกับผู้คนในชีวิต ที่สุดท้ายย่อมเหลือเพียงความจริงแท้ ว่าเรามีตัวเราเองเป็นที่พึ่งแห่งตน