จากประสบการณ์ของผู้ปกครองหลายคน เมื่อลูกน้อยตื่นนอนแล้วร้องไห้ สิ่งสำคัญคือต้องเข้าใจว่าเสียงร้องของเด็กเป็นการสื่อสารความต้องการหรือความรู้สึกไม่สบายใจที่เขายังไม่สามารถบอกได้เป็นคำพูดอย่างชัดเจน สำหรับลูกวัย 2-3 ขวบซึ่งอยู่ในช่วงพัฒนาทักษะด้านอารมณ์และสังคม จึงควรให้เวลาในการปรับตัวและอย่าพยายามเร่งรีบตอบสนองทันทีโดยการอุ้มหรือถามคำถามมากเกินไป เพราะอาจทำให้เด็กรู้สึกกดดันและร้องไห้หนักขึ้น ผู้เขียนได้ลองวิธีการที่เห็นในคลิป คือการหยุดและสังเกตอารมณ์ของลูกอย่างใจเย็น โดยใช้วิธีลูบหลังหรือลูบแขนเบาๆ เพื่อให้ความรู้สึกปลอดภัย จากนั้นพูดสะท้อนความรู้สึก เช่น "หลับสบายไหมลูก" แทนการถามว่า "ทำไมร้อง" เพราะการใช้คำพูดที่อ่อนโยนและไม่เร่งเร้าช่วยลดความตึงเครียดและทำให้ลูกมีโอกาสสงบลงโดยไม่รู้สึกถูกคาดหวังมากเกินไป นอกจากนี้ บางครั้งการอยู่เงียบๆ ใกล้ๆ โดยไม่รีบร้อนเข้าไปอุ้มก็เพียงพอแล้วสำหรับลูกที่ต้องการพื้นที่และเวลาปรับตัวเอง การสร้างรูทีนประจำวันที่เหมือนเดิมทุกเช้าก็ช่วยให้เด็กมีความมั่นคงทางอารมณ์และรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น ประสบการณ์ส่วนตัวแนะนำว่าไม่ควรยื่นมือถือหรือสิ่งเร้าให้เด็กในทันทีขณะร้องไห้ เพราะอาจกลายเป็นการแก้ปัญหาแบบชั่วคราวที่ไม่ได้สอนให้เด็กรับมือกับอารมณ์ของตัวเองอย่างยั่งยืน การดูแลด้วยความเอาใจใส่และค่อยเป็นค่อยไปจะช่วยให้เด็กเรียนรู้วิธีจัดการอารมณ์ตนเองได้ดีขึ้นในระยะยาว สรุปคือ การเข้าใจสัญญาณของลูกด้วยการสังเกตและให้ความรักอย่างเหมาะสมเป็นกุญแจสำคัญที่จะทำให้สถานการณ์ลูกร้องไห้ตอนตื่นนอนดีขึ้น และยังช่วยเสริมสร้างความสัมพันธ์ที่อบอุ่นระหว่างแม่ลูกอีกด้วย