การเป็นคนใจดีถือเป็นคุณสมบัติที่ดี แต่เมื่อความใจดีถูกมอบให้ผิดคน ผลลัพธ์ก็อาจจะทำร้ายตัวเราเองอย่างไม่รู้ตัว จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าเมื่อเราพยายามให้ใจเต็มที่กับคนที่ไม่เห็นคุณค่าหรือไม่ตอบแทนความดีนั้น กลับกลายเป็นบาดแผลทางใจที่ทำให้เรารู้สึกเหนื่อยล้าและท้อแท้ ความใจดีควรจะเป็นของขวัญที่เราเลือกให้กับคนที่สมควรและเห็นคุณค่าของมัน เหมือนกับการบริหารทรัพยากรจำกัดของจิตใจ การเรียนรู้ที่จะพูดว่า "ไม่" และรักษาขอบเขตของตัวเองนั้นจึงสำคัญมาก การให้ใจกับทุกคนโดยไม่มีการกรองหรือตั้งเงื่อนไข อาจนำไปสู่การถูกเอาเปรียบและเสียใจในภายหลัง นอกจากนี้ การทำใจยอมรับและรักตัวเอง (lovemyself) เป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้เราไม่หลงทางในความสัมพันธ์ เราควรให้เวลา (time) กับตัวเองเพื่อประเมินและสะท้อนความรู้สึกว่าความใจดีนั้นควรมอบให้ใคร และต้องไม่ลืมว่าการรักตัวเองคือพื้นฐานที่ดีในการมีความสัมพันธ์ที่สุขภาพดี สุดท้ายนี้ การให้ใจต้องมาพร้อมกับความเข้าใจและสติ หากเรารู้จักเลือกและรู้จักรักตัวเองอย่างถูกวิธี ความใจดีจะเป็นพลังที่ช่วยเสริมสร้างความสุขมากกว่าการทำร้ายตัวเองอย่างไม่รู้ตัว