เคยรู้สึกอิจฉางานแต่งคนอื่นเพราะ...
เคยเล่าไปในโพสต์ แชร์ความเจ็บปวดของพี่สาวคนโต EP.1 เดอะแบก ไปแล้ว
วันนี้มาต่อ EP.2 แม่คนที่ 2 ที่ไม่ได้รับความสนใจ
พี่สาวคนโตบ้านอื่นเป็นเหมือนกันมั้ย โดยเฉพาะบ้านที่มีน้องชายคนเล็กอายุห่าง 7 ปีแบบเรา จะมีโมเม้นต์ที่รู้สึกว่าถูก ignore บ่อยๆ บางเรื่องเราก็ปล่อยผ่านนะ เพราะชีวิตใครชีวิตมัน ใช้ชีวิตของแต่ละคนให้ดีก็พอ ทุกวันนี้ยังคงยึดถือคำว่า "อย่าไปปรุงก๋วยเตี๋ยวในชามคนอื่น"
เราบอกน้องเสมอว่าไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันก็ได้ ไม่ต้องมาช่วยเหลือกันก็ได้ (เพราะเราใช้ชีวิตด้วยตัวเองดีมาก) ขอแค่ไม่เอาปัญหาใหญ่มาให้ก็พอ
แต่ช่วงที่เราเพิ่งแต่งงาน เราไปเห็นพวกคลิปงานแต่งของคนอื่นมาค่ะ เป็นงานที่พี่สาวแต่งงานต้องย้ายออก แล้วน้องชายเขาทำเซอร์ไพรซ์ เขียนจดหมายยาวยืดกล่าวคำอวยพร ว่าเคยตีกัน ทะเลาะกัน ขอบคุณที่พี่คอยช่วยผมอย่างนู้นอย่างนี้ พร้อมกับโอนเงินให้เป็นของขวัญ !! อมกกกกก อภิชาตอนุชาสุดๆ 5555 บอกตรงๆ ว่าเราอิจฉามากกกกก
เพราะเราก็มีน้องชายที่ใช้ชีวิตกันแบบ เราแทบจะเป็นแม่มันแทนแม่จริงๆ ด้วยซ้ำอะ ส่งเงินเรียนมหาลัยจนจบ แก้ปัญหาสารพัดที่น้องมันไปสร้างมา จ่ายค่ารักษาพ ยาบาลตอนน้องต้องไปแอดมิด (น้องยังไม่ทำงาน + ไม่มีประกัน) รวมๆ แล้วคือแทบล้มละลาย555 แกคิดดูดิ เราทำงานไปได้ 2-3 ปีเองอะ แต่ต้องมารับผิดชอบชีวิตคนอีกคนแล้ว บ้าปะล่ะ โชคดีที่วินัยทางการเงินเราแข็งแกร่งมาก ยอมอดบางอย่างเพื่อให้มีเงินฉุกเฉินเพียงพอ มันเลยผ่านช่วงนั้นมาได้
แล้วช่วงเวลาสำคัญที่สุดในชีวิตของเราอย่าง "งานแต่งงาน" ก็มาถึง แต่น้องเรามาเหมือนเป็นแขกมากกว่า มาช่วยงาน ถ่ายรูปเก็บบรรยากาศให้เรานิดหน่อย แต่ไม่ได้มีอีเวนต์ใดๆ มีอวยพรเล็กน้อยตอนจับได้ lucky draw ของเรา แบบเล็กน้อยจริงๆ 5555 เพื่อนเรายังพูดถึงเรามากกว่าซะอีก ไม่มีการลงรูป ไม่มีลงสตอรี่ เหมือนเกลียดกันไม่สนิทกันอะ555 (แต่รูปแฟนนี่ลงฉ่ำ) แล้วพอนึกย้อนกลับไป "งานรับปริญญา" ของเรามันก็ไม่มาด้วยว่ะ ทั้งวันจริง วันซ้อ ม มีแค่พ่อ แม่ น้องสาว ไม่มีของขวัญส่งมาให้ด้วยเอาสิ 5555
มานึกแล้วก็น้อยใจอยู่นะ ปนน่าโมโหด้วย55555 งานแต่งเราเป็นงานเล็กๆ เน้นครอบครัวและเพื่อนสนิท (ญาติเรายังไม่เชิญเลยแก) แต่ความรู้สึกของเราที่มีกับน้องชายมันมีช่องว่างที่ใหญ่มาก ในฐานะพี่คนโตที่มีน้องชายคนเดียวนะ เราไม่อยากให้น้องเห็นเราเฉพาะตอนที่มันลำบากอะ เราอยากให้เขาดีใจกับเรา ตอนที่เรามีความสุขด้วย แค่นั้นเลย
#Lemon8ชวนเล่า #ลูกคนแรก #เรื่องเล่าความสัมพันธ์ #ดราม่างานแต่ง #กว่าจะมีวันนี้
ในฐานะพี่สาวคนโตที่ต้องรับผิดชอบน้องชายตัวเล็ก ๆ ที่อายุต่างกันถึง 7 ปี สิ่งที่รู้สึกหนักใจมากกว่าความเหนื่อยทางกาย คือ ความรู้สึกโดดเดี่ยวและไม่ได้รับความสนใจในช่วงเวลาสำคัญของชีวิต เช่น งานแต่งงาน หรืองานรับปริญญาของตัวเอง จากประสบการณ์ตรง เมื่อเราได้เห็นคลิปงานแต่งงานของพี่สาวคนอื่น ที่น้องชายทำเซอร์ไพรส์อวยพรอย่างอบอุ่น เขียนจดหมายยาว ๆ ขอบคุณ และยังให้ของขวัญเป็นเงินอีก มันทำให้เกิดความรู้สึกอิจฉาและน้อยใจในใจอย่างแรง เพราะกับน้องชายของเรานั้น สถานการณ์กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เราคือคนที่ต้องดูแลส่งเสีย หัวหน้าครอบครัวเหมือนแม่ให้กับน้องชาย ทั้งจ่ายค่าเรียนมหาวิทยาลัย ค่ารักษาพยาบาลในยามเจ็บป่วย ทั้งหมดนี้สร้างภาระหนักทางการเงินให้เราอย่างมาก แต่เมื่อถึงวันงานแต่งของตัวเอง กลับรู้สึกเหมือนน้องชายเป็นเพียงแขกที่มาเก็บบรรยากาศ ไม่มีการแสดงความรักหรือความเอาใจใส่ใด ๆ ที่คาดหวัง ความเจ็บปวดนี้ไม่ใช่แค่เรื่องความรักความผูกพันในครอบครัวเท่านั้น แต่ยังสะท้อนถึงช่องว่างในความสัมพันธ์ พี่สาวคนโตมักจะต้องแบกรับความรับผิดชอบทุกอย่าง และบางครั้งก็เหมือนถูกมองข้ามเมื่อถึงวันที่ควรจะได้รับความรักการสนับสนุนมากที่สุด สำหรับใครที่กำลังเผชิญกับความรู้สึกแบบนี้ อยากแนะนำให้พยายามเปิดใจกับคนในครอบครัวอย่างตรงไปตรงมา แม้ว่าจะเป็นเรื่องยาก การสื่อสารช่วยให้ลดปัญหาความเข้าใจผิดได้มาก และควรให้กำลังใจตนเองว่าความรักและความทุ่มเทที่ผ่านมานั้นมีค่ามาก แม้อีกฝ่ายอาจยังไม่แสดงออกในแบบที่เราคาดหวัง ท้ายที่สุด ความสัมพันธ์ในครอบครัวคือเรื่องที่ต้องสร้างขึ้นด้วยความเข้าใจและเวลา การยอมรับความต่างกันและพยายามหาจุดเชื่อมต่อ จะช่วยบรรเทาความรู้สึกเจ็บปวด และเปิดทางให้ความสุขในวันสำคัญเกิดขึ้นได้จริงในอนาคต
คุณกำลังทำเหมือนคนเป็นแม่ที่คาดหวังให้ลูกตอบแทนยามแก่ ก็เหมือนเลี้ยงลูกแหล่ะค่ะ support ด้วยเงินกับความรักได้ผลลัพธ์ไม่เหมือนกัน จ่ายค่าใช้จ่ายให้ แต่ไม่ได้ทำกิจกรรมไปเที่ยวกินข้าวด้วยกันบ่อย ความสนิทก็จะไม่ได้ ยิ่งคุณบอกน้องไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันก็ได้... มันก็ตรงตามที่คุณบอกแล้วค่ะ บ้านที่น้องเขาทำแบบนั้นให้ เขาต้องรักและสนิทกันระดับหนึ่งเลยนะคะ