How many days do people cry for those who leave?
For us, over the years, through quite a lot of broken people, our grandmother that we love very much, our very close friends, some dogs that we love very much, some leave suddenly, some leave peacefully.
Subject questions How much time do we spend crying sorry for us?
For 2 weeks at Fumphon Crying, some people may think why is so little, say so much love. Think carefully. In the end, we have a life. Now we have to do various duties, work, money. We have to keep living. Maybe there are times when we forget the people they lost. But every time there are some occasions, some places that pass, some days, those people will come back, so we feel that we are not fumphing, crying, but still feel all the time. He is always in our memory. Even if going through a bad story, is our deep memory? Sometimes we accidentally smile at some things that miss him, accidentally crying, sometimes sad, everyone or you are important to us and still miss. Have you ever heard that a person can die twice? The first time is the dead, the second is the last person to talk about us has died. In the end, no one will die from us 100%. Because "If I'm still here, you are the story of my memory forever."
This post, Birday. Yoye 31 / 08. I miss you all the time.
ถ้าถามว่า “คนเราร้องไห้ได้นานแค่ไหน” สำหรับเรา คำตอบคือมันไม่มีตัวเลขตายตัวเลย และการร้องไห้ไม่ได้เป็นตัวชี้วัดว่าเรารักเขามากหรือน้อย บางคนร้องไห้หนักช่วงสั้นๆ แล้วดูเหมือนกลับมาใช้ชีวิตได้ไว บางคนไม่ได้ร้องตอนแรก แต่พอมันเงียบ พอได้ยินเพลงเดิมๆ หรือเดินผ่านสถานที่เดิม น้ำตากลับมาเองแบบไม่ทันตั้งตัว จากที่เราเคยผ่านการสูญเสีย (ทั้งคนในครอบครัว เพื่อน และสัตว์เลี้ยง) เรารู้สึกว่าความเศร้ามันเป็น “คลื่น” มากกว่าเป็นเส้นตรง ช่วงแรกอาจเป็นคลื่นใหญ่ ซัดแรงจนทำอะไรไม่ไหว แล้วค่อยๆ เป็นคลื่นเล็กลง แต่ไม่ได้แปลว่ามันหายไป 100% บางวันเราก็ยิ้มได้ บางวันก็เผลอร้องไห้แค่เพราะเห็นรูปบนผนังสีฟ้า หรือเจอประโยคที่สะกิดใจว่า “คนเราร้องไห้ ให้คนที่จากไปกี่วัน?” สิ่งที่ช่วยเราได้ในวันที่น้ำตามาแบบไม่ทันตั้งตัวคือ 1) อนุญาตให้ตัวเองร้องไห้: บอกตัวเองตรงๆ ว่า “วันนี้ฉันคิดถึง” แค่นั้นก็พอ ไม่ต้องรีบเข้มแข็ง 2) จัดเวลาคิดถึงแบบตั้งใจ: บางคืนเราเลือกเปิดรูปเก่า เขียนเล่าเรื่องเขา 10 นาที แล้วค่อยปิดไฟนอน วิธีนี้ทำให้ความคิดถึงมีที่ไป ไม่ต้องโผล่มาทับเราในเวลางานหรือเวลาที่ต้องรับผิดชอบ 3) ดูแลร่างกายพื้นฐาน: กินข้าว อาบน้ำ นอนให้พอ ฟังดูเล็กน้อยแต่ช่วยให้ใจเรามีแรงพอจะรับมือ 4) พูดคุยกับคนที่ไว้ใจ: แค่มีคนฟังโดยไม่ตัดสินว่า “ทำไมนานจัง” มันเบาขึ้นมาก หลายคนกังวลว่า “ถ้าฉันหยุดร้องไห้ แปลว่าฉันลืมเขาไหม” สำหรับเราไม่ใช่เลย การกลับมาใช้ชีวิต ทำงาน หาเงิน ดูแลหน้าที่ ไม่ได้หักล้างความรักที่มีให้คนที่จากไป เขายังอยู่ในความทรงจำเสมอ แค่รูปแบบมันเปลี่ยนจากความเจ็บแปลบๆ ไปเป็นความคิดถึงที่พอวางไว้ข้างๆ ได้ แต่ถ้าวันไหนความเศร้าหนักจนกินข้าวไม่ได้ นอนไม่หลับต่อเนื่อง รู้สึกผิดตลอดเวลา หรือใช้ชีวิตประจำวันไม่ไหวหลายสัปดาห์/หลายเดือน การคุยกับนักจิตวิทยาหรือผู้เชี่ยวชาญก็เป็นตัวเลือกที่ไม่ต้องอายเลย เราไม่ได้ “อ่อนแอ” แค่กำลังแบกความสูญเสียที่ใหญ่เกินจะรับมือคนเดียว สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าคุณจะร้องไห้กี่วัน กี่เดือน หรือกลับมาน้ำตาซึมเป็นช่วงๆ มันยังเป็นความรักในรูปแบบหนึ่ง และคุณไม่ผิดที่ยังคิดถึงเขาอยู่
